National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-18T07:40:15.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Prawosławny proboszcz z Podlasia mówi wprost o swoich wiernych. „Mamy inne podejście”
items: Ukryta perełka Podlasia. Jej wizytówką jest niezwykły prawosławny klasztor
items: Skit w Odrynkach to jedyna prawosławna pustelnia w Polsce. Przypomina twierdzę otoczoną fosą
items: Góry w Rumunii – Przewodnik po najpiękniejszych szlakach i atrakcjach
items: Niektóre pająki polują zespołowo, a czapla używa parasola. Oto nietypowe strategie łowieckie zwierząt
items: Puszcza Białowieska. Skarb polskiej natury
items: Poznaj jedną z najstarszych technik zdobienia tkanin. Co to jest batik i jak się go robi?
items: 8 najpiękniejszych jaskiń. Miejsca jak nie z tej Ziemi
items: Przerwany lot Amelii Earhart. Co się stało ze słynną pilotką?
items: Wybraliśmy miss szpetoty! Zobacz zwierzęta świata o oryginalnej urodzie [GALERIA]
items: Białoruś - po drugiej stronie Puszczy Białowieskiej. Pomysł na krótki wypad rowerowy
items: Berlin w 48 godzin
items: W górę Bugu. Odkrywamy skarby Podlasia
items: Nawet jej zdarza się płakać ze strachu. Nasza rozmowa z Olą Taistrą [GALERIA]
items: Była "pamiątką po 900 latach obecności chrześcijan i 500 – muzułmanów". Symbolem czego będzie teraz Hagia Sophia?
items: Jego wysokość Tubkal. Trekking na najwyższy szczyt Maroka
items: 5 powodów, dla których warto wybrać się zimą na Cypr
items: "Zjednoczone Emiraty Arabskie to kierunek nie dla mnie". Też tak myślisz? Oto, dlaczego się mylisz
items: Zrób coś szalonego i przenocuj na skale!
items: Oto polski raj ornitologów, fotografów i miłośników natury. Wybierz się nad rozlewiska Warty
items: Czym się szczyci Szczecin? Oto 9 powodów do dumy
items: Gran Canaria: ludzie to miejsce określają mianem "synonim wakacji"
items: Cypr: Odkryj wyspę osobliwości
items: Tragiczna historia wędrowca, który marzył tylko o wolności
items: Ujście Warty – „nowy cud” natury i ptasi raj

Prawosławny proboszcz z Podlasia mówi wprost o swoich wiernych. „Mamy inne podejście”
type: item
date: 2025-10-22T07:09:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: cerkwie
subject: kościoły
subject: Kultura
subject: prawosławie
subject: religie
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wschód
subject: zachód
description: Kościół prawosławny w Polsce to nie tylko cerkwie, ikony i Wielkanoc w innym terminie. W niektórych regionach wyznawcy prawosławia stanowią większość, a ich duchowni otwarcie mówią o różnicach z katolikami.
encoded: Spis treści: Prawosławna Grabarka – miejsce kultu i spotkań dwóch tradycji Dogmaty, różnice i sporne kwestie między Wschodem a Zachodem Sakramenty, życie monastyczne i różnice obyczajowe Relikwie św. Gabriela wrócą do rodzinnej wsi Prawosławie w Polsce – od Kazimierza Wielkiego po współczesność Między symbolem rusyfikacji a walką o niezależność Kościoła Unia brzeska, rozbiory i walka o niezależność Kościoła prawosławnego Liturgia i ikona – serce prawosławnej duchowości Autokefalia, wojna i odbudowa. Prawosławie we współczesnej Polsce Liturgia, języki i kalendarze – co różni prawosławie od katolicyzmu? Ikony – sztuka, kanon i duchowość Prawosławie codzienne – między muzeum a Olchówką Ekumenizm na Podlasiu – wspólne modlitwy i wspólna ziemia Polska jest krajem zdominowanym przez katolików, ale istnieją miejsca, gdzie to wierni prawosławni stanowią większość. W takich regionach, jak województwo podlaskie czy południowo-wschodnia część Lubelszczyzny, duchowni prawosławni pełnią ważną rolę w życiu lokalnych społeczności. Choć religie chrześcijańskie mają wspólne korzenie, ich rytuały, kalendarze liturgiczne i architektura świątyń bywają zupełnie inne. Prawosławna Grabarka – miejsce kultu i spotkań dwóch tradycji W Polsce, gdzie 95 proc. wierzących obywateli to katolicy, oczywiste wydaje się, że pątnicy wędrują na Jasną Górę. Ale szlak grupki ludzi z krzyżem wiedzie z Warszawy na Podlasie, gdzie wznosi się święta Góra Grabarka, zwana „prawosławną Częstochową”. Najważniejsze w Polsce prawosławne sanktuarium stało się znane z powodu tysięcy krzyży wotywnych otaczających cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego. Pielgrzymi przynoszą je przez cały rok, ale najwięcej przybywa ich 18 sierpnia, czyli w wigilię święta Przemienienia. Latem na Grabarkę codziennie przyjeżdża po kilka autokarów z turystami z kraju i zagranicy. – Ludzie są zaskoczeni niewielkimi rozmiarami świątyni i panującą w niej atmosferą skupienia i modlitwy. Tutaj tradycja harmonijnie łączy się z przyrodą – siostra J…

kosciol-prawoslawny-w-polsce-GettyImages-2151097123-2991f1b.jpg
width: 7736
height: 5160

Ukryta perełka Podlasia. Jej wizytówką jest niezwykły prawosławny klasztor
type: item
date: 2025-04-03T09:50:36.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Go Poland
subject: podlasie
subject: polska
description: Niewielki Supraśl ma wielki urok. Położony nieco na uboczu, otoczony Puszczą Knyszyńską, zachwyca klasztorem, ciszą i klimatem, który trudno znaleźć gdziekolwiek indziej.
encoded: W tym artykule: Na wschód od zachodu Monastyrskie genius loci Supraśl – informacje praktyczne Długa historia, dyskretny urok prowincji i twórczy ferment. A do tego wspaniałe położenie – nad rzeką, w otoczeniu lasów. To zresztą na pewno pomogło Supraślowi uzyskać status uzdrowiska. Co więcej, znajdziemy tu dobrą kuchnię, a także wyjątkowe instytucje kulturalne, jak np. dwa teatry: Wierszalin i Łątek. Ten ostatni uważa się za najmniejszy teatr w Polsce. Ale i tak miejscem, które dominuje w lokalnym krajobrazie, jest monastyr męski Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. To jemu Supraśl zawdzięcza swoje początki. W 1498 r. wojewoda nowogrodzki i marszałek Wielkiego Księstwa Litewskiego Aleksander Chodkiewicz razem z arcybiskupem smoleńskim Józefem Sołtanem założyli klasztor w pobliskim Gródku. Mnichom nie spodobało się jednak to miejsce. Tamtejszy pałac i jego bujne życie świeckie nie sprzyjały skupieniu, więc zaledwie dwa lata później przenieśli się w dół rzeki Supraśl i osiedli na jej wysokim brzegu, w środku Puszczy Knyszyńskiej. Obok powstała przymonastyrska osada, która rozwinęła się dopiero w XIX w., po tym jak powstały tu zakłady włókiennicze. Wytyczono ulice, zbudowano domy dla tkaczy, kościoły katolicki i ewangelicki, wzniesiono budynki użyteczności publicznej. Supraśl wyrósł na miasteczko przemysłowe konkurujące z nieodległym, ale dużo większym Białymstokiem. Klasztor z czasem rozrósł się do kompleksu gmachów na planie czworokąta, z imponującą cerkwią w jego centrum. Kto tam zajdzie, nie będzie rozczarowany. – Wiesz, nawet na mnie robi wrażenie – stwierdził mój głęboko niewierzący kolega. Na wschód od zachodu Do monastyru nie można wejść ot tak sobie, ale też nie jest on zamknięty na głucho przed resztą świata. Niektórych przyciąga tu czysto turystyczna ciekawość, inni przychodzą do mnichów po wsparcie, poradę. Zwiedzanie kompleksu z przewodnikiem, czyli z jednym z braci, jest podróżą do innego świata. Największe wrażenie robi obronna cerkiew Zwiastowania. Tak…

shutterstock1875937228-0107480.jpg
width: 4876
height: 3408

Skit w Odrynkach to jedyna prawosławna pustelnia w Polsce. Przypomina twierdzę otoczoną fosą
type: item
date: 2025-02-21T09:41:13.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: cuda polski
subject: Go Poland
subject: podlasie
subject: polska
subject: prawosławie
description: Skit w Odrynkach nieprzypadkowo zyskał miano cudu Polski. Ta wyjątkowa w skali kraju pustelnia zachwyca nie tylko duchową atmosferą, ale także malowniczym położeniem.
encoded: W tym artykule: Skit w Odrynkach, czyli jedyna w Polsce prawosławna pustelnia Forteca otoczona wodą Prawosławny skit w Odrynkach – informacje praktyczne Skit w Odrynkach wśród Cudów Polski 2024 W morzu trzcin i szuwarów błyszczą w słońcu cerkiewne kopuły. Wyglądają jak miraż i można by przysiąc, że są złudzeniem, gdyby nie prowadząca w ich stronę drewniana kładka. Ale i ona ma w sobie coś surrealistycznego. Może dlatego, że towarzyszy jej szereg latarni? Skoro ktoś potrzebuje światła na bagnach, musi tam być jakaś cywilizacja. I rzeczywiście jest. Po kilkuset metrach pojawiają się brama i tablica: Skit św. św. Antoniego i Teodozjusza Kijowsko-Pieczerskich w Odrynkach. Skit, czyli prawosławna pustelnia. Jedyne takie miejsce w Polsce. Skit w Odrynkach, czyli jedyna w Polsce prawosławna pustelnia Kładka prowadzi do suchego wywyższenia gruntu pośrodku rozlewisk Narwi. Jest niczym pomost między sacrum a profanum. Za bramą wśród drzew stoją monasterskie zabudowania: kapliczki, cerkwie, cele mnichów, pomieszczenia gospodarcze. Wszystkie rozmiarami dopasowane do skromnej przestrzeni – inaczej jakżeby mogła tyle pomieścić taka mała wyspa! Jeśli trafi się na moment, kiedy nie ma żadnych zwiedzających, czyli zwykle jesienią i zimą, można odnieść wrażenie, że miejsce jest bezludne. Cisza i spokój, prawdziwa pustelnia. Stoją jednak zaparkowane samochody monasterskie, podchodzi przyjazny pies, a po chwili pojawia się także któryś z mnichów. Braci jest trzech, dzielą między siebie obowiązki i trudy życia w tak szczególnym miejscu. Oprowadzają też turystów. Skit został powołany stosunkowo niedawno, bo w 2009 r., ale pierwsze zabudowania – kapliczka św. Antoniego i kapliczka ze źródłem wody – stanęły trochę wcześniej. Inicjatorem był nieżyjący już ojciec Gabriel; jego grób znajduje się zresztą na terenie pustelni. Dlaczego właśnie to miejsce zostało wybrane na skit, skoro w bagiennej dolinie Narwi takich wysepek jest sporo? W pobliskiej wsi Odrynki istniał klasztor, założony prawdop…

shutterstock1875942445-1-d97de6c.jpg
width: 5441
height: 3626

Góry w Rumunii – Przewodnik po najpiękniejszych szlakach i atrakcjach
type: item
date: 2024-08-13T11:08:50.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Czas na góry
subject: góry
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: RPWNG
subject: rumunia
subject: Travel
subject: traveler
description: Rumunia to kraj, który zaskakuje różnorodnością krajobrazów i bogactwem kultury. Od majestatycznych Karpat po historyczne zabytki Bukowiny, każdy znajdzie tu coś dla siebie. W tym artykule przyjrzymy się najbardziej malowniczym górom Rumunii, jak Góry Rodniańskie i Marmarosz, oraz odkryjemy unikalne atrakcje, które czekają na turystów w tych regionach.
encoded: W tym artykule: Góry w Rumunii – Królestwo Karpat Zabytki i Kultura Bukowiny Praktyczne Porady dla Turystów Podsumowanie – Dlaczego warto odwiedzić góry w Rumunii? Rumunia to kraj, w którym majestatyczne góry spotykają się z bogatą kulturą i historią. W sercu Karpat skrywają się malownicze szlaki i wyjątkowe zabytki, które zachwycają każdego, kto odważy się odkryć ich piękno. W tym artykule zabierzemy cię w podróż po najpiękniejszych zakątkach gór Rumunii, od dzikich i tajemniczych Gór Rodniańskich po historyczne skarby Bukowiny. Góry w Rumunii – Królestwo Karpat Góry Rodniańskie – Najwyższe szczyty i wyjątkowe szlaki Góry Rodniańskie to jeden z najpiękniejszych regionów górskich w Rumunii, który zachwyca nie tylko wysokością swoich szczytów, ale także dziką, nieujarzmioną naturą. Najwyższym szczytem tego pasma jest Pietrosul, wznoszący się na wysokość 2303 m n.p.m. To tak, jakby Rysy, najwyższy szczyt Polski, postawić w okolicach Zakopanego – robi wrażenie, prawda? Pietrosul przyciąga turystów, mimo że droga na szczyt bywa wymagająca i, jak zauważyli podróżnicy, nie zawsze oferuje spektakularne widoki. Szlak na Pietrosul to prawdziwe wyzwanie – od niższych partii, które prowadzą przez gęste lasy, aż po wyższe, gdzie często toniesz w chmurach. Jednak Góry Rodniańskie oferują o wiele więcej – przepiękne widoki, które zapierają dech w piersiach, rozległe łąki i niemal całkowity brak cywilizacji. Idealne miejsce na ucieczkę od zgiełku miasta. Marmarosz – Dzikość i piękno natury Marmarosz to kraina, która charakteryzuje się surowym pięknem i dziką przyrodą. To tu, w Górach Marmaroskich, możesz poczuć się jak w Bieszczadach, ale na wyższym poziomie – zarówno dosłownie, jak i w przenośni. Region ten, oddzielony od Gór Rodniańskich Przełęczą Prislop, jest idealnym miejscem dla osób, które pragną eksplorować mniej uczęszczane szlaki. Plantacje herbaty i malownicze Góry Kaçkar. Oto zielona oaza Turcji W pełnej życia tureckiej prowincji Rize wzgórza pokrywają plantacje herbat…

gory-w-rumunii-3bd67e8.jpg
width: 1000
height: 666

Niektóre pająki polują zespołowo, a czapla używa parasola. Oto nietypowe strategie łowieckie zwierząt
type: item
date: 2023-06-10T06:49:53.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: polowanie
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Napełnić żołądek, oto jest zadanie. Jakim sposobem? Strategie łowieckie są wyspecjalizowane, możliwych metod mnóstwo. Niektóre są całkiem wyrafinowane.
encoded: W tym artykule: Strategie łowieckie – oczekiwanie Aktywne zdobywanie pokarmu Zastawianie pułapek Echolokacja Polowanie z narzędziami Drapieżnicy – aktywni myśliwi Widział kto kiedyś brzytwodzioba? Można uwierzyć, że natura pomyliła się i przez przypadek przyprawiła mu asymetryczny dziób. Dolna szczęka jest dużo dłuższa od górnej, jakby wzięta od innego ptaka. Kiedy poluje, szybko leci z otwartym dziobem tuż nad powierzchnią wody z zanurzoną w niej żuchwą, tnąc taflę niczym brzytwa. Gdy natrafi na jakąś rybę – a zdarza się to zdecydowanie częściej niż trafienie w totolotka – natychmiast zamyka dziób na zdobyczy. Spośród trzech gatunków brzytwodziobów na szczególną uwagę zasługuje amerykański. Jego źrenice mają, niespotykaną u ptaków, zdolność zwężania się do wąskich pionowych szpar, co chroni oczy przed ostrymi refleksami słońca odbitymi od powierzchni wody. Na mnie wrażenie robią też strategie łowieckie pluszcza, pękatego czekoladowego ptaka z białym śliniakiem i krótkim, lekko zadartym ogonem. Łatwo go zobaczyć w górach, w kamienistych potokach i strumieniach, które są jego terenami łowieckimi. Ten ptak potrafi nurkować i – uwaga – płynie pod wodą, używając skrzydeł, albo idzie po dnie, szukając owadów i polując na drobne bezkręgowce oraz ich larwy. A przecież nie jest to gatunek typowo wodny, jak na przykład perkozy czy kaczki. Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów Wieloryby wabią ryby do paszczy udając, że to bezpieczne miejsce. Sposób polowania wielorybów obserwowano już tysiące lat temu. Naukowcy przekonali się o tym, studiując średniowieczne man... Strategie łowieckie – oczekiwanie Najprostszą strategią łowiecką jest oczywiście oczekiwanie. Nie wymaga wysiłku, jedynie cierpliwości (oceniając z ludzkiego punktu widzenia), bystrych oczu i refleksu. Co jakiś czas coś wpada do dzioba lub do jamy gębowej, w zależności od tego, do jakiej grupy zwierząt należy łowca. Zimorodek wypatruje zdobyczy w przejrzystej wodzie, siedząc na ga…

gepard-scigajacy-gazele-thomsona-4a5c427.jpg
width: 2069
height: 1449

Puszcza Białowieska. Skarb polskiej natury
type: item
date: 2022-08-05T13:46:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Go Poland
subject: polska
subject: puszcza
subject: puszcza białowieska
subject: Travel
subject: żubr
description: Pobudza wyobraźnię turystów z Europy Zachodniej. Tam pierwotne lasy zostały setki lat temu wycięte i zmienione w pola uprawne. Puszcza Białowieska to dom dla dziesiątek tysięcy gatunków roślin i zwierząt.
encoded: W tym artykule: Ile jest żubrów w Polsce? Gdzie żyją żubry w Polsce? Nowy dom dla żubra Gdzie jest Puszcza Białowieska? Była łowiskiem książąt litewskich i polskich królów, a po rozbiorach – rosyjskich carów. Miała więc specjalny status, który zakazywał ludności wycinania drzew, osiedlania się i polowania. Dzięki temu najdłużej w całej Europie przetrwał w niej w stanie dzikim największy europejski ssak – żubr. Najlepiej zachowany fragment puszczy chroni dziś Białowieski Park Narodowy. Tu każdy może zobaczyć, jak wyglądały kiedyś naturalne lasy niżu europejskiego. Zwłaszcza wizyta w obszarze ochrony ścisłej daje obraz pierwotnego środowiska, nietkniętego przez człowieka. Drzewa dożywają tu swego maksymalnego wieku, a przewrócone przez wiatr lub ze starości dają życie innym organizmom oraz nowemu pokoleniu drzew. W strefie ściśle chronionej pracownicy parku nie ingerują w nic, poza uprzątaniem trasy turystycznej, jeśli spadło na nią drzewo. Tu las rządzi się sam. Dla naukowców jest to teren niezwykle atrakcyjny do badań, mogą tu bowiem śledzić przebieg różnych naturalnych procesów. Ile jest żubrów w Polsce? Każdy, kto przyjeżdża do Białowieży, chce zobaczyć żubry. I to nie w zagrodzie, tylko żyjące na wolności. Szanse są spore, ponieważ białowieska populacja liczy dziś blisko 750 sztuk. Krowy i cielęta trzymają się w stadach, młode byki tworzą grupy kawalerskie, a dorosłe samce zwykle chadzają samotnie. Żubry chętnie wychodzą o brzasku na śródleśne polany, gdzie pasą się na trawie. Później chowają się w lesie, żeby w spokoju przeżuwać. To, że można je dziś oglądać w ich naturalnym środowisku, jest cudem, który zdarzył się dzięki zaangażowaniu polskich i zagranicznych naukowców. Po I wojnie światowej los tego gatunku zawisł na włosku – w puszczy został zabity ostatni żubr, pozostały jedynie te trzymane w ogrodach zoologicznych. Policzono je starannie – wyszło zaledwie 54 na całym świecie, przy czym niektóre były mieszańcami żubra i bizona. Następnie wybrano osobniki cz…

zubr-05a60ad.jpeg
width: 2121
height: 1414

Poznaj jedną z najstarszych technik zdobienia tkanin. Co to jest batik i jak się go robi?
type: item
date: 2022-07-07T08:18:49.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: obrazy
subject: sztuka
subject: Travel
description: Wystarczy prosty wzór, czasem wręcz banalny, np. kwiaty, liście czy motyle, i jedno-dwa farbowania, żeby powstał obrazek, którego nie powstydzimy się dać w prezencie lub powiesić na ścianie. Taka właśnie jest technika batik, o której więcej w dalszej części artykułu.
encoded: W tym artykule: Jak zrobić batik? Od czego zacząć batik? Tjanting – do czego służy? Warsztaty z batiku Jak zrobić batik? Batik to popularna w Azji (głównie Indonezja i Malezja) technika barwienia tkanin przy użyciu wosku. Polega ona na pokryciu gorącym woskiem tych części materiału, które po późniejszym zanurzeniu w barwniku pozostaną niezabarwione. Po wysuszeniu można powtórzy czynność kilkukrotnie. Technika batiku nie wymaga żadnych skomplikowanych narzędzi ani surowców – potrzebne są wosk (pszczeli i parafina), płótno (największym uznaniem cieszą się stare prześcieradła), barwniki, trochę pędzli i, oczywiście, dużo cierpliwości. Ciekawe jest to, że nie da się zrobić dwóch identycznych prac, nawet jeżeli będą wykonywane równocześnie. Wosk ma zawsze trochę inną temperaturę (co sprawia, że inaczej wsiąka w płótno), barwniki nieco inne stężenie i odcień, płótno schnie po ufarbowaniu z różną szybkością. Jednak to krakelura, czyli kolorowe „żyłki” powstające wskutek wnikania barwnika w spękania w wosku, jest tym, po czym rozpoznaje się batik. Starożytne Chiny – kultura, sztuka i wynalazki. Jak wyglądało życie w starożytnych Chinach? Starożytne Chiny były miejscem, w którym rozwinęła się jedna z najstarszych i najdłużej istniejących cywilizacji. To właśnie dawnym mieszkańcom tego kraju zawdzięczamy wiele wynalazkó... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/starozytne-chiny-kultura-sztuka-i-wynalazki-jak-wygladalo-zycie-w-starozytnych-chinach-fot-china-photos-getty-images-9fcbfd1.jpeg" width="938" height="626" alt="Starożytne Chiny - kultura, sztuka i wynalazki. Jak wyglądało życie w starożytnych Chinach? (fot. China Photos/Getty Images)" title="Starożytne Chiny - kultura, sztuka i wynalazki. Jak wyglądało życie w starożytnych Chinach? (fot. China Photos/Getty Images)" /> Dzięki niej każda praca jest niepowtarzalna. Mieszanie wosku pszczelego z parafiną nie jest przypadkowe. Naturalny wosk jest elastyczny, w odróżnieniu od parafiny –…

batik-co-to-i-na-czym-polega-d30ee67.jpeg
width: 1024
height: 683

8 najpiękniejszych jaskiń. Miejsca jak nie z tej Ziemi
type: item
date: 2021-05-05T03:02:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: grota
subject: jaskinie
subject: lód
subject: Moto
subject: rzeka
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
description: Korytarze iskrzące się stalaktytami i stalagmitami prowadzą do podziemnej rzeki (jej lustro znajduje się 20 m poniżej wejścia do jaskini). Stąd łódź zabiera turystów na 45-minutową przejażdżkę po jej labiryntach.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c2475657114798ef714b777c2cc675a00e7a806a-66028f8.jpeg
width: 2000
height: 1175

Przerwany lot Amelii Earhart. Co się stało ze słynną pilotką?
type: item
date: 2021-04-26T04:57:03.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: lotniska
subject: loty samolotem
subject: ocean atlantycki
subject: pilot
subject: samoloty
subject: Travel
description: Miała dwie pasje: latanie i walkę o równouprawnienie. Jako pierwsza kobieta na świecie otrzymała w 1932 r. zaszczytne lotnicze odznaczenie wojskowe. Powiedziała kiedyś, że gdyby miała umrzeć, to chciałaby zginąć w samolocie. Szybko. Wiele wskazuje na to, że stało się zgodnie z jej życzeniem.
encoded: Imię i nazwisko: Amelia Earhart Urodzona: 24 lipca 1897 r. Zaginiona: 2 lipca 1937 r. Nazywana przez najbliższych „Meeley” lub „Millie”, Amelia Earhart nie była w dzieciństwie słodką dziewczynką. Ubrana w krótkie spodenki właziła na drzewa i polowała ze strzelbą na szczury. Z wypraw w okolicach swego rodzinnego domu w Atchinson w stanie Kansas przynosiła owady i żaby. Spędzała też czas na zabawie z młodszą o dwa lata i posłuszną jej rozkazom siostrą Grace Muriel „Pidge”. Kiedy Amelia miała siedem lat, zainspirowana roller coasterem widzianym podczas wycieczki do St. Louis, namówiła wujka, by przy szopie na narzędzia zbudował rampę. Zjechała po niej w skrzynce udającej sanki – wyszła z tego z podartym ubraniem, rozciętą wargą i pełnym ekscytacji okrzykiem: – Och, Pidge, to przypomina latanie! Trzy lata po tym wydarzeniu po raz pierwszy zobaczyła samolot. Było to na targach stanowych w Des Moines, gdzie ojciec Amelii, nawiasem mówiąc alkoholik, próbował namówić córki na krótki lot. Amelia spojrzała na rozklekotaną maszynę, po czym zapytała, czy mogą wrócić z siostrą na karuzelę. Jednak to nie zaniedbany dwupłatowiec miał w niej obudzić pasję latania. Stało się to wiele lat później, podczas wizyty na targach lotniczych w Toronto, dokąd Amelia wybrała się z przyjaciółmi. Kiedy jeden z samolotów zapikował, dziewczyna poczuła, że coś w niej drgnęło. – Wtedy tego nie rozumiałam – mówiła później – ale wierzę, że mały czerwony samolot coś mi powiedział, kiedy przelatywał obok. To „coś” wyklarowało się w grudniu 1920 r., gdy wzniosła się kilkaset stóp nad lotniskiem w Long Beach, dokąd zabrał ją ojciec. Wiedziała, że musi latać. Już kilka dni później wzięła pierwszą lekcję. Zmieniła swój image – ścięła włosy na krótko, by wyglądać jak inne kobiety-piloci. Nie wróciła na drugi rok studiów medycznych na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Półtora roku później kupiła używany żółty dwupłatowiec „Kinner Airster”, który nazwała „Kanarkiem”. By zarobić na kosztowne hobby, imała si…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ab667ca25a0166e10df6bfd2eedec01ad27a4a62-9a7d7bb.jpeg
width: 1395
height: 1038

Wybraliśmy miss szpetoty! Zobacz zwierzęta świata o oryginalnej urodzie [GALERIA]
type: item
date: 2021-04-21T14:52:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: No pięknie! – chce się wykrzyknąć. – Co to za brzydactwa? Wybraliśmy najmniej urodziwe zwierzęta świata.
encoded: Zobacz najbrzydsze zwierzęta świata >>> Najbrzydsze naszym zdaniem, oczywiście. I warto dodać - rozczulająco brzydkie. Wybór nie był łatwy. Spieraliśmy się w redakcji, jakie stworzenia biją rekordy brzydoty. Okazało się, że sporo jest takich, które jednym się nie podobają, a innych bardziej śmieszą albo brzydzą. Co do kilku nie mieliśmy jednak żadnych wątpliwości – naszym faworytem został uakari szkarłatny. >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e7de23ae2fe92a5483a5b0bc185993303bc6b597-ca34ee2.jpeg
width: 1000
height: 665

Białoruś - po drugiej stronie Puszczy Białowieskiej. Pomysł na krótki wypad rowerowy
type: item
date: 2021-04-05T11:37:51.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: białoruś
subject: puszcza białowieska
subject: rowery
subject: Travel
description: Gdy się mieszka w Puszczy Białowieskiej, rzut beretem od Białorusi, aż korci, żeby sprawdzić, co jest po drugiej stronie granicy. Właściwie to chyba każdy jest ciekawy, jak funkcjonuje kraj Łukaszenki. Ruch bezwizowy wprowadzony kilka lat temu przez naszego wschodniego sąsiada znakomicie ułatwia zaspokojenie ciekawości. Wsiadamy więc na rowery i jedziemy zobaczyć, jak wygląda tam puszcza i jak się żyje ludziom.
encoded: W tym artykule: Domek z piernika Mit Białorusi Wehikuł czasu Granicę przekraczamy w środku lasu, na przejściu Białowieża–Piererow. To właściwie formalność. Należy pokazać komplet dokumentów i nie stroić sobie żartów, o czym mój kolega Radek zdaje się nie wiedzieć – białoruscy celnicy nie wykazują żadnego poczucia humoru. Ich kamienne miny wprowadzają jakiś zgrzyt w moją ciekawość tego kraju, ale okażą się urzędniczą mistyfikacją – na Białorusi spotkamy życzliwych i serdecznych ludzi. Tak jak należało się tego spodziewać, za przejściem nadal ciągnie się las, tyle że tutaj jest to Państwowy Park Narodowy Bieławieżskaja Puszcza. Od polskiej części puszczy oddziela go nie tylko zaorany pas graniczny i wysoka na dwa metry „sistiema”, czyli pilnie strzeżone ogrodzenie z drutu wybudowane w latach 80. ubiegłego wieku. Dzieli go także historia. Białoruska część, zanim została parkiem narodowym i trafiła na listę UNESCO, długo była gospodarstwem leśnym, w którym rządziły piła i siekiera. Ich ślady widzimy, gdy jedziemy szlakiem na południe, w stronę wsi Kamieniuki. Po obu stronach drogi mamy częściowo zmienione przez człowieka puszczańskie grądy, olsy i bory. 3/5 powierzchni Puszczy Białowieskiej leży po stronie białoruskiej. Fot. Shutterstock Wyasfaltowana leśna przecinka prowadzi nas do tutejszych atrakcji. Najpierw urządzamy sobie krótki piknik nad ładnym, choć sztucznym zbiornikiem Liackoje utworzonym na rzeczce Przewłoce. Kiedyś służył zapewne do spławiania drewna. Następnie jedziemy obejrzeć ogromnego Patriarchę, dąb mający według szacunków 600 lat i ślady piły na swojej korze. Przed ścięciem uratowała go blizna od uderzenia pioruna – drzewo z taką wadą zostało uznane za mało wartościowe. Później docieramy do siedziby Dziadka Mroza, bodaj największej atrakcji białoruskiej części Puszczy Białowieskiej. Domek z piernika Dziadek Mróz – białoruski (i rosyjski) świecki odpowiednik św. Mikołaja, który prezenty przynosi jednak nie na Boże Narodzenie, tylko na Nowy Rok – stoi p…

bialorus-53d4882.jpeg
width: 928
height: 611

Berlin w 48 godzin
type: item
date: 2020-12-21T12:04:14.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: berlin
subject: brama brandenburska
subject: muzeum erotyki
subject: niemcy
subject: plac poczdamski
subject: Travel
description: Metropolia paradoksów ogromna, kosmopolityczna, miejscami zaniedbana, zjednoczona, przez wiele lat podzielona murem, zaskakująca, nowoczesna, tolerancyjna, tętniąca życiem nocnym i kulturalnym, przyjazna zaprasza.
encoded: Dzień 1 Jedźcie do Berlina pociągiem. Dworzec Główny, imponująca przesz-klona konstrukcja, stoi w centrum, zwiedzanie możecie więc zaczynać od razu. Z peronu zobaczycie Reichstag i nowoczesne budynki rządowe ulokowane nad Szprewą. Kładką przejdźcie na drugi brzeg rzeki. Pewnie zaskoczy was widok leżaków i parasoli nad wodą – to jeden z berlińskich „beach barów”. Pierwszy dzień przeznaczcie na zwiedzanie dzielnicy Mitte. Tam znajdują się największe atrakcje – Reichstag, Brama Brandenburska, Wyspa Muzeów i Wieża Telewizyjna. 1 Reichstag Godz. 9.00 Gmach dostojnego XIX-wiecznego niemieckiego parlamentu rozpoznacie po przeszklonej kopule. Jego wnętrze jest jednak zaskakująco nowoczesne – dzięki projektowi znanego brytyjskiego architekta sir Normana Fostera. Chętnych do zwiedzania tego obiektu nie brakuje (wstęp bezpłatny), nastawcie się więc na stanie w kolejce. Po wjechaniu windą idzie się spiralną kładką na samą górę. Z platformy widokowej widać nie tylko miasto, ale też znajdującą się dokładnie pod kopułą salę plenarną z ogromnym orłem na ścianie. 2 Brama Brandenburska Godz. 11.00 W sąsiedztwie Reichstagu znajduje się Brama Brandenburska, wizytówka Berlina. Pięcioprzejazdowy łuk triumfalny stanął w „najpiękniejszej na świecie lokalizacji” (tak stwierdził jej projektant, Carl Gotthard Langhans) w 1791 r. Przechodząc przez bramę od strony Reichstagu, wyjdziecie na prostokątny Pariser Platz, na którym kłębią się dziś turyści z aparatami, parkują dorożki i velotaxi. W tym miejscu zaczyna się Unter den Linden, najbardziej reprezentacyjna, ocieniona lipami ulica Berlina (Linden znaczy lipa). Przywodzi ona na myśl Pola Elizejskie w Paryżu – rozlokowały się przy niej ekskluzywne sklepy, luksusowe hotele (np. niedawno odbudowany 5-gwiazdkowy Adlon) i siedziby ambasad: Francji, Wielkiej Brytanii, USA i Rosji. Kiedy, idąc bulwarem, miniecie po prawej budynek rosyjskiej ambasady i gigantyczny sklep z pamiątkami, pojawi się przecznica – Friedrichstrasse, równie znana i równie dro…

goerlitzer-park-fot-getty-images-a842bcb.jpeg
width: 1998
height: 1500

W górę Bugu. Odkrywamy skarby Podlasia
type: item
date: 2020-12-15T10:20:48.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bug
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: natura
subject: Sport
subject: Travel
description: Rzeka była kiedyś ważnym szlakiem komunikacyjnym, przy którym wyrastały bogate miasteczka. Dziś znajdzie się tu ciszę i spokój.
encoded: Bugiem spławiano niegdyś towary z Wołynia i Rusi aż do Gdańska. Na wodnym szlaku działało wiele portów rzecznych. Jednym z nich był Mielnik – położony na wysokiej skarpie, należy do najstarszych historycznych grodów na Podlasiu. Tu zaczynamy naszą wyprawę w górę Bugu. Czasy świetności miasteczko przeżywało w I połowie XVI w., ale gdy wybudowano most w pobliżu niedalekich Siemiatycz, Mielnik zaczął podupadać. Przed II wojną światową zostały mu odebrane prawa miejskie. Wjeżdżając do Mielnika od strony Siemiatycz, mijamy ruiny kościoła parafialnego Świętej Trójcy. Obok wznosi się Góra Zamkowa, cała porośnięta bzem, który w maju odurza zapachem. Legenda mówi, że lochy stojącego tu kiedyś zamku prowadzą aż do Drohiczyna odległego o 30 km i do wioski Zabuże na drugim brzegu rzeki. Góra jest świetnym punktem obserwacyjnym – widać z niej Bug, a za nim lasy w Parku Krajobrazowym Podlaski Przełom Bugu, ciągnące się po horyzont. W Mielniku działa kopalnia kredy, dlatego prowadzącą do niej ulicę pokrywa biały pył. Krajobraz jest tu surrealistyczny – jasne pagórki wydobytej skały, pośród nich maszyny do eksploatacji surowca, poniżej głębokie białe wyrobisko, a ponad tym wszystkim stoją domki zatopione w zieleni. W Wajkowie asfalt przechodzi w żwirówkę, droga wiedzie nad samym Bugiem. Tu szukamy ładnego miejsca na obozowisko. Odgłosy dzikiej nadbużańskiej przyrody – śpiew polskich cykad (żab), buczenie bąka (jakby ktoś dmuchał w pustą butelkę) i inne, niezidentyfikowane dźwięki mogą przyprawić mieszczucha o bezsenność. Jeśli wyjdzie z namiotu, może się zdziwić, jak bardzo niebo bywa gwiaździste. Widok centrum Niemirowa, ostatniej wsi przed granicą, wywołuje uśmiech na twarzy. To senna wioska z imponującym kościołem, którego nie powstydziłoby się żadne miasto. Piękna barokowo- klasycystyczna budowla pw. św. Stanisława Biskupa stoi w towarzystwie wiejskich zagród przy rozległym placu, który kiedyś był miejskim rynkiem. W Niemirowie kończy się droga. Można zawrócić, ale lepiej przep…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0278bf25dbf6266c657cc31ed8dbe20e35ffbbaf-c744bee.jpeg
width: 897
height: 598

Nawet jej zdarza się płakać ze strachu. Nasza rozmowa z Olą Taistrą [GALERIA]
type: item
date: 2020-12-15T03:06:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: rozmowa
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Ola Taistra to jedna z najlepiej wspinających się kobiet w Polsce. O swoich pierwszych chwilach w Tatrach, strachu i ekscytacji oraz apetycie na... Kapitana - opowiada Barbarze Żukowskiej.
encoded: Niedawno na swoje konto dodała pierwsze samodzielne kobiece przejście w ciągu jednego dnia całej Metalliki – jednej z najpiękniejszych klasycznych dróg na Mnichu w Tatrach. I na tym nie koniec. Najciekawsze jest to, że Ola jest znana ze swoich przejść sportowych (czyli po już ubezpieczonych drogach) w skałach, a nie z dróg wielowyciągowych jaką jest Metallica. Na przykład w 2012 r. przeszła Cosi fan tutte o trudności 8c+ w Rodellar w Hiszpanii. Było to najtrudniejsze polskie kobiece przejście, które przesunęło Olę do czołówki światowej. Do czego można porównać trudność poruszania się po takiej drodze? – To tak, jakby się szło, trzymając się tylko jednym palcem, po podwieszonej pod sufitem drabinie, w której brakuje większości szczebli – tłumaczyła Ola podczas rozmowy z Travelerem po swoim osiągnięciu w Hiszpanii. Teraz, ku zaskoczeniu wielu osób, zwróciła się w stronę Tatr i dróg wielowyciągowych oraz na tzw. własnej asekuracji. Realizuje projekt "3 Skały", który zakłada przejście, oprócz połączenia dwóch dróg: Metalliki i Misterium w Tatrach [kilka pierwszych wyciągów jest dla nich ta sama], także drogi Era Vella w Hiszpanii (9a) i Hotel Supramonte na Sardynii (8b). Ale na tym nie zamierza poprzestać. Już myśli o wspinaniu się za oceanem – w Yosemite, słynnym rejonie wspinaczkowym w Stanach Zjednoczonych. Barbara Żukowska: Do tej pory dużo czasu spędzałaś na wspinaniu w skałach w Hiszpanii. Co cię sprowadziło w Tatry? Ola Taistra: W zeszłym roku spontanicznie pojechałam na Sardynię, żeby zmierzyć się z drogą Hotel Supramonte. To droga sportowa [z istniejącymi punktami do asekuracji] długości 400 m. Jest uważana za jedną z najpiękniejszych na świecie dróg wielowyciągowych. Moim partnerem wspinaczkowym był Szwajcar Roger Schaeli. Nie udało nam się jej zrobić, ale po tym doświadczeniu przekonałam się, że sportowe wspinanie plus wielka ściana to jest to, co mnie kręci. Zdaniem Rogera mam predyspozycje do wielkich ścian. Na świecie jest wiele świetnych miejsc do wspinac…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/da2644aaa257b899d0e9cff55e8ee2cef933eb0d-b852f7f.jpeg
width: 1125
height: 750

Była "pamiątką po 900 latach obecności chrześcijan i 500 – muzułmanów". Symbolem czego będzie teraz Hagia Sophia?
type: item
date: 2020-12-14T17:00:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: stambuł
subject: Travel
subject: turcja
subject: Wolny czas
description: Prezydent Turcji Erdoğan podpisał dekret przekształcający muzeum Hagia Sophia w meczet Ayasofya. Przypomnijmy historię tej budowli.
encoded: - Kościół Mądrości Bożej w Stambule, mimo że zamieniony w muzeum, ciągle rzuca na kolana - pisała kilka lat temu dziennikarka Travelera, Barbara Żukowska. Hagia Sophia ufundowana przez Justyniana I Wielkiego, powstała 1500 lat temu jako prawosławna katedra. W meczet została przekształcona po podboju osmańskim w 1453 roku. By w 1934 roku stać się muzeum i trafić na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W 2020 roku jesteśmy świadkami kolejnej zmiany - decyzją tureckich władz Hagia Sophia zostaje przekształcona w meczet. Do XV w. budowla nie miała ona sobie równych na świecie: ma ponad 30 m średnicy, od marmurowych posadzek dzieli ją 55 m. Dzięki temu w tonącej w półmroku przestrzeni sylwetki zwiedzających wydają się bardzo małe, a budowla jeszcze bardziej monumentalna. Takie było zresztą założenie budowniczych – świątynia miała olśniewać wielkością i świetnością. "Nie wiedzieliśmy, czy jesteśmy na ziemi, czy w niebie, gdyż zaprawdę nie ma takiego miejsca na ziemi, gdzie by było takie piękno" – pisali do księcia kijowskiego Włodzimierza jego posłowie, gdy ponad 10 wieków temu wyszli z nabożeństwa w Hagii Sophii w Konstantynopolu. Nawet sułtan Mehmed II, który po zdobyciu Konstantynopola przez Turków osmańskich zamienił kościół w meczet, pozostawił wiele z oryginalnego wystroju. Jako że islam nie zezwala na przedstawianie ludzkich wizerunków, mozaiki przykryto, ale ich nie zniszczono. Dodano też tarcze z imionami Mahometa, jego następców i wnuków. A także dobudowano minarety, starając się jednak dopasować je tak, żeby nie zepsuły harmonijnej bryły. Po tym jak została zamieniona w muzeum, odsłonięto chrześcijańskie mozaiki. Zwłaszcza jaśniejące złotem Deesis, przedstawienie Chrystusa z Marią i Janem Chrzcicielem, dawało wyobrażenie o tym, na jak wysokim poziomie stała kiedyś ta sztuka. Zaraz obok można było podziwiać wspaniałą kaligrafię z wersetami z Koranu, finezyjne roślinne zdobienia kolumn oraz ogromne żyrandole. Hagia Sophia przez lata była pamiątką po 900 latach ob…

hagia-sophia-6097ca5.jpeg
width: 2121
height: 1414

Jego wysokość Tubkal. Trekking na najwyższy szczyt Maroka
type: item
date: 2020-12-14T15:22:33.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Explorerzy
subject: góry
subject: maroko
subject: Travel
description: Wejście na ten szczyt Atlasu to niemal punkt obowiązkowy w czasie pobytu w Maroku. Jak to zorganizować?
encoded: Który to Tubkal? Zadajemy sobie to pytanie, patrząc na nagie rdzawe szczyty wznoszące się w głębi doliny Ait Mizane. Tak jakby sam wygląd góry miał nam zdradzić, czego się po niej spodziewać. Tubkal, najwyższy szczyt całej Afryki Północnej (4167 m), uchodzi za stosunkowo łatwy czterotysięcznik, bez lodowców i ostrych grani, w sam raz na pierwsze doświadczenie z taką wysokością. Większość w mojej ekipie takie doświadczenie akurat już ma, ale dla dwóch osób będzie to nowość. Plan jest w każdym razie prosty – następnego dnia zamierzamy stanąć na wierzchołku Tubkala. Tymczasem dzieli nas od niego kilkanaście kilometrów w linii prostej i niemal 2,4 tys. m w pionie. Za dużo, żeby zrobić całość w jeden dzień, potrzebujemy choćby minimum aklimatyzacji. Nie będziemy oryginalni – jak chyba wszyscy, którzy się tu pojawiają, przenocujemy w schronisku u podnóża góry i dopiero kolejnego ranka zaatakujemy Jego Wysokość Tubkal. Może okaże się dla nas łaskawy. Mijamy ostatnie zabudowania berberyjskiej wioski Imlil, która rozwinęła się dzięki rosnącej liczbie chętnych na zdobycie Tubkala. Ludzie żyją tutaj przede wszystkim z turystyki. Dużo tu hotelików, są też agencje turystyczne i wypożyczalnie sprzętu, m.in. raków i czekanów. My ich nie potrzebujemy, bo jest koniec sierpnia i śniegu w górach nie ma, zimą są jednak niezbędne. Właściciele sklepików z pamiątkami nagabują nas nienachalnie, jakby wiedzieli, że nikt idący w góry nie dociąży się zbędnym gramem. Tego, co mamy w plecakach, i tak nam wystarczy – grube śpiwory, ciepłe ubrania, woda i dużo kremu z filtrem UV. Imlil leży w zielonej dolinie na wysokości mniej więcej 1,8 tys. m. Czasem jest nazywane małym Chamonix. Nie wydaje mi się, żeby ta marokańska miejscowość potrzebowała porównania do francuskich ośrodków, ale rzeczywiście jest bazą wypadową w masyw Atlasu Wysokiego. Ma swój własny klimat. Poczułam go z całą mocą poprzedniego wieczora. Z tarasu hotelu patrzyliśmy na zapadający zmierzch. Nagle z kilku stron dobiegły śpiewy …

maroko-toubkal-dc85e83.jpeg
width: 925
height: 609

5 powodów, dla których warto wybrać się zimą na Cypr
type: item
date: 2020-12-14T13:42:49.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cypr
subject: Travel
subject: zima
description: Jeżeli zimą zatęsknimy za słońcem, na pewno znajdziemy je na tej wyspie. A oprócz ciepłych promieni czekają też...
encoded: 1. Owoce morza Prócz słońca nic tak nie poprawia samopoczucia jak dobre jedzenie. Być na Cyprze i nie zjeść rybnego meze to błąd. Zanim jednak wbijemy widelec w pierwsze przystawki, miejmy świadomość, że będzie ich kilkanaście. Więc chociaż wszystko jest pyszne: sałata, oliwki, pasta z bakłażana, kraby, krewetki, grillowana ośmiornica – zostawmy miejsce na ryby, bo później będzie nam żal, że nie jesteśmy w stanie zjeść np. dorady. Rybne meze to na Cyprze klasyk, można też spróbować meze mięsnego (m.in. ser halloumi, kiełbaski i jagnięcina). 2. Lampka wina Do dobrego jedzenia nie może zabraknąć wina. Winnice rozlokowały się na południowych stokach gór Trodos. Chętnie uprawiana jest odmiana winorośli zwana xynisteri. To stary miejscowy szczep o białych owocach, który po latach zapomnienia powrócił do łask. Powstają z niego przyjemne wina, często nagradzane, jak np. te z winnicy Tsiakkas koło Pelendri. Grona xynisteri służą też do produkcji deserowego wina commandaria – jednego z najsłynniejszych cypryjskich produktów, świetnego na prezent – oraz mocnego alkoholu zivania. 3. Góry Trodos Słowiki nie pozwalają ci zasnąć w Platres – pisał Jorgos Seferis, pierwszy grecki laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. To właśnie w Platres – wiosce w górach Trodos, zaczęła się na początku XX w. rozwijać turystyka na Cyprze. Dzisiaj Platres jest największym ośrodkiem wypoczynkowym w górach. Łatwo stąd dojechać do działających tu zimą wyciągów narciarskich. Tutaj zaczynają się szlaki piesze i rowerowe. Blisko też do wioski Agros, gdzie tradycyjne cypryjskie słodycze, m.in. karidati i sudżukos, produkuje pani Niki Agathokleous. Blisko także do jedenastu starych i pięknych bizantyjskich kościołów wpisanych na listę UNESCO. I na Olympos, najwyższy szczyt Cypru, na którym greccy bogowie spędzali ponoć wakacje. Dziś, o bogowie!, można tam wjechać autem. 4. Plaże, dzikie plaże Jeżeli zatęskni się za morzem, najlepiej jechać na półwysep Akamas. To najdzikszy rejon wyspy, w dużej częś…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4da4d0f526229085a1a130ec43555abcae8f038e-5d24a06.png
width: 1386
height: 916

"Zjednoczone Emiraty Arabskie to kierunek nie dla mnie". Też tak myślisz? Oto, dlaczego się mylisz
type: item
date: 2020-12-14T05:14:11.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dubaj
subject: Kuchnia
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zjednoczone emiraty arabskie
description: Nasza redaktor Barbara Żukowska zazwyczaj stawia na góry i zimniejsze rejony. Jeśli urlop to aktywny, do tego w okolicznościach całkiem surowej przyrody. Tym razem zdziwiła wszystkich (i samą siebie!). Jej wybór padł na... Dubaj. "Patrzyłam na to oczami dziecka, które nagle znalazło się w bajce" - opowiada. Zobacz dlaczego.
encoded: Zobacz GALERIĘ >>> Na wieść, że jadę do Dubaju, znajomi zrobili wielkie oczy. Prócz zaskoczenia – zwykle wybieram kierunek północ – w ich głosie brzmiał też zachwyt. Tak jakby bogactwo tego miasta miało na mnie w jakiś cudowny sposób spłynąć. Jakbym miała spać na pieniądzach i jeść ze złotej zastawy. Rzeczywistość była bardziej prozaiczna. Stołowałam się w hinduskich knajpach, tanich i dobrych. Spałam na zwykłym łóżku z Ikei, bo przyjaciele, do których pojechałam, uparli się, że na łóżku będzie wygodniej niż na samym materacu. I pewnie było, choć tego nie czułam. Padałam wieczorem bez czucia, zmęczona tą kosmiczną metropolią, która kilkadziesiąt lat temu zaczęła wyrastać na pustyni. To miasto wydało mi się wyrazem arogancji wobec świata natury. Jest jak podtrzymywany przy życiu pacjent, w którego kroplówce płyną pieniądze. Wystarczająco szerokim strumieniem, żeby na ogromną skalę odsalać wodę morską, nawadniać miejską zieleń i oświetlać autostrady. Ba, żeby na pustyni utrzymywać pola golfowe, stok narciarski i zbudować najwyższy na świecie wieżowiec. Oglądałam to wszystko z wagonika czerwonej linii metra. Stacja Nakheel – i soczysta zieleń pól golfowych kłuła mnie w oczy. Przystanek Mall of the Emirates – i widziałam bryłę centrum handlowego z przyklejonym do dachu stokiem narciarskim. Stacja Burj Khalifa – i imponujący drapacz chmur strzelał w niebo jak wielka stalowa igła. Dubaj ma dużo łatwo rozpoznawalnych obiektów, jak hotel Burj al-Arab czy wyspy palmy, ale najwyższy budynek na świecie to jest dopiero coś. Kto by nie chciał go zobaczyć? Też chciałam. Ze stacji metra poszłam z tłumem w kierunku, który wskazywały tabliczki. Szklana rura nie miała końca, aż wreszcie wypluła wszystkich w sam środek ogromnego centrum handlowego Dubai Mall. Myślałam, że może tylko ja pomyliłam drogę, ale nie, wiele osób rozglądało się bezradnie. Godzinę później znalazłam wyjście z Malla. Muszę przyznać, że po drodze były pułapki – niezwykła fontanna, gigantyczne akwarium morskie z r…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3b5a41c92bb96db4b7393c896e45e7ab4a82268e-1e7e7a7.jpeg
width: 5616
height: 3744

Zrób coś szalonego i przenocuj na skale!
type: item
date: 2020-12-14T05:09:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Zamień pięć gwiazdek na tysiąc gwiazd. To jedna z rzeczy, które trzeba w życiu zrobić.
encoded: To nie był nocleg z namiotem, lecz prawdziwy biwak w górach pod gołym niebem. Na skałę Rotstock (2663 m) w Alpach Berneńskich (Szwajcaria) prowadzi via ferrata – ubezpieczona droga z drabinkami i linami, do których wpina się karabińczyki. Wspinając się nią, miałam pod sobą tylko powietrze, nad sobą – ogromną północną ścianę Eigeru. Przez lata uchodziła za niemożliwą do zdobycia, nazwano ją Ścianą Śmierci. Jej bliskość wprawiała mnie w dygot. Nie ze strachu, lecz z wrażenia, że oto wreszcie zobaczyłam wspinaczkową legendę. Na noc rozłożyliśmy się na szczycie Rotstocka. Z trzech stron ziały kilkusetmetrowe przepaści. Dla bezpieczeństwa wpięliśmy uprzęże do liny rozciągniętej na skale i wpełzliśmy do śpiworów. Było zbyt zimno, żeby zmrużyć oko. Patrzyłam na ośnieżone szczyty, na Eiger i pogodne niebo. Góry były wokół, na wyciągnięcie ręki. Spędziłam noc bezsenną, ale bezcenną. Skała pod rozgwieżdżonym niebem była dla mnie hotelem tysiącgwiazdkowym. Nie zamieniłabym go na żaden inny.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b20adf0214c30d27a73c41a65804181a0e2643ad-098bd5e.jpeg
width: 3776
height: 2662

Oto polski raj ornitologów, fotografów i miłośników natury. Wybierz się nad rozlewiska Warty
type: item
date: 2020-12-14T03:23:21.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: obserwacje
subject: parki narodowe
subject: ptaki
subject: Sport
subject: Travel
description: W ujściu Warty życie wre cały rok. Jedne gatunki tu się lęgną, drugie spędzają zimę.
encoded: Kiedyś Warta płynęła kilkudziesięcioma mniejszymi korytami splatającymi się ze sobą niczym warkocze. Współczesny wygląd doliny jest efektem prac melioracyjnych zainicjowanych w XVIII w. przez króla Prus Fryderyka Wielkiego. Powstała sieć wałów, rowów i kanałów, zbudowano przepompownie. Wartę w dużej mierze okiełznano, ale tereny te pozostały bardzo atrakcyjne dla ptaków. Tereny w ujściu rzeki Warty są dla zachodniej Polski tym, czym Bagna Biebrzańskie dla północno-wschodniej części naszego kraju. To ważna ostoja dla migrujących ptaków wodno-błotnych, a także miejsce lęgowe dla wielu gatunków. Nic dziwnego, że ujście Warty znalazło się wśród laureatów plebiscytu Travelera „7 nowych cudów Polski”. Zanim w 2001 r. utworzono Park Narodowy Ujście Warty, obszary te chronił (i nadal chroni, tylko w innych granicach) park krajobrazowy, a jeszcze wcześniej rezerwat „Słońsk”. Nie ma w Polsce ornitologa, który by nie znał tej nazwy; każdy prędzej czy później to miejsce odwiedzi. Przy odrobinie szczęścia ma szansę wypatrzyć ornitologiczne rarytasy – czaplę modronosą, warzęchę, berniklę rdzawoszyją, a także zobaczyć tysięczne stada gęsi, kaczek czy łabędzi krzykliwych. Dla tych ostatnich ujście Warty jest najważniejszym zimowiskiem w Polsce. Sam park narodowy to 80 km2 terenu: mozaika łąk, pastwisk, turzycowisk i trzcinowisk. Spacer po Betonce Wśród ornitologów najsłynniejszą trasą w parku narodowym jest tzw. Betonka, czyli ścieżka przyrodnicza „Ptasim Szlakiem”. Betonka prowadzi od strony wsi Przyborów i Słońsk nad rzekę Postomię, która jest lewym dopływem Warty. Właściwy szlak zaczyna się na moście Wysokińskiego, a kończy na tzw. Czwartym Moście. Choć odległość między nimi nie jest duża (około 2 km), przejście tego odcinka zajmuje miłośnikom ptaków nawet kilka godzin. Ze ścieżki, platformy widokowej oraz czatowni można zobaczyć wszystkie charakterystyczne dla tej ostoi ptaki wodno-błotne: rożeńce, świstuny, płaskonosy, ohary, cyranki, cyraneczki, krakwy, różne gatunki gęsi, w …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7b5ddd6bef9342bc065b6d744c2cfa03f918e49b-9ba4577.jpeg
width: 5255
height: 3456

Czym się szczyci Szczecin? Oto 9 powodów do dumy
type: item
date: 2020-12-09T14:53:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: podróże
subject: Sport
subject: szczecin
subject: Travel
subject: zabytki
description: Wszędzie stąd blisko. I na wybrzeże Bałtyku, i do stolicy Niemiec. Trudno sobie wyobrazić lepsze położenie dla miasta.
encoded: Warto się w nim zatrzymać nie tylko dlatego, że jest świetną bazą wypadową w okolice. Mimo wojny zachowało się w nim wiele zabytków, m.in. ceglane gmachy Pruskiej Poczty Królewskiej czy Czerwonego Ratusza. W tym ostatnim urzędował jeden z najsłynniejszych nadburmistrzów Szczecina – Hermann Haken. Na przełomie XIX i XX w. z rozmachem przystąpił do rozbudowy miasta, zmieniając jego plan urbanistyczny i wznosząc nowe obiekty. Obecny wygląd, w tym ronda z promieniście odchodzącymi ulicami, Szczecin zawdzięcza głównie jemu. Niezniszczalnym obiektem w czasie bombardowań był schron przeciwlotniczy zbudowany przez Niemców na głębokości piątego piętra. Teraz jest największym cywilnym schronem w Polsce z okresu II wojny światowej i atrakcją turystyczną. Część przejść ciągle pozostaje zamurowana, co rozpala wyobraźnię wielu osób. I ożywia legendę o podziemnym Szczecinie – z mnóstwem tajnych korytarzy, przejść i oczywiście ukrytych skarbów. Za sprawą szerokich ulic oraz bliskości Odry i jeziora Dąbie w tym mieście czuje się przestrzeń. Dąbie jest jedynym słodkowodnym akwenem w Polsce, na który mogą wpływać statki dalekomorskie. W Stoczni Szczecińskiej miały miejsce historyczne wydarzenia, tu po strajkach w 1980 r. zostały podpisane porozumienia sierpniowe. Szczecin zawsze był blisko wody, a chce być jeszcze bliżej. Z wodą Szczecin wiąże swoją przyszłość, czego wyrazem jest wizjonerski projekt Floating Garden 2050. Zakłada on zagospodarowanie wysp, kanałów i rozlewisk Odry i stworzenie pływającego miasta mariny. Poznaj 9 powodów by odwiedzić Szczecin!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c46b69b9a91dcc645c9728522b63a8b52be6630e-778c740.jpeg
width: 1000
height: 726

Gran Canaria: ludzie to miejsce określają mianem "synonim wakacji"
type: item
date: 2020-12-09T08:31:16.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gran canaria
subject: hiszpania
subject: palmy
subject: Travel
subject: wakacje w hiszpanii
subject: wyspy
description: Kto pragnie palm, słońca i plaży, ten się nie zawiedzie. Jeśli ktoś potrzebuje większych wrażeń, by urlop nazwać udanym, też nie powinien się rozczarować.
encoded: Rocznie Gran Canarie odwiedza trzy miliony turystów. To dużo, jeśli się weźmie pod uwagę, że mieszkańców jest niewiele ponad 900 tys. Celem przybyszów są zwykle miejscowości na południowym wybrzeżu, wśród których prym wiodą MASPALOMAS oraz sąsiadujące z nim PLAYA LAS MELONERAS i PLAYA DEL INGLÉS. Tu spełniają się marzenia o udanym wypoczynku: są apartamenty, bungalowy, hotele stylizowane na afrykańska czy hiszpańska wioskę, pola golfowe, butiki, centra handlowe, bary, dyskoteki, restauracje – pomyślano o wszystkim, czego potrzebuje turysta, by wydać pieniądze. Przy nadmorskiej promenadzie stoi Faro de Maspalomas, zabytkowa latarnia wysokości 68 m. Na wschód od niej rozciąga się kilkanaście kilometrów piaszczystego wybrzeża. Ale jest cos jeszcze, czemu miasteczka zawdzięczają swoja popularność – słynne Dunas de Maspalomas, rozległe wydmy nad brzegiem oceanu. To rezerwat przyrody, wytyczono w nim nawet piesze szlaki, ale nikt nie zwraca na nie uwagi. Ze wstydem przyznaje, ze nie jestem wyjątkiem. Z dziką rozkoszą wdrapuje się na najwyższą górę w okolicy, by spojrzeć na krajobraz jako żywo przypominający pustynie. Niektórzy robią to, na co mnie brakuje odwagi – turlają się po zboczu wydmy ku uciesze pozostałych. Na zachód od Maspalomas leżą inne znane miejscowości wypoczynkowe, ze sztucznymi plażami usypanymi z saharyjskiego piasku – PUERTO RICO przyklejone do zboczy wąwozów i urocze PUERTO DE MOGÁN, zwane mała Wenecja. Mała, bo ma tylko jeden kanał z łukowatymi mostkami, biegnący wzdłuż głównej ulicy do portu. Te senna niegdyś rybacka wioskę upodobali sobie imigranci... z Europy, zwłaszcza Brytyjczycy i Skandynawowie. Spragnieni słońca mieszkańcy północy spędzają tu kilka miesięcy w roku. Gran Canaria jest niemal okrągła, ma średnice około 50 km. Można wyciągnąć pochopny wniosek, ze da się ja przejechać przez środek w ciągu godziny. Interior jest tak górzysty, a drogi tak kręte, ze wyspa wydaje się dużo większa niż w rzeczywistości. Poszarpane rdzawe masywy pochodzeni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7ee5f465519c8a0c128a5207bb1f5446c0e6c3f1-2fe7ef5.jpeg
width: 500
height: 333

Cypr: Odkryj wyspę osobliwości
type: item
date: 2020-12-07T06:11:34.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cypr
subject: morze śródziemne
subject: nikozja
subject: pafos
subject: półwysep akamas
subject: Travel
subject: troodos
description: Podczas pierwszej wizyty w jakimś kraju można się poczuć jak Kolumb odkrywający nieznane ziemie. Nie zagłębiamy się jeszcze w zawiła historie czy zwyczaje tego miejsca, ale świeżym okiem wyławiamy różne osobliwości. Takim nowo odkrywanym lądem był dla mnie Cypr.
encoded: Z lotu ptaka wyspa przypomina kształtem jaszczurkę. Jej głowa jest zwrócona na zachód, w stronę Krety, ogon celuje w granicę turecko-syryjską. Lewe oko to miasto Pafos, którym gad spogląda na Afrykę, zaś prawym, czyli miasteczkiem Polis, patrzy na wybrzeże Turcji oddalone o niecałe 100 km. Skrawek lądu o takim położeniu geograficzno-politycznym (to przecież Unia Europejska w... Azji) powinien mieć osobliwości co niemiara. Pierwszą z nich okazuje się lotnisko. Samolot ląduje w Larnace na południowym wybrzeżu, nie zaś w Nikozji. To chyba jedyny kraj na świecie, którego główny port lotniczy jest zlokalizowany daleko od stolicy. Czy to znaczy, że Nikozja nigdy lotniska nie miała? Nic podobnego. Leży ono na zachód od miasta i od 1974 r. zarasta trawą. Wtedy to Turcja zajęła ogon i prawą tylną nogę wyspy-jaszczurki, a jakiś czas później ogłosiła niepodległość Tureckiej Republiki Cypru Północnego – uznanej zresztą tylko przez Turcję. Po tych wydarzeniach turecką i grecką część wyspy oddzieliła zdemilitaryzowana strefa buforowa kontrolowana przez ONZ. Przedzieliła ona Nikozję i objęła również międzynarodowe niegdyś lotnisko. Wynajmujemy ze znajomymi samochód w Larnace i pędzimy autostradą na zachód, do Pafos. W czasach rzymskich i hellenistycznych to portowe miasto było stolicą Cypru, dziś jest oblegane przez tłumy zagranicznych emerytów. Ale hotele otwierają się tu już w marcu, obieramy więc Pafos za naszą bazę wypadową w góry Troodos, na dziki półwysep Akamas i w inne zakątki zachodniej części wyspy. Od czego zacząć poznawanie Cypru? Od jakiegoś obiektu związanego z Afrodytą. Wyspa była głównym ośrodkiem kultu greckiej bogini miłości, a także miejscem jej narodzin. Z Pafos wyjeżdżamy na wschód „starą” drogą biegnącą równolegle do autostrady w kierunku Limassol. Z pobliskiej wioski Geroskipou na przedmieściach Pafos wyruszały przed wiekami pielgrzymki do Palaipafos, gdzie znajdowało się jedno z najważniejszych w starożytnym świecie sanktuariów Afrodyty. Tam właśnie się uda…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2fe096f4280ee5d4071160729002f2e1e32b406b-dc5d3e9.jpeg
width: 600
height: 341

Tragiczna historia wędrowca, który marzył tylko o wolności
type: item
date: 2020-12-01T13:15:56.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: alaska
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
description: Po skończeniu studiów odciął się od rodziny i przyjaciół, a swoje pieniądze przekazał na organizację charytatywną zajmującą się walką z głodem. Jeździł po całych Stanach Zjednoczonych, spał byle gdzie, często głodował.
encoded: Imię i nazwisko: Christopher J. McCandless Urodzony/zmarł: 12 lutego 1968 r./18 sierpnia 1992r. Po dwóch latach włóczęgi zaszył się na Alasce, by w samotności wieść życie blisko natury. Kiedy po kilku miesiącach postanowił wrócić do cywilizacji, los z niego zadrwił. Umarł śmiercią głodową. Christopher McCandless już w dzieciństwie wykazywał nieprzeciętne talenty. Kiedy miał dwa lata, wyszedł z domu w środku nocy i splądrował u sąsiadów szufladę ze słodyczami. Gdy w III klasie podstawówki skierowano go na program dla bardzo zdolnych uczniów, był niezadowolony do tego stopnia, że przekonywał dyrektora szkoły o błędnych wynikach swego testu. Miał żyłkę do interesów, talent muzyczny i sportowy, ale nie znosił, by ktoś mówił mu, co ma robić. Nerwowo reagował zwłaszcza na pouczenia rodziców, u których nie akceptował m.in. konsumpcyjnego stylu życia. Sugerowali mu, by zrobił dyplom i karierę, ale nie interesowało go ani jedno, ani drugie. Karierę uważał za „poniżający wymysł XX w.”. Po ukończeniu liceum wyjechał jednak z rodzinnego Annandale do Atlanty na studia na Uniwersytecie Emory. Tam zamknął się w sobie. Nie brał udziału w życiu studenckim, spędzał dużo czasu w bibliotece. Proponowano mu członkostwo w prestiżowej studenckiej organizacji Phi Beta Kappa. Młody McCandless odmówił, twierdząc, że tytuły i zaszczyty nie mają znaczenia. Na ostatnim roku mieszkał niczym mnich: w pokoju z materacem, bez telefonu. W maju 1990 r. Chris ukończył studia na kierunku historia i antropologia z bardzo wysoką średnią. Jego nauka była opłacana z funduszu 40 tys. dolarów, pozostawionego mu przez przyjaciela rodziny. Kiedy zdawał ostatnie egzaminy, na koncie pozostały jeszcze 24 tys. dolarów. Rodzice sądzili, że Chris przeznaczy je na studia prawnicze, chcieli mu nawet dołożyć trochę pieniędzy, gdyby jego budżet okazał się niewystarczający. Zaproponowali mu też w nagrodę nowy samochód, co chłopaka bardzo oburzyło, bo miał już auto – ukochanego starego datsuna B210. Podczas wręczenia dypl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/18671eeea914326353cef5a814a237ffd6ffc534-db93086.jpeg
width: 6236
height: 2596

Ujście Warty – „nowy cud” natury i ptasi raj
type: item
date: 2020-11-23T08:41:30.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Go Poland
subject: Travel
description: Tereny w ujściu rzeki Warty są dla zachodniej Polski tym, czym Bagna Biebrzańskie dla północno-wschodniej części naszego kraju. To ostoja dla migrujących ptaków wodno-błotnych, a także miejsce lęgowe dla wielu gatunków. Nic dziwnego, że ujście Warty znalazło się wśród laureatów plebiscytu Travelera „7 nowych cudów Polski”.
encoded: Zanim w 2001 r. utworzono Park Narodowy Ujście Warty, obszary te chronił (i nadal chroni, tylko w innych granicach) park krajobrazowy, a jeszcze wcześniej rezerwat „Słońsk”. Nie ma w Polsce ornitologa, który by nie znał tej nazwy; każdy prędzej czy później to miejsce odwiedzi. Przy odrobinie szczęścia ma szansę wypatrzyć ornitologiczne rarytasy – czaplę modronosą, warzęchę, berniklę rdzawoszyją, a także zobaczyć tysięczne stada gęsi, kaczek czy łabędzi krzykliwych. Dla tych ostatnich ujście Warty jest najważniejszym zimowiskiem w Polsce. Sam park narodowy to 80 km² terenu: mozaika łąk, pastwisk, turzycowisk i trzcinowisk. Spacer po Betonce Wśród ornitologów najsłynniejszą trasą w parku narodowym jest tzw. Betonka, czyli ścieżka przyrodnicza Ptasim Szlakiem. Betonka prowadzi od strony wsi Przyborów i Słońsk nad rzekę Postomię, która jest lewym dopływem Warty. Właściwy szlak zaczyna się na moście Wysokińskiego, a kończy na tzw. Czwartym Moście. Można na nim zobaczyć wszystkie charakterystyczne dla tej ostoi ptaki wodno-błotne: rożeńce, świstuny, płaskonosy, ohary, cyranki, cyraneczki, krakwy, różne gatunki gęsi, w tym berniklę białolicą, perkozy, rybitwy, ostrygojady, poza tym ptaki drapieżne, jak chociażby bieliki. Lista tutejszej awifauny jest naprawdę długa, wystarczy powiedzieć, że na terenie parku narodowego swoje gniazda zakłada ponad 170 gatunków, a w sumie zaobserwowano ich tu ok. 280. Betonka nie zawsze jest dostępna. W marcu i kwietniu przy wysokim stanie Odry i Warty rzeka Postomia występuje z brzegów, zalewając osławioną ścieżkę. Wtedy trzeba wybrać trasę alternatywną – równoległą do Betonki Drogę przez Górki. W czerwcu jest duża szansa, że idąc tamtędy, usłyszy się śpiewające wodniczki. To gatunek zagrożony w skali świata z powodu m.in. osuszania mokradeł. Kiedyś Warta tworzyła w swoim ujściu śródlądową deltę – płynęła kilkudziesięcioma mniejszymi korytami splatającymi się ze sobą niczym warkocze. Współczesny wygląd doliny jest efektem prac melioracyjnych…

ujscie-warty-znalazlo-sie-wsrod-laureatow-plebiscytu-travelera-7-nowych-cudow-polski-fot-getty-images-70f62d2.jpeg
width: 2121
height: 1414