Nad Zatoką Perską stoi osiedle jak z bajki. Kolorowa wioska robi niemałe wrażenie
Na wyspie Ormuz w Zatoce Perskiej znajduje się jedno z najbardziej kolorowych osiedli świata. Zaprojektowane przez irańską pracownię ZAV, wioska składa się z ponad 200 połączonych kopuł. To bajkowa przestrzeń, która zachwyca turystów i stała się symbolem tej tęczowej wyspy.
Spis treści: Bajeczne domki na wyspie Kolory, kolory i jeszcze raz kolory Korzyści dla wyspy Osiedle znajduje się około 8 kilometrów od głównego miasta na irańskiej wyspie Ormuz. Składa się z setek jaskrawych kopuł, pomalowanych w odcieniach czerwieni, żółci, niebieskiego i zielonego. Całość tworzy wyjątkową, kolorową fasadę. Jak tłumaczą irańscy architekci ze studia ZAV, autorzy i pomysłodawcy projektu, kopuły zostały ustawione blisko siebie, aby stworzyć poczucie wspólnoty: – Projekt jest zlokalizowany na otwartej przestrzeni kilka kilometrów od miasta. Kopuły o różnych kolorach i rozmiarach tworzą panoramę, która idealnie wpasowuje się w krajobraz wyspy – mówią architekci. Bajeczne domki na wyspie „Ceramiczne domy” zostały zbudowane z wykorzystaniem techniki „SuperAdobe”. To innowacyjna i prosta metoda budowy, która wykorzystuje ubitą ziemię, worki z piaskiem oraz elementy drutu. Została opracowana przez irańskiego architekta Nadera Khalili. Kształt budynków wywodzi się z tradycji architektonicznej tego regionu. Dzięki niewielkim rozmiarom kopuły mogą być łatwo budowane przez lokalnych robotników. Kolory, kolory i jeszcze raz kolory Ormuz nazywana jest „wyspą tysiąca barw i kolorów". To zarazem najmniejsza z trzech irańskich wysp Zatoki Perskiej - jej powierzchnia liczy zaledwie 42 km2. Według statystyk zamieszkuje ją ponad 6 tysięcy osób. To, co szczególnie przyciąga podróżników, to jej różnorodność. Wyspa słynie z walorów geologicznych – skał osadowych oraz materiału wulkanicznego. Turyści, niczym w kalejdoskopie mogą podziwiać kolory „Doliny Tęczy”, nazwanej tak ze względu na 70 odcieni minerałów, czy barwione na czerwono fale, które otaczają brzegi wyspy. Dzięki swoim odcieniom Ormuz często nazywana jest także „tęczową wyspą”: – To zainspirowało nas, aby użyć mocnych kolorów nie tylko na zewnątrz kopuł, ale i wewnątrz budynków. Chcieliśmy jeszcze bardziej urozmaicić krajobraz tej tęczowej wyspy. Koloru przecież nie da się usunąć z życia, festiwali, ubrań, przedmiotów, czy przestrzeni - mówią architekci ze studia ZAV, cytowani przez brytyjski portal „Dailymail”. Korzyści dla wyspy Ormuz to niegdyś historyczny port w cieśninie Zatoki Perskiej na południe od Iranu, który kontroluje dostawy ropy naftowej z Bliskiego Wschodu. Mimo to lokalni mieszkańcy tej strategicznej politycznie wyspy nadal zmagają się z kryzysem ekonomicznym. Aby poprawić swój byt angażują się w nielegalny handel, co przez lata skutecznie zniechęcało turystów do odwiedzin. „Bajkowe inwestycje” mają nie tylko poprawić wizerunek wyspy, ale ponownie zintegrować lokalną społeczność z podróżnikami: – Zasoby naturalne i położenie geograficzne regionu niewątpliwie jest jego największym atutem. Jeśli go mądrze wykorzystamy, możemy przyczynić się do wzrostu PKB, co przyniesie korzyści zarówno mieszkańcom wyspy, jak i całemu krajowi – podkreślają architekci. Kolorowe osiedle jest jednym z elementów programu poprawy jakości życia na wsypie. Na tym jednak pomysły architektów się nie kończą. W planach mają także zbudowanie wielofunkcyjnej rezydencji artystycznej o nazwie „Majara”, czyli „przygoda”. Wszystko po to, aby ponownie połączyć miejscowych z przyjezdnymi – zarówno pod względem kulturalnym, jak i ekonomicznym. To oczywiście nie jedyne wielobarwne osiedle na świecie. Innymi chętnie odwiedzanymi miejscami są m.in. „Rainbow Village" w mieście Malang w Indonezji, jaskrawe domy w dzielnicy Bo-Kaap w Kapsztadzie w RPA czy budynki mieszkalne Choi Hung Estate w Hongkongu. Niech zatem kolor podbija świat!
Pod powierzchnią Ziemi są ukryte fragmenty „obcego” świata. To ślad katastrofy sprzed miliardów lat
4,5 mld lat temu nasza planeta zderzyła się z inną. Szczątki tego obcego świata wciąż znajdują się w głębi Ziemi – przekonują naukowcy.
W tym artykule: Jak powstał Księżyc? Gdzie znajdują się szczątki Thei? Dwie warstwy ziemskiego płaszcza Dziwne struktury w głębi Ziemi Nasza planeta uformowała się ponad 4,5 mld lat temu, wraz z całym Układem Słonecznym. Jej młodość była bardzo burzliwa. Ślady po tych zdarzeniach do dziś są widoczne. Jednak nie na powierzchni Ziemi, lecz głęboko pod jej skorupą. Takie wnioski płyną z najnowszych badań, opublikowanych w prestiżowym czasopiśmie naukowym „Nature”. Jak powstał Księżyc? Wczesna młodość Układu Słonecznego była gwałtowna. Planety przez dziesiątki i setki milionów lat po uformowaniu przeniosły się na nowe orbity, wyrzucając znajdujące się na ich drodze fragmenty skał i komet. Tego losu nie uniknęła też wczesna Ziemia, nazywana przez naukowców Gają. Po zaledwie 34 mln lat od powstania Gai doszło do kolizji. Uderzyła w nią protoplaneta wielkości Marsa, zwana Theą. Thea w greckiej mitologii była jedną z tytanek i matką Selene, bogini Księżyca. Ziemia jest zbudowana inaczej, niż sądziliśmy. W jej jądrze kryje się nieznana struktura – mówią naukowcy Naukowcy z Australii znaleźli dowody na istnienie „ukrytej struktury wewnątrz naszej planety”. W wewnętrznym jądrze Ziemi ukryte jest kolejne, jeszcze głębsze jądro. Efekt? Thea stopiła się, podobnie jak połowa Gai. Gaja nadal się obracała, a duży fragment upłynnionej skały został wyrzucony w kosmos. Tak, wedle najbardziej popularnej teorii, powstał Księżyc. Natomiast Gaja stała się Ziemią. Gdzie znajdują się szczątki Thei? Do dziś jednak nie jest jasne, co dokładnie stało się z materią Thei. Symulacje komputerowe wykazały, że weszła ona głównie w skład Księżyca. Natomiast Ziemia, ze względu na swoją znacznie większą masę, pozostała niemal całkowicie zbudowana z materii Gai. Wynikałoby z tego, że te dwa ciała niebieskie – Ziemia i Księżyc – powinny mieć odrębny skład. Jednak bardzo precyzyjne pomiary izotopów wykazały, że skład Ziemi i Księżyca jest niezwykle podobny. To podważa konwencjonalną teorię powstawania Księżyca, zwaną teorią wielkiego zderzenia. Potrzeba wyjaśnienia tego procesu dała początek nowym badaniom. Przeprowadził je interdyscyplinarny międzynarodowy zespół badawczy. Jego liderem jest prof. Hongping Deng z Obserwatorium Astronomicznego w Szanghaju Chińskiej Akademii Nauk. Dwie warstwy ziemskiego płaszcza Nowe symulacje komputerowe opracowane przez zespół prof. Denga wykazały, że po zderzeniu Thei i Gai doszło do ciekawego procesu. Było to rozdzielenie płaszcza Ziemi na dwie warstwy: górny płaszcz zawierał ocean magmy, powstały w wyniku dokładnego wymieszania materiału z Gai i Thei, dolny płaszcz w dużej mierze zachował skład chemiczny Gai. Co istotne, to rozwarstwienie płaszcza mogło przetrwać do dnia dzisiejszego. Wskazują na to wyniki badań sejsmologicznych. – Nasze odkrycia podważają tradycyjny pogląd, że zderzenie Thei i Gai doprowadziło do homogenizacji wczesnej Ziemi. Tymczasem gigantyczne uderzenie, które stworzyło Księżyc, stało się źródłem niejednorodności wczesnego płaszcza ziemskiego – powiedział prof. Deng Dziwne struktury w głębi Ziemi Kolejnymi pozostałościami po Thei mogą być dwie zagadkowe struktury gigantycznych wielkości. To swoiste „skalne kleksy”. Znajdują się one w środku Ziemi i od dawna fascynują badaczy. Jeden położony jest pod kontynentem afrykańskim, drugi pod Pacyfikiem. Nazywane są superpióropuszami albo – bardziej fachowo – wielkimi prowincjami obniżonej prędkości fal poprzecznych (ang. Large Low Shear Velocity Provinces, LLSVP). Skąd wiadomo, że to resztki Thei? Takie wnioski wyciągnęli kilka lat temu naukowcy z Uniwersytetu Stanu Arizona, kierowani przez dr. Qiana Yuan. Swą pracę opublikowali w czasopiśmie „Geochemistry, Geophysics, Geosystems”. Uznali oni, że Thea była o kilka procent gęstsza niż powierzchnia Gai. Dzięki temu materia Thei zapadła się głęboko pod skorupę ziemską i utworzyła LLSVP. Teraz dr Yuan zaprosił do współpracy prof. Denga. Wyliczenia wykazały, że znaczna ilość materiału z Thei, stanowiąca około dwóch procent masy Ziemi, przedostała się do dolnego płaszcza Gai. Ponieważ materia z Thei była gęstsza niż ta z Gai, skupiła się w dwóch obszarach. To właśnie są LLSVP. Co ciekawe, niewielkie ilości tej pradawnej materii mogą się wydostawać na powierzchnię Ziemi. Uczeni sądzą, że prawdopodobnie znalazły się w skałach tworzących Hawaje i Islandię. Źródła: Nature, Geochemistry, Geophysics, Geosystems.
Jak wyglądał Rafael? Badacze zrekonstruowali twarz renesansowego artysty
Po raz pierwszy mamy konkretne dowody na to, że szkielet ekshumowany w 1833 roku należał do Rafaela Santi. 500 lat od śmierci artysty, naukowcom udało się zrekonstruować jego prawdziwą twarz.
W tym artykule: Kim był Rafael Santi? Jak wyglądał Rafael? Dlaczego Rafael umarł tak młodo? Dzięki nowoczesnym narzędziom naukowcom coraz częściej udaje się odpowiadać na pytania, jak wyglądali ludzie w przeszłości. Tylko w tym roku pisaliśmy o realistycznych konstrukcjach twarzy m.in. królowej Jadwigi, nastolatki, która żyła 1,4 tys. lat temu, a nawet kobiety sprzed 31 tys, lat. Niedawno badacze z Rzymu odtworzyli, jak wyglądał Rafael. Kim był Rafael Santi? Rafael Santi to jeden z najwybitniejszych artystów włoskiego renesansu. Karierę artystyczną rozpoczął w młodym wieku, a jako nastolatek był już utalentowanym malarzem. Na wczesne prace Rafaela wpływ miał warsztat jego ojca i szkoła umbryjska, choć chłopak szybko rozwinął swój styl i unikatowe podejście do sztuki. Jego fresk „Szkoła Ateńska" zdobi apartamenty papieskie w Watykanie i przyciąga miliony turystów. Wśród dzieł Rafaela znajduje się również „Portret młodzieńca", który wraz z innymi obrazami został przez Niemców skradziony z Polski podczas II wojny światowej. Do dziś poszukiwacze skarbów szukają zaginionego dzieła, którego wartość szacuje się na sto milionów dolarów. Sztuka Rafaela charakteryzuje się harmonią, równowagą i wyidealizowanym pięknem. Był mistrzem w uchwyceniu emocji i ekspresji na swoich portretach, a jego użycie perspektywy i kompozycji było rewolucyjne jak na swoje czasy. Wywarł znaczący wpływ na współczesnych mu i późniejsze pokolenia artystów, wpływając na rozwój sztuki zachodniej na następne stulecia. Rafael zmarł w Rzymie w 1520 roku, mając zaledwie 37 lat. Przyczyna jego śmierci wciąż budzi kontrowersje. Niektórzy badacze wskazują na wyczerpanie pracą, inni na choroby takie jak syfilis, zapalenie płuc lub gorączka prosówkowa. Mimo to, jego spuścizna artystyczna przetrwała wieki i wciąż zachwyca. Jak wyglądał Rafael? W XVII wieku w Rzymie pojawiła się czaszka, która rzekomo należała do Rafaela. Jednak wiele osób wątpiło w jej autentyczność. W 1833 roku, decyzją papieża, grób artysty został ekshumowany i znaleziono tam szkielet wraz z czaszką. Na pamiątkę wykonano gipsowy odlew czaszki. Dzięki postępowi technologicznemu udało się zrekonstruować twarz Rafaela po 500 latach od jego śmierci. To ważne odkrycie dla świata sztuki. Pozwala bowiem poznać wygląd jednego z najwybitniejszych artystów renesansu. Naukowcy z Università degli Studi di Roma Tor Vergata, specjaliści od antropologii sądowej i nauk kryminalistycznych, postanowili ostatecznie wyjaśnić sprawę. Przy użyciu odlewu czaszki, stworzyli trójwymiarową rekonstrukcję twarzy i porównali ją z portretami Rafaela z epoki. Dzięki temu udało się rozwiązać zagadkę autentyczności szczątków. Według prof. Mattii Falconiego, eksperta od biologii molekularnej, zrekonstruowana twarz nie przypomina żadnego z uczniów pochowanych u boku mistrza. Trudno więc zakładać, by pogrzebano tam kogoś zupełnie nieznajomego, tak przypominającego Santiego. Co ciekawe, porównując rekonstrukcję 3D i autoportret Rafaela, naukowcy odkryli, że artysta próbował nadać bardziej wdzięczny kształt swojemu dość wydatnemu nosowi. Żył bowiem w czasach, gdy poszukiwano wyidealizowanego piękna. Dlaczego Rafael umarł tak młodo? Potwierdzenie, że konkretna czaszka i szkielet należą do Rafaela, otworzy drogę do dalszej analizy szczątków. Mogłaby ona wyjaśnić największą zagadkę – dlaczego geniusz umarł tak młodo? Ostatnio przychylano się do wersji, że zawinił błąd lekarski: praktyka upuszczania krwi przy zapaleniu płuc. Dowody tej hipotezie dostarczają wyniki badań opublikowane w czasopiśmie naukowym „Internal and Emergency Medicine". Według najnowszych ustaleń malarz prawdopodobnie zmarł z powodu choroby płuc. Naukowcy z Università degli Studi di Milano-Bicocca, którzy są autorami raportu, potwierdzają, że choroba została błędnie zidentyfikowana przez lekarzy, którzy leczyli gorączkującego Rafaela poprzez upuszczanie krwi za pomocą nacięć lub pijawek. Ten proces prawdopodobnie przyspieszył jego śmierć, zamiast pomóc w jego wyzdrowieniu. Żródło: Internal and Emergency Medicine
Ta mapa Księżyca pokazuje cenne zasoby naszego satelity. Skorzystają z niej astronauci misji Artemis
Patrzyliście kiedyś na Księżyc i zastanawialiście się, czym właściwie są te ciemniejsze plamki na jego powierzchni? To jedynie słabo widoczne dowody olbrzymiego geologicznego bogactwa naszego naturalnego satelity. Pokazuje je mapa Księżyca.
W tym artykule: Pierwsze mapy Księżyca Mapa Księżyca z 2020 r. Geologia Księżyca Mapa Księżyca online Księżyc to najbliższe i najlepiej widoczne z Ziemi ciało niebieskie. Ludzie obserwowali go od niepamiętnych czasów. Tak poznaliśmy m.in. fazy Księżyca. Krążąc wokół Ziemi nasz satelita kręci się wokół własnej osi w taki sposób, że wciąż jest zwrócony w naszym kierunku tą samą stroną. To, co widać na Księżycu, od dawna pobudzało ludzką wyobraźnię. Nasi przodkowie dopatrywali się tam tajemniczych postaci i symboli. Pierwsze mapy Księżyca Najstarsza ilustracja wyglądu powierzchni Księżyca pochodzi z 3330–2790 r. p.n.e. Odkryto ją w irlandzkim grobowcu Knowth. Rozwój nauki doprowadził do bardziej racjonalnych badań. Astronomowie zaczęli kreślić mapy Księżyca. Najstarsza z nich powstała na początku XVII wieku. Jej autorem był lekarz William Gilbert, który obserwował Księżyc gołym okiem. Potem, dzięki teleskopom, powstawały coraz dokładniejsze mapy. Temperatura na Księżycu: czy jest zabójcza dla człowieka? Dlaczego astronauci muszą mieć kombinezony? Okazuje się, że temperatura na Księżycu osiąga jeszcze większe wahania dobowe, niż wcześniej sądzono. W ciągu księżycowego dnia, panuje tam ekstremalny upał, a w nocy – niewiarygodny... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/temperatura-na-ksiezycu-czy-jest-zabojcza-dla-czlowieka-dlaczego-astronauci-musza-miec-kombinezony-fot-heritage-space-heritage-images-getty-images-c17ed25.jpeg" width="938" height="472" alt="Temperatura na Księżycu: czy jest zabójcza dla człowieka? Dlaczego astronauci muszą mieć kombinezony? (fot. Heritage Space/Heritage Images/Getty Images)" title="Temperatura na Księżycu: czy jest zabójcza dla człowieka? Dlaczego astronauci muszą mieć kombinezony? (fot. Heritage Space/Heritage Images/Getty Images)" /> Dziś wiemy, że jasne obszary na Srebrnym Globie to anortozytowe wzgórza. Z kolei obszary ciemne to bazaltowe równiny ukształtowane przez meteoryty i erupcje. Sporą część Księżyca (ok. 31 proc.) zajmują duże ciemne obszary. Są to tzw. morza księżycowe – ogromne obszary zestalonej magmy. Mapa Księżyca z 2020 r. Naukowcy opublikowali szczegółową i kompletną mapę Księżyca w 2020 r. Co ważne, nie jest to tylko ładny, kolorowy obrazek, który można podziwiać na ekranie komputera. To punkt wyjścia dla wielu przyszłych misji kosmicznych. Zanim Księżyc stanie się bazą dla lotów kosmicznych w odległe zakątki Wszechświata, musimy się tam zadomowić. Ma temu służyć m.in. program Artemis. Dzięki dokładnym danym geologicznym możliwe jest wybranie najlepszych miejsc do lądowania. Zaprezentowana w 2020 r. mapa to wspólne dzieło naukowców z NASA, teksaskiego Lunar Planetary Institute oraz ośrodka badań pozaziemskich należącego do amerykańskiej służby geologicznej (USGS), czyli Astrogeology Science Center w stanie Arizona. Cyfrowa Zunifikowana Geologiczna Mapa Księżyca została przygotowana w skali 1:5000000. – Ludzi zawsze fascynował Księżyc i to, kiedy tam wrócimy. To wspaniałe, że USGS stworzyło bazę danych, z których NASA może korzystać przy planowaniu przyszłych misji – skomentował szef USGS i dawny astronauta NASA, Jim Reilly. Do stworzenia cyfrowej mapy naukowcy posłużyli się danymi kartograficznymi używanymi przez zespoły sześciu misji Apollo. Uzupełnili je o aktualne pozyskane z satelitów obserwacyjnych na orbicie Księżyca. Dane o elewacji na zwrotnikach dostarczyła japońska misja SELENE, Selenological and Engineering Explorer. Topografię biegunów uzupełniła NASA dzięki na bazie swojej misji LOLA, Lunar Orbiter Laser Altimeter). Stare obserwacje z misji Apollo były szczególnie cenne, bo interpretacji dokonywali ludzie bezpośrednio na powierzchni satelity. Poza łączeniem dawnego z nowym, geolodzy zajęli się stworzeniem zunifikowanego opisu warstw skalnych tworzących powierzchnię naszego najbliższego sąsiada. Dotychczas dostępne mapy były w tej kwestii dość rozbieżne (zarówno w sferze nazewnictwa, jak i wieku geologicznego). Zdjęcie próbki mapy: NASA/GSFC/USGS Geologia Księżyca Kolory odpowiadają różnym okresom geologicznym formowania się skał. Obecnie stosowany podział został wprowadzony dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku. Obejmuje on pięć głównych okresów: prenektaryjski (kolor brązowy; 4,5 do 3,92 mld lat), nektaryjski (pomarańczowy; 3,92–3,85 mld lat), imbryjski (fiolet, róż, niebieski; 3,85–3,16 mld lat), eratosteński (zielony;3,16–1,1 mld lat), kopernikański (żółty; 1,1 mld lat – współczesność). Mapa Księżyca online Mapa Księżyca opracowana przez naukowców przyda się głównie specjalistom. Amatorom astronomii polecamy inne ciekawe zasoby online: mapa Księżyca National Geographic – opracowana w 2019 r. na podstawie najnowszych danych, do ściągnięcia za darmo, Google Moon – umożliwia eksplorowanie powierzchni Księżyca podobnie jak Google Maps, mapy Księżyca NASA – z zaznaczonymi obiektami do obserwacji przez teleskop, geologiczna mapa Księżyca.
W Indonezji odkryto najstarsze malowidła naskalne wykonane przez człowieka. Zaskakujące odkrycie
Archeolodzy z Australii i Indonezji odkryli najstarsze malowidła naskalne znane nauce. Scena z jaskini znajdującej się w południowej części wyspy Celebes przedstawia 3 świnie wisajskie. Malowidło pochodzi co najmniej sprzed 45,5 tys. lat.
W tym artykule: Gdzie znajdują się najstarsze malowidła naskalne? Co wyróżnia malowidło z Leang Tedonge? Jak się bada wiek malowideł naskalnych? Co malowali jaskiniowcy? Czy malowidła naskalne powstawały na całym świecie? Najstarsze ludzkie wytwory które można uznać za dzieła sztuki, pojawiły się już w okresie paleolitu. Są to przede wszystkim malowidła naskalne w jaskiniach południowej Francji (najsłynniejsze to oczywiście malowidła z Lascaux) i północnej Hiszpanii. Wiele z nich powstało przynajmniej 11 tys. lat temu. Dużo wcześniej jednak sztuka naskalna powstawała na wyspach Indonezji. Gdzie znajdują się najstarsze malowidła naskalne? Niedawno doszło do nowego odkrycia. Australijsko-indonezyjski zespół archeologów odkrył jeszcze starsze malowidła naskalne. Znajdują się w jaskini Leang Tedongnge na Celebes – jednej z największych wysp Indonezji. To na tej wyspie powstało słynne małpie selfie. Malowidła najprawdopodobniej przedstawiają 3 świnie celebeskie i pochodzą sprzed co najmniej 45,5 tys. lat. Indonezja obfituje w stanowiska archeologiczne z malarstwem jaskiniowym. Archeolodzy, równocześnie z odkryciem w Leang Tedonge, znaleźli malowidła sprzed 32 tys. lat w pobliskiej jaskini Leang Balangajia. One też przedstawiają świnie celebeskie. Na ten lokalny gatunek świni ludzie polowali na terenie dzisiejszej Indonezji od dziesiątków tysięcy lat. Nie dziwi więc, że były najczęściej malowanym zwierzęciem w sztuce paleolitycznej indonezyjskich wysp. Wcześniej za najstarsze malowidła naskalne uznawano przedstawienie myśliwych polujących na świnie i bydło karłowate sprzed 43,9 tys. lat. Odkrył je ten sam zespół archeologów w 2020 roku, również na Celebes. W obu przypadkach, naukowcy z australijskiej uczelni Griffith University wspierani byli przez miejscowych archeologów z Pusat Penelitian Arkeologi Nasional (ARKENAS). Co wyróżnia malowidło z Leang Tedonge? Malowidło z Leang Tedonge jest unikalne nie tylko z powodu swojego wieku, ale i faktu, że to sztuka figuratywna. Najstarsze malarstwo jaskiniowe to zwykle figury geometryczne. Scenki rodzajowe, jak ta z trzema świniami, są według archeologów z uczelni Griffith wyjątkowo rzadkie dla tego okresu w ewolucji człowieka. – Pokazane na tym malowidle świnie z Celebes, o ile mi wiadomo, są prawdopodobnie najwcześniejszym przykładem dzieła sztuki na świecie – przekonuje w informacji prasowej prof. Adam Brumm z Australijskiego Centrum Badań Ewolucji Człowieka uczelni Griffith, wiceszef wyprawy. Wyprawa do Leang Tedonge, wyżłobionej w skałach wapiennych, możliwa była tylko w porze suchej. Całe dno niewielkiej doliny w której znajdują się jaskinie, w pozostałych miesiącach roku znika pod wodą. Wykonane czerwonym barwnikiem malowidło znajduje się ponad lustrem wody, na tylnej ścianie jaskini. Według miejscowej ludności archeolodzy byli pierwszymi białymi ludźmi, którzy postawili stopę w tym niedostępnym terenie. Jak się bada wiek malowideł naskalnych? Datowanie malowideł przeprowadzono metodą uranowo-torową. Stosuje się ją najczęściej w określaniu wieku skał bogatych w węglan wapnia, nacieków jaskiniowych, raf koralowych, a także zębów. Na powierzchni najstarszego malowidła, na jednej z racic świni powstał charakterystyczny depozyt z węglanu wapnia. Ustalono, że ma on 45,5 tys. lat, więc malowidło pod nim musiało powstać wcześniej. – Odnaleźliśmy i udokumentowaliśmy w tym regionie wiele malowideł, których nadal nie zdołaliśmy datować. Spodziewamy się szeregu dalszych, nawet bardziej znaczących odkryć z zakresu wczesnej sztuki naskalnej – stwierdził współautor odkrycia, indonezyjski ekspert od sztuki naskalnej Adhi Agust Oktaviana. Informację o odkryciu opublikowano w czasopiśmie naukowym Science Advances. Dlaczego twój pies uwielbia jeść trawę? To nie ma nic wspólnego z jego żołądkiem Zastanawiasz się, co sprawia, że w czasie spacerów twój czworonóg zjada trawę? Naukowcy z Australii są zdania, że przyczyna nie tkwi w jego układzie pokarmowym. To raczej kwestia upodobań... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dlaczego-twoj-pies-uwielbia-jesc-trawe-to-nie-ma-nic-wspolnego-z-jego-zoladkiem-fot-getty-images-b02d905.jpg" width="938" height="625" alt="Dlaczego twój pies uwielbia jeść trawę? To nie ma nic wspólnego z jego żołądkiem (fot. Getty Images)" title="Dlaczego twój pies uwielbia jeść trawę? To nie ma nic wspólnego z jego żołądkiem (fot. Getty Images)" /> Co malowali jaskiniowcy? Najstarsza sztuka naskalna przedstawia proste, geometryczne kształty, których znaczenia jak na razie nie znamy – sekwencje linii, kropek, kresek. Bardzo wcześnie (36–25 tys. lat temu) pojawiły się też przedstawienia dłoni, malowane pozytywowo (odciski) lub negatywowo (kontury). Nie brakuje schematycznych wizerunków ludzkich narządów płciowych. Najważniejszą jednak i zdecydowanie najliczniejszą grupą są obrazy zwierząt. I jest to temat uniwersalny, obecny w malowidłach naskalnych na całym świecie. Prehistoryczni artyści malowali zarówno zwierzęta, na które polowali, jak i te, które stanowiły dla nich niebezpieczeństwo. W porównaniu ze szczegółowością i realizmem wizerunków zwierząt, ludzie byli przedstawiani raczej schematycznie i zdecydowanie rzadziej. W sztuce naskalnej stosowano bardzo różnorodne techniki – np. malowanie wraz ze żłobieniem linii w skale dawało dodatkowy efekt 3D, uwypuklany jeszcze w ciemności jaskiń oświetlanych przez pochodnie. Wykorzystywano też naturalną fakturę ścian. Czy malowidła naskalne powstawały na całym świecie? Przykłady malarstwa naskalnego znajdziemy niemal na każdym kontynencie. Nie tylko w jaskiniach, ale i w skalnych zagłębieniach lub na otwartej przestrzeni. Najsłynniejsze z nich są w Europie, gdzie znajduje się około 400 stanowisk archeologicznych ze sztuką paleolityczną. Najwięcej – we Francji i Hiszpanii. Odkryte w 1940 r. spektakularne malowidła we francuskiej jaskini Lascaux weszły już do kanonu historii sztuki. Badanie międzynarodowego zespołu archeologów z 2018 roku wykazało, że najstarsze przykłady niefiguratywnej sztuki jaskiniowej znajdują się na Półwyspie Iberyjskim i mają aż 64 000 lat. Przedstawiają 3 czerwone symbole geometryczne, w jaskiniach Maltravieso, Ardales i La Pasiega w Hiszpanii. Człowiek współczesny, czyli Homo sapiens, pojawił się w Europie co najmniej 20 tys. lat później. Zatem malowidła musiały zostać wykonane przez neandertalczyków. W Azji, oprócz wspomnianej wyspy Celebes, malowidła naskalne są także na Borneo, w Mjanmie, Indiach i Mongolii. Ważne stanowiska znajdują się na północy Australii. Znaleziono tam m.in. przedstawienia podobnych do emu ptaków Genyornis, wymarłych 40 tys lat temu. Wiele przykładów znajdziemy też w Afryce – np. w RPA, Namibii, Algierii i Egipcie. Ameryka Północna i Połudnowa obfitują za to w młodsze malarstwo naskalne, sprzed 10–6 tys lat. ŻRÓDŁO: Griffith University Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Głowa Jana Chrzciciela jako symbol biblijnej zemsty. Kto skazał na śmierć żydowskiego proroka?
Według biblijnego opisu Jan Chrzciciel został skazany na śmierć przez ścięcie. Żydowski prorok zmarł na życzenie Salome, która nakłoniła Heroda, aby zlecił egzekucję. Archeolodzy od lat szukali miejsca, w których mogły wydarzyć się te sceny. Gdzie zginął Jan Chrzciciel? Czy głowa Jana Chrzciciela naprawdę została przekazana na tacy?
W tym artykule: Kim był Jan Chrzciciel? Jak zginął Jan Chrziciel? Gdzie zginął Jan Chrzciciel? Jan Chrzciciel, zwany również Janem Baptystą, był żydowskim prorokiem i pustelnikiem. Urodził się pomiędzy 6 p.n.e. a 2 r. p.n.e. w En Kerem, a zmarł ok. 32 roku n.e. prawdopodobnie w Macheroncie. To właśnie w fortecy Heroda Wielkiego usytuowanej na szczycie pustynnego wzgórza w Jordanii, męczennik miał zginąć przez ścięcie głowy. Już sama arabska nazwa starożytnego fortu oznacza dosłownie „fortecę ścięcia” i ma nawiązywać do odwołuje się do miejsca kaźni. Kim był Jan Chrzciciel? Według Biblii Jan Chrzciciel miał być krewnym Jezusa. W Ewangelii Łukasza czytamy, że Baptysta urodził się pół roku przed Chrystusem w „mieście w Judzie”. Badacze utożsamiają to miejsce z wioską Ain Kerem w Zachodniej Jerozolimie. Był synem żydowskiego starszego kapłana Zachariasza i niepłodnej kobiety nazywanej przez Ewangelistę Elżbietą. To właśnie kobieta miała być spokrewnioną z Marią z Nazaretu, matką Syna Bożego. Młody Jan chciał w dorosłym życiu zostać kapłanem. Jego plany pokrzyżowała jednak śmierć obojga rodziców. Po tym, jak został sierotą, rozpoczął życie pustelnika na Pustyni Judzkiej. To właśnie tam nawiązał kontakt z esseńczykami, którzy mieli duży wpływ na jego przyszłe poglądy, chociaż jego nauczanie nie zawsze zgadzało się z esseńskimi doktrynami. Wkrótce jego słuchacze zaczęli uznawać go za Mesjasza, czemu Jan Baptysta zdecydowanie zaprzeczał. To właśnie na pustyni rozpoczęła się jego misja jako proroka. Według Ewangelii Jan został powołany, aby wzywał ludzi do nawrócenia oraz przygotował ich drogę do publicznej służby Mesjasza. Miał głosić potrzebę odnowy wewnętrznej i duchowej. Przypieczętowaniem przemiany i potwierdzeniem wejścia na nową drogę życia był chrzest, którego prorok udzielał słuchaczom w rzece Jordan. Ewangelie Synoptyczne podają, że to właśnie Baptysta był człowiekiem, który ochrzcił samego Zbawiciela. Jak zginął Jan Chrziciel? To właśnie nauczanie Jana Chrzciciela stało się przyczyną jego męczeńskiej śmierci. Według Ewangelistów prorok został uwięziony przez Heroda Antypasa, tetrarchę Galilei ze względu na swoje nauki i krytykę króla za poślubienie Herodiady, żony swojego brata Filipa. Według Ewangelii Marka żydowski nauczyciel powiedział Herodowi – Nie wolno ci mieć żony brata swojego – Słowa te wyjątkowo dotknęły Herodiadę, której nie spodobała się krytyka i od tamtego czasu poprzysięgła zemstę na Janie Chrzcicielu. Wkrótce podczas urodzin Heroda, córka jego żony, Salome, wystąpiła przed gośćmi. Miała tańczyć tak, że król w podziękowaniu obiecał dać jej wszystko, o co poprosi. Dziewczyna miała jedno życzenie. Zażądała głowy Jana Chrzciciela. Tetrarcha był zmuszony spełnić to żądanie, ponieważ wcześniej złożył obietnicę. Z drugiej strony Józef Flawiusz, żydowski historyk tłumaczy tę zbrodnie pobudkami czysto politycznymi. Prorok zyskujący zbyt duże poparcie społeczne był dla Heroda Antypasa szczególnie niewygodny. Czy są jakiekolwiek dowody na to, że Jezus naprawdę istniał? Współcześnie ponad 2 miliardy osób wyznaje chrześcijaństwo i deklaruje wiarę w Chrystusa. Jednak kim tak naprawdę był Jezus? Dla wielu jest Bogiem, ale w niektórych religiach pojawia się... Ostatecznie głowa proroka została przyniesiona na tacy i wręczona Salome, a następnie przekazana jej matce. Tak Ewangelia według Marka opisuje całą sytuację (Biblia Tysiąclecia): – Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła córka Herodiady wobec gości i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę: ”Daj mi - rzekła - tu na misie głowę Jana Chrzciciela!”. Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posłał więc [kata] i kazał ściąć Jana w więzieniu. Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczęciu, a ono zaniosło ją swojej matce – Wydarzenie z udziałem herodiańskiej femme fatale stało się z czasem jednym z głównych motywów w malarstwie i rzeźbie od wczesnego chrześcijaństwa, przez renesans aż do współczesności. Emanującą erotyzmem i zmysłowością tancerkę z krwawą zbrodnią łączyli Klimt, Moreau, Tycjan czy Caravaggio. Gdzie zginął Jan Chrzciciel? W gruzach położonej w Jordanii dawnej twierdzy Heroda Wielkiego, Macheroncie, archeolodzy odkryli miejsce w którym jego syn, Herod Antypas ok. roku 29 n.e. miał skazać na śmierć Jana Chrzciciela. Salome autor: Lovis Corinth Miejsce, w którym Salome tańczyła dla Heroda Antypasa znaleźć mieli archeolodzy pracujący przy projekcie „Machaerus Excavations and Surveys at the Dead Sea”, co dyrektor tegoż opisał w wydanej w 2020 roku książce „Holy Land Archaeology on Either Side: Archaeological Essays in Honour of Eugenio Alliata”. Odnaleziony dziedziniec, pisał Vörös, ma niszę o charakterystycznym kształcie apsydy w której to zapewne stał tron Heroda Antypasa. Choć miejsce to odkryto już podczas prac archeologicznych 40 lat temu, dopiero teraz połączono niszę z tronem tetrarchy. Salome tańcząca przed Herodem autor: Gustave Moreau Zespół Vörösa prowadził od lat prace rekonstrukcyjne w Macheroncie i w książce, jak twierdził autor z Live Science, pokazywał prawdopodobny wygląd tego miejsca w czasie egzekucji Jana Chrzciciela. Zdania ekspertów od archeologii biblijnej są jednak podzielone. Krytycy tej teorii zwracają uwagę m.in. na rozmiar niszy, dużo skromniejszej niż np. miejsce w którym stał tron ojca Heroda Antypasa. Z kolei, jak donosił Jewish Press, węgierscy archeolodzy odkopali w twierdzy także wannę do rytualnych kąpieli oczyszczających, pozostałości balist (rzymskich maszyn oblężniczych) oraz szereg monet i naczyń. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Park Mużakowski to raj dla rowerzystów i zakochanych. Jako jedyny z Polski jest na liście UNESCO
Park Mużakowski to jeden z najpiękniejszych parków Europy i jedyny z Polski na liście UNESCO.
W tym artykule: Mużakowski Park Krajobrazowy Mużakowski Park Krajobrazowy – trasy rowerowe Południowa część Mużakowskiego Parku Krajobrazowego Park Mużakowski – ciekawostki Park Mużakowski – zwiedzanie pieszo Park Mużakowski – zwiedzanie rowerem Informacje praktyczne Kiedy w 1811 r. książę Hermann von Pückler odziedziczył po ojcu majątek, zafascynowany angielskimi krajobrazami sam zaczął tworzyć dzieło swego życia. Parkowi Mużakowskiemu poświęcił 30 lat i cały majątek. Kiedy skończyły się pieniądze, wraz z żoną postanowili się rozwieść i szukać kolejnej bogatej narzeczonej dla księcia. Mużakowski Park Krajobrazowy Park Mużakowski to właściwie skrawek na oceanie lasów i łąk znanych jako Park Krajobrazowy „Łuk Mużakowa”. 200 lat temu książę von Pückler wykorzystał zaledwie jego malutki fragment. Całość jest zaś imponująca. Można tu godzinami włóczyć się wśród księżycowych krajobrazów i nie spotkać żywej duszy. Dookoła tylko ptaki, dziki, sarny. Park Krajobrazowy „Łuk Mużakowa” leży na ziemi lubuskiej, został utworzony 10 lat temu i obejmuje obszar ponad 18 tys. ha. Ma on kształt łuku o długości 40 km, którego ramiona otwarte są na północ. 400 tys. lat temu dotarł tu szeroki na ponad 20 km jęzor lądolodu, formując widoczną także z kosmosu morenę. Łukiem zachwycają się nie tylko turyści, ale i geolodzy z całego świata. Otrzymał nawet certyfikat krajowego geoparku. Przez środek moreny płynie Nysa Łużycka, a także polsko-niemiecka granica. Znamy 7 Nowych Cudów Polski! Te miejsca trzeba zobaczyć [WYNIKI] Czytelnicy wybrali 7 Nowych Cudów Polski. Walka o miejsce w tym zaszczytnym gronie trwała do ostatnich chwil. W sumie na wszystkich nominowanych oddano ponad 30 000 głosów. Jeśli przyjrzeć się temu terenowi z lotu ptaka, zobaczymy ogromne skupiska jezior. Największe na południu i północy parku. To jednak nie naturalne oczka, a sztuczne zbiorniki. Na Łuku znajduje się największe w Polsce (razem z pobliską częścią niemiecką – największe w Europie) pojezierze antropogeniczne, czyli stworzone przez człowieka. 110 zbiorników powstało po eksploatacji węgla brunatnego, glin, piasku i żwiru. To, co kiedyś było paskudnym wspomnieniem po odkrywkach, zamieniło się w nieziemski niemal krajobraz. Woda ma tu zupełnie nierealne kolory. Zupełnie jakby ktoś celowo ją zafarbował. Zbiornik Afryka, który wziął swoją nazwę od kształtu, jest krwistoczerwony. Staw Kołkowy – brązowy, a „jezioro” w Bronowicach ma intensywnie turkusową barwę. Mużakowski Park Krajobrazowy – trasy rowerowe Po parku najlepiej poruszać się na dwóch kółkach. Spokojnie, nie utkniemy w piasku, mokradłach czy krzakach, bo wytyczono tu trzy wygodne szlaki rowerowe – czerwony, niebieski i zielony. Oczywiście po pewnym czasie warto poszukać własnych ścieżek. Ja na początek jadę klasyczną drogą. Od północy do Łuku Mużakowa prowadzi niebieski szlak, którym wjeżdżam na teren parku w Grabówku. Następnie przez wieś Łazy, w której można wędkować, kieruję się do pierwszego skupiska jezior w okolicach Tuplic. Posiekane erozją brzegi kojarzą się z inną planetą. Ten teren to raj dla podglądaczy przyrody, szczególnie ptaków. Joanna Jeleń, główny specjalista Parku Krajobrazowego „Łuk Mużakowa”, mówi, że w grądach, łęgach i buczynach znajdują się liczne chronione gatunki. Mieszka tu największy w Europie dzięcioł czarny, którego dziuple wykorzystują gągoły i siniaki. Przy odrobinie cierpliwości można się tu natknąć na orła bielika, rybołowa, bąka czy zimorodka. Tak, niewtajemniczeni powinni wziąć przed wyprawą lekcję ornitologii, a przynajmniej przekartkować atlas ptaków. Na Łuku znajduje się także największe w Polsce skupisko pomnikowych dębów. Większość z nich ma swoje imiona, które nadawał im książę Pückler. Przez Nysę migrują wilki, ale żeby je wytropić, trzeba mieć naprawdę wyjątkowe szczęście. Niebieski szlak prowadzi do Siedlca, do przejścia granicznego. Po drodze zaś – dwie krwawe pamiątki. W Trzebielu stoją ruiny cylindrycznej szubienicy z XVI w., którą rozsadza od środka wielka lipa. Niegdyś ta straconka miała prawie 3 m wysokości i można było na niej powiesić kilka osób równocześnie. Natomiast za Trzebielem, w Kamienicy, leży potężny głaz. Legenda mówi, że upuścił go w tym miejscu diabeł, któremu młynarz odmówił ręki swojej córki. Czort chciał się zemścić i zniszczyć młyn, ale usłyszał dzwony trzebielskiego kościoła i musiał zatkać sobie uszy. Głaz zaś upadł w pobliżu rzeki. Wiele osób upatruje w dziwnych zagłębieniach na skale kanalików na spływającą krew. Według tradycji bowiem na tym kamieniu w dawnych czasach miały być składane ofiary. W tym miejscu ożywają też stare łużyckie opowieści. Kamień nazywa się często Głazem Krabata. Krabat zaś był największym bohaterem tych okolic, a także czarodziejem. Południowa część Mużakowskiego Parku Krajobrazowego Zostawiamy północną część parku. W Siedlcu niebieski szlak łączy się z zielonym, który krótkim odcinkiem biegnie wzdłuż Nysy Łużyckiej, a następnie zbiega się ze szlakiem czerwonym. Ten zaś prowadzi aż do samego serca, czyli parku księcia Pücklera. Zanim jednak tam wjedziemy, warto przejechać przez Mieszków i Niwicę, gdzie najlepiej obserwuje się ptaki. A także do Buczyn, gdzie znajduje się karczma łużycka. W Żarkach Wielkich zobaczymy ruiny średniowiecznej wieży, w której niegdyś czaili się na kupców rycerze rabusie. Tam też straszą ruiny poniemieckiej fabryki papieru czerpanego, a po wojnie bawełny. Budynki stoją na wyspie, zaś w pobliżu przez rzekę wiedzie stary kolejowy most. Z Żarek można pojechać na południe, wzdłuż drogi nr 12, albo wybrać znacznie spokojniejszą kontynuację czerwonego szlaku. W ten sposób nieco dziki krajobraz przechodzi powoli w uporządkowany, dopieszczony i przemyślany pod każdym względem park Mużakowski. Po polskiej stronie ma ponad 500 ha powierzchni, po niemieckiej 320 ha. Swoją nazwę wziął od miejscowości Bad Muskau, po łużycku Mużaków. Po polskiej stronie najważniejszą miejscowością w okolicy jest Łęknica. Park Mużakowski – ciekawostki Kiedy książę Hermann von Pückler-Muskau wymyślił sobie, że będzie jeździł nago po swoich włościach, zainwestował w taki park, w którym mógł ucieleśnić każdą ekstrawagancję. Stworzył krainę, która do dziś zapiera dech każdemu, kto do niej wkroczy. Podoba mi się kluczenie poprzez tutejsze labirynty z roślin i odkrywanie tajemniczych zakamarków. Książę urodził się i mieszkał w Muskau, które po 1945 r. zostało rozdzielone granicą na dwie miejscowości po przeciwległych brzegach Nysy Łużyckiej. Dziś po polskiej stronie leży Łęknica, po niemieckiej Mużaków. Razem są wielkim parkiem, w którym dwa państwa łączy Most Podwójny. Twórca parku od maleńkości marzył o świecie idealnym. Jako dziecko został oddany przez rodziców do zakładu dla trudnych chłopców z wyższych sfer. Tam w ramach terapii miał uprawiać... działkę. Który chłopiec lubi sadzić, pielić i podlewać? Ale Pückler był inny, z czasem ogrodnictwo stało się jego wielką pasją. Przy uprawie warzyw dorastał buntownik i niespokojny duch. Po wielu młodzieńczych awanturach, kiedy ożenił się i odziedziczył po ojcu rodzinną posiadłość Muskau (1811 r.), zaczął kreować własny ogród. Wszystkie pieniądze inwestował w wizję, w której nie było miejsca na ograniczenia. Kupował ziemię i na prawie ośmiuset hektarach urządzał park, który miał wyglądać tak, jak stworzony przez naturę. Pückler, nazywany również Łużyckim Casanovą, miał trzy pasje: podróże, kobiety i zieleń. Tutejszym ścieżkom nadał imiona swoich miłości, zaś sztucznej odnodze Nysy swoje własne. Z zapałem krzyżował drzewa, tworząc m.in. dąb mużakowski, komponował krajobraz z geniuszem wirtuoza. W romantycznych zakątkach stawiał mostki, ławeczki, kamienne schodki. Stworzył kopię raju. Taki miał zresztą zamysł. Całość została wpisana w 2004 r. na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Z wyprawy do Afryki książę przywiózł 13-letnią niewolnicę, która w Europie rozchorowała się i zmarła. Oszalały z rozpaczy kilka dni po pogrzebie otworzył grób na cmentarzu w Muskau i przeniósł serce dziewczyny tam, gdzie jego zdaniem powinno się znajdować – do raju, czyli swojego parku. Park Mużakowski – zwiedzanie pieszo Park Mużakowski zaskakuje mnie za każdym razem. Wczesnym latem eksploduje kolorami, jesień przyprósza go złotem i czerwienią. Jego zwiedzanie na piechotę może zająć cały dzień, rowerem dwie-trzy godziny, ale spieszyć się nie należy. https://media.immediate.co.uk/volatile/sites/63/2024/08/muskau-muzakow-widok-na-park-ksiecia-puecklera-wraz-z-zamkiem1337762-45fbd77.webpPark księcia Pücklera z zamkiem / fot. LOOKPHOTOS/AUTOR: GUNTHER BAYERL Zwiedzanie zaczynam od Łęknicy, gdzie na końcu ul. Wybrzeżnej stoi Wiadukt, rodzaj wjazdu do parku. Docieram do Arboretum, a następnie do Jeziora Skowronków. Stamtąd schodzę na Tarasy nad rzeką, z których widzę już zamek. Dla mnie najbardziej pociągająca jest polska część, nieoczywista, zaprojektowana tak, żeby ciągle czegoś się domyślać, bez przerwy szukać. Głazy w kręgu leżą tuż obok grupy wiekowych dębów. Cieniste aleje prowadzą do małych oczek wodnych. Nagle pojawia się mały wąwóz i kamienny mostek, do którego nie wiadomo z początku, jak dotrzeć przez labirynty krzaków. Za mostem Podwójnym, po niemieckiej stronie, wszystko staje się niemal kiczowate. Kanały z romantycznymi przejściami, wypielęgnowane łąki, plamy kwiatów. Nic, tylko usiąść i malować, o ile oczywiście starczy talentu. Bonusem jest wizyta w zamkowym muzeum, a potem w niemieckim Mużakowie. Zanim pójdę dalej, jeszcze raz przeglądam mapę parku. Hermann był mężczyzną wyjątkowo romansowym. Po ślubie oświadczył żonie, że ich związek będzie miał wolny charakter. Miewał kochanki, a kiedy skończyły mu się pieniądze na park, rozwiódł się i pojechał do Anglii szukać kolejnej bogatej żony. Awantury księcia zostawiły ślad w parku. Żonie poświęcił Szmaragdowe Jeziorko Lucie i Łąkę Łez. Ścieżka Słowika przypomina o związku z pewną śpiewaczką. Również inne, nadane przez księcia nazwy – Pogańska Dolina, Dęby Sióstr, Ogród Niebieski, Grób Nieznajomego czy Koniec Świata – działają na wyobraźnię. Park Mużakowski – zwiedzanie rowerem Do Parku Mużakowskiego można wjechać od północy czerwonym szlakiem. Jednak najlepiej dotrzeć do Łęknicy i pojechać dalej ulicą Wybrzeżną. Na jej końcu stoi Wiadukt. Po jego minięciu objeżdżamy Arboretum, czyli specjalny ogród drzewny pełen intrygujących okazów. Następnie docieramy do Jeziora Skowronków, które idealnie nadaje się na piknik. Wybierając taką drogę, sami sobie robimy niespodziankę, najwspanialsze widoki zostawiając na koniec. Jesteśmy już blisko niemieckiej części. Za granicę można dotrzeć, zjeżdżając w dół, do rzeki, i przekraczając most Podwójny. Obok tzw. Nowego Zamku stoi tam też Stary Zamek, folwark, Dom Kawalerów i Oranżeria. W tej części znajduje się kawiarnia, w której serwowane są lody wymyślone przez Pücklera. Smakują świetnie! Informacje praktyczne Najlepiej przyjechać tu własnym samochodem albo dostać się z Żar autobusem. Biuro Parku Krajobrazowego „Łuk Mużakowa” mieści się w Łęknicy przy ul. Wojska Polskiego 2, tel. 500 549 885. Natomiast Specjalistyczna Pracownia Terenowa Narodowego Instytutu Dziedzictwa „Park Mużakowski w Łęknicy” znajduje się przy wejściu do parku, przy ul. Wybrzeżnej 25, tel. 068 262 41 82. Tutaj można kupić książki i mapy związane z parkiem, a także uzyskać wszelkie potrzebne informacje, także o wypożyczeniu rowerów. Wejście do parku jest bezpłatne, po obu stronach granicy. Warte polecenia strony internetowe: https://parkmuzakowski.nid.pl/ http://luk.muzakowski.pl/ https://www.zpkwl.gorzow.pl/index.php/o-nas/parki-krajobrazowe/park-krajobrazowy-luk-muzakowa https://www.muskauer-park.de/pl/
Ciekawostki o Szwecji. Oto 15 rzeczy, których możecie nie wiedzieć na temat Szwedów
Każdy, kto chociaż raz był w tym kraju, dobrze wie, jak wiele ma do zaoferowania. Poniżej prezentujemy mało znane ciekawostki o Szwecji, które zaintrygują cię na tyle, że zamarzysz o podróży na północ Europy.
W tym artykule: Informacje o Szwecji Ciekawostki o Szwecji Z czego słynie Szwecja? Informacje o Szwecji Położona w północnej Europie Szwecja jest największym krajem skandynawskim zarówno pod względem liczby ludności (10,3 mln), jak i powierzchni (450 295 km kw.). Królestwo Szwecji to jedna z dwunastu monarchii, która ostała się na Starym Kontynencie. Od niemal pięciu dekad na czele państwa stoi król Karol XVI Gustaw, najdłużej panujący monarcha w historii. Co trzeba wiedzieć o Szwecji? Garść najważniejszych informacji, a także ciekawostek na temat Szwedów do sprawdzenia poniżej. Sztokholm to stolica i największe miasto Szwecji [Zwiedzanie Sztokholmu. Kliknij, by poznać wskazówki Travelera]. Inne najchętniej odwiedzane szwedzkie miasta to Göteborg, Malmö, Falun i Östersund. Szwecja graniczy z Norwegią (najdłuższa granica w Europie), Finlandią i, przez granicę morską, Danią. Językiem urzędowym w Szwecji jest język szwedzki. Walutą obowiązującą w Szwecji jest korona szwedzka. Jedna korona szwedzka to w przeliczeniu ok. 0,43 zł. W 1995 roku Szwecja, wspólnie z Finlandią i Austrią, wstąpiła do Unii Europejskiej. W maju 2022, po zbrojnej agresji wojsk rosyjskich na Ukrainę, szwedzkie władze złożyły wniosek o przyjęcie do NATO. Flaga Szwecji przedstawia żółty krzyż skandynawski na niebieskim tle. Szwecja jest krajem z dwoma hymnami – państwowym („Du gamla, du fria”) oraz królewskim („Kungssången”). Do Szwedów należy największa wyspa na Morzu Bałtyckim, czyli Gotlandia. Szwecja należy do ścisłej europejskiej czołówki pod względem długości życia – średni wiek wynosi tam 82,4 lata. Podróż do Szwecji. 3 pomysły na niezapomniane wakacje za Bałtykiem. Kolej z piwnym wagonem, joga za kołem polarnym i coroczne święto raków. Podróż do Szwecji nie musi być banalna. Ciekawostki o Szwecji Przedstawiamy 15 ciekawostek na temat Szwecji i Szwedów. Możecie być zdziwieni. Jeżeli szwedzka rodzina chce zmienić kolor swojego domu, musi uprzednio postarać się o pozwolenie, a także posiadać licencję malarską. Myśleliście, że tylko Wielka Brytania ma swój „tea time”? Szwedzi piją kawę. Przerywają pracę, by w towarzystwie przyjaciół i współpracowników napić się kawy i zjeść coś słodkiego. Dość ciekawą potrawą szwedzką jest marynowany śledź. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że śledzia marynuje się przez rok w zwykłej puszce. Pachnie i smakuje dość oryginalnie. W Szwecji istnieje prawo, które pozwala rozbić namiot na terenie prywatnym na 24 godziny. W Szwecji powstał najmniejszy na świecie McDonald's, a jego klientami są... pszczoły. Szwedzi w oknach nie mają firanek. Na parapetach stawiają różnego rodzaju figurki, kwiaty i lampki. Pokazują w ten sposób, że nie mają nic do ukrycia. W niektórych szwedzkich domach przy oknach zamontowane są lusterka. Dzięki temu widać, co dzieję się na zewnątrz. Rząd nakazuje budowę płotów wzdłuż ruchliwych dróg, by łosie nie wtargnęły na jezdnię. Najdziwniejszym świętem w Szwecji jest święto kiszonego śledzia. Obchodzi się je w sierpniu. Istnieje klub golfowy, którego połowa znajduję się na terenie Szwecji, a druga połowa w Finlandii. Oficjalne konto Szwecji na Twitterze co tydzień prowadzone jest przez innego obywatela, którego wybiera się losowo. W Szwecji znaleziono najstarszą prezerwatywę z 1640 roku. Zrobiona była ze świńskiego jelita. W Szwecji znajduje się jeden z najsłynniejszych leśnych cmentarzy na świecie – Skogskyrkogården – który mieści ponad 100 tys. grobów. Alkohol sprzedawany jest w tygodniu do godz. 18, w weekendy do godz. 15. Zakupić go mogą osoby, które ukończyły 20. rok życia. Około 80% populacji posługuje się językiem angielskim. I najważniejsza ciekawostka: kiedy będziecie odbierać nagrodę Nobla, pamiętajcie, że musicie wziąć ją lewą ręką, prawą należy podać królowi, jednocześnie kłaniając się. „A nuż się przyda”... Nagroda Nobla 2022: pełna lista laureatów. Kto zwyciężył w poszczególnych kategoriach? Nagroda Nobla jest uznawana za najbardziej prestiżowe wyróżnienie w świecie nauki. Zgodnie z testamentem Alfreda Nobla, fundatora nagrody, od 1901 roku wyróżnienie przyznaje się w dziedzini... Z czego słynie Szwecja? W Szwecji powstało wiele marek, które cieszą się popularnością na całym świecie. Są to między innymi H&M, IKEA, Oriflame czy Volvo. Niewiele osób wie, ale to Szwedzi uruchomili popularną aplikację do odtwarzania muzyki i słuchania podcastów, czyli Spotify. Kultowy zespół ABBA pochodzi ze Szwecji. Autorzy takich hitów jak „Waterloo”, „Dancing Queen”, „The Winner Takes It All” i „Mamma Mia” to zwycięzcy Eurowizji z 1974 roku. Najpopularniejszym sportem w Szwecji, tak jak w innych krajach na świecie, jest piłka nożna. Sporym zainteresowaniem, szczególnie na sukcesy szwedzkich zawodników, cieszą się także piłka ręczna, hokej na lodzie oraz biegi narciarskie. Pierwszy park narodowy w Europie powstał w 1909 roku w Szwecji – chodzi o Park Narodowy Sarek. Jeśli lubisz Skandynawię, to z pewnością zainteresują cię także ciekawostki o Danii oraz ciekawostki o Norwegii.
Aoshima – japońska wyspa kotów, na której jest więcej futrzaków niż ludzi
Dla większości Japonia kojarzy się przede wszystkim z sushi, mangą i kwitnącymi kwiatami wiśni. Niewiele osób wie jednak, że to właśnie w tym położonym na zachodnim Pacyfiku państwie znajduje się wyspa kotów, która jak sama nazwa wskazuje, została zdominowana przez futrzaki.
W tym artykule: Gdzie znajduje się Aoshima? Aoshima: historia Aoshima: zwiedzanie, dojazd Aoshima: jakie koty tam mieszkają? Japońskie wyspy kotów Aoshima, znana szerzej jako wyspa kotów, to prawdziwy raj dla wszystkich miłośników mruczących czworonogów. Niektórym trudno w to uwierzyć, ale populacja futrzaków kilkadziesiąt razy przewyższa liczebnością mieszkających tam ludzi. Sprawdź, co jeszcze wiemy o tym wyjątkowym miejscu, gdzie koty rządzą i dzielą. Oto 3 powody, dla których twój kot budzi cię bladym świtem Co zrobić, gdy regularnie kot budzi cię o brzasku? Naukowczynie z australijskiego Uniwersytetu Adelajdy podają 3 sposoby na kocie skowronki. Gdzie znajduje się Aoshima? Aoshima położona jest w prefekturze Ehime, na północny zachód od wybrzeża Sikoku, czyli jednej z czterech głównych wysp Japonii. Ma zaledwie 1,5 km długości i niecałe 0,5 km² powierzchni. Mieszkańcami tego niewielkiego terenu są wyłącznie emeryci. Dzielą oni wyspę z setkami kotów biegających wolno po wszystkich zakątkach wyspy. Ulubionym miejscem zwierzaków jest jednak port, w którym przede wszystkim toczy się życie. Do wybrzeża dwa razy dziennie przybija prom dostarczający zaopatrzenie i przywożący turystów. Aoshima: historia Wyspa Kotów jeszcze w latach 40. ubiegłego wieku liczyła 900 mieszkańców. Trudnili się oni głównie rybołówstwem. Niektórzy pracowali na Sikoku. Poławianiem na morzu zaczęły się jednak zajmować wielkie koncerny, przez co rybacy z Aoshimy stracili źródło utrzymania. W konsekwencji wiele rodzin było zmuszonych wyjechać do miast w poszukiwaniu zarobku. Na wyspie pozostało zaledwie kilkadziesiąt osób, przede wszystkim w podeszłym wieku. Z roku na rok jest ich jednak coraz mniej. Obecnie średnia wieku wyspiarzy to ponad 75 lat. Jak donosiła japońska prasa, w 2013 roku Aoshima miała 50 mieszkańców. Pięć lat później było ich już tylko 13. Według informacji podawanych przez dziennik Asahi Shimbun, w 2019 roku na wyspie pozostało zaledwie 6 osób. Mieszkają one z około dwiema setkami kotów. Większość zwierząt przez lata niekontrolowanie się rozmnażała. Zaledwie część była poddawana kastracji. W 2018 roku władze postanowiły położyć temu kres. Niemal wszystkie czworonogi zostały odłowione i wysterylizowane. Operacji uniknęło 10 kotów, które ukrył u siebie mieszkaniec wyspy sprzeciwiający się programowi kastracji. Jak doszło do „przejęcia” Aoshimy przez koty? Zwierzaki zostały na nią sprowadzone, żeby polować na myszy niszczące rybackie łodzie. Po zwalczeniu plagi gryzoni pozostały na wyspie i ciągle się rozmnażały. Na tamtych terenach nie ma żadnych drapieżników ani innych niebezpieczeństw, które mogłyby im zagrozić, przez co ich liczebność stale wzrastała. Gdy na wyspie mieszkało więcej osób, przewaga kotów nie była aż tak widoczna. Obecnie na jednego wyspiarza przypada 35 zwierząt. Aoshima: zwiedzanie, dojazd Kocia Wyspa w Japonii wydaje się idealnym miejscem na wakacje dla wszystkich wielbicieli zwierząt. Niewiele jest jednak na niej atrakcji poza wszechobecnymi mruczkami. Na Aoshimie położona jest niewielka wioska rybacka, gdzie mieści się kocia kawiarnia prowadzona przez jedną z mieszkanek. Pozostali wyspiarze niezbyt chętnie podchodzą do turystyki. Pragną przede wszystkim spokoju i nie chcą zarabiać na przyjezdnych. Bardziej uciążliwe od turystów są jednak dla nich same koty, które niszczą przydomowe ogródki i stale domagają się jedzenia. Na wyspie czworonogom brakuje naturalnych ofiar, a mieszkańcy nie mogą ich wykarmić, przez co te ciągle są głodne. Z tego powodu tłoczą się w porcie i wyczekują promów przywożących turystów, którzy raczą je pożywieniem. Nie potrzeba wiele, żeby je zadowolić – zjedzą niemal wszystko, co dostaną. Koty są półdzikie, ale w poszukiwaniu pokarmu lgną nawet do obcych. Wiedzą, że przypływający statek oznacza dla nich kolejną porcję przekąsek. Podróż promem na Aoshimę z miasta Nagahama położonego na wybrzeżu Sikoku trwa około 30 minut. Na wyspę najlepiej przypłynąć na jeden dzień, gdyż nie ma na niej miejsc noclegowych, restauracji, sklepów z pamiątkami ani nawet automatów z napojami. Ostatnie zakupy przed przyjazdem można zrobić w Nagahamie. Prom kursuje dwa razy dziennie – rano i po południu. Należy wziąć pod uwagę fakt, że powrót z wyspy może nie być łatwy. Rejsy bywają czasami bez zapowiedzi odwoływane ze względu na pogodę. Niekiedy na niewielkim statku brakuje też miejsc. Nie można wcześniej rezerwować biletów – sprzedawane są w systemie „kto pierwszy, ten lepszy”. Zwiedzanie niewielkiego lądu zajmuje nie więcej niż dwie godziny. Oprócz kotów zobaczyć można na nim świątynię i 88 posążków Buddy. Liczba ta jest odwołaniem do szlaku pielgrzymkowego prowadzącego wokół Sikoku. Poza tym na wyspie nie ma zbyt wielu miejsc do odwiedzenia. Większość budynków jest opuszczona i zaniedbana, co jest bezpośrednim skutkiem postępującego wyludnienia. Turyści zaznaczają, że problemem podczas zwiedzania Aoshimy może być intensywny zapach zwierząt, mocno wyczuwalny zwłaszcza w gorące dni. Upał sprawia również, że koty szukają schronienia i niechętnie wychodzą na pełne słońce. W związku z tym najlepiej zaplanować odwiedzenie wyspy w chłodniejszym okresie. Félicette to pierwsza i jedyna kotka w kosmosie. Jaki los ją spotkał? Jej historia nadaje się na film familijny. Francuska kotka Félicette wyszła z bezdomności, wykazała się większą odwagą niż kocur. Poleciała w kosmos, wróciła i została bohaterką naro... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/64dfe02ee31faaa6f511e0745607639d6a3a5711-65878aa.jpeg" width="938" height="621" alt="Félicette 60 lat temu poleciała w kosmos jako pierwszy i jedyny kot. Jej późniejsze losy zaskakują (Fot. INA.fr / YouTube)" title="Félicette 60 lat temu poleciała w kosmos jako pierwszy i jedyny kot. Jej późniejsze losy zaskakują (Fot. INA.fr / YouTube)" /> Aoshima: jakie koty tam mieszkają? Koty w Japonii są szczególnie lubiane, nic więc dziwnego, że Aoshima cieszy się popularnością mimo braku infrastruktury turystycznej. Mieszkające na niej czworonogi to zwykłe dachowce, jednak dla ich miłośników nie ma to żadnego znaczenia. Większość kotów na wyspie jest ze sobą spokrewniona, co można zauważyć na przykładzie ich umaszczenia. Przeważająca część tamtejszych kotów ma rudą lub rudo-białą sierść. Niektóre są pręgowane. Część zwierząt posiada krótki ogon, co jest skutkiem mutacji genetycznej przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Na wyspie wydzielono specjalną strefę, w której dozwolone jest karmienie czworonogów. Jedzenie „na później” można zostawić dla nich w portowej poczekalni. W dawnych latach kotom brakowało odpowiedniej opieki weterynaryjnej, przez co stan zdrowia wielu z nich nie był najlepszy. Największy problem stanowił katar zagrażający szczególnie nowo narodzonym kociętom. Aktualnie mruczki wciąż zmagają się z niektórymi chorobami, lecz władze starają się dbać o ich dobrą kondycję. Jest to o wiele łatwiejsze od czasu sterylizacji, dzięki której nie przybywa już kolejnych osobników. Japońskie wyspy kotów Choć Aoshima cieszy się największą popularnością, to Kraj Kwitnącej Wiśni słynie z kilku innych miejsc, gdzie mieszka więcej kotów niż ludzi. Jedną z nich jest Tashirojima, wyspa na Oceanie Spokojnym położona u wybrzeży Półwyspu Oshika. Zamieszkuje ją niespełna 100 osób, głównie emeryci, i pięć razy więcej futrzaków. Co ciekawe, pupile zostały sprowadzone na wyspę w tym samym celu, co na Aoshimę, czyli zwalczenia plagi myszy. Gryzonie były ogromnym zagrożeniem dla jedwabnika morowego, z którego kokonów miejscowa ludność wytwarzała jedwab. W 2016 roku powstał film dokumentalny zatytułowany „Cat Heaven Island” w reżyserii Landona Donoho opowiadając o codziennym życiu mieszkańców Tashirojimy i ich futrzanych przyjaciół.
Psia Wioska „Ada” w Przemyślu niesie pomoc czworonogom z Polski i Ukrainy
Psia Wioska „Ada” powstała z inicjatywy doktora Radosława Fedaczyńskiego. Jej głównym zadaniem jest socjalizacja zwierzaków, a docelowo ułatwienie im adopcji. W Przemyślu schronienie znajdą nie tylko psiaki z Polski, ale także z objętej wojną Ukrainy.
W tym artykule: Misja Psiej Wioski w Przemyślu Psia Wioska „Ada” – plany na przyszłość Pomoc dla zwierząt z Ukrainy Przemyśl to liczące niespełna 60 tysięcy mieszkańców miasto w południowo-wschodniej Polsce nieopodal granicy z Ukrainą. Na zwiedzających czeka tu między innymi Muzeum Archidiecezjalne, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej czy Muzeum Dzwonów i Fajek. Jednak leżący w województwie podkarpackim Przemyśl słynie nie tylko z masy atrakcji turystycznych, ale także z najsłynniejszej w kraju psiej wioski, która niesie pomoc najbardziej potrzebującym czworonogom. O inicjatywie doktora Radosława Fedaczyńskiego z dumą opowiadają wszyscy mieszkańcy. Misja Psiej Wioski w Przemyślu Kiedy myślimy o schroniskach dla zwierząt, w głowie mamy zazwyczaj zimne i ciasne kojce. Taka wizja nie dotyczy oczywiście wszystkich przytułków, a już na pewno nie tego w Przemyślu. Podopieczni miejscowej lecznicy „Ada” mieszkają w umeblowanych, ocieplanych domkach. Dla wielu z nich to pierwszy kontakt z kanapą czy fotelem. Czworonogi uczą się nie tylko korzystać z mebli, ale też przyzwyczajają się do obecności ludzi. W kolorowych domkach towarzyszą im na co dzień pracownicy biurowi lecznicy. Psiaki mają więc pod dostatkiem pieszczot. Misją Psiej Wioski w Przemyślu jest przyzwyczajanie czworonogów do życia w domowych warunkach. Pupile z takim doświadczeniem mają większe szanse na adopcję. Problemy behawioralne podopiecznych są rozwiązywane na bieżąco, co również działa na ich korzyść w poszukiwaniu nowych właścicieli. Wyszkolone zwierzaki nie powinny sprawiać w przyszłości większych problemów. – Chcemy rehabilitować psy oraz leczyć ich dusze, tak aby gdy dotrą do nowego domu, nauczyły się, że kanapa służy do spania, a nie do gryzienia, że potrzeby fizjologiczne załatwia się na zewnątrz, a nie w domu. A najważniejsze, że można być szczęśliwym psem, nawet żyjąc w schronisku – tłumaczy doktor Radosław Fedaczyński. Psia Wioska „Ada” – plany na przyszłość Obecnie Psia Wioska składa się z siedmiu kolorowych domków. W każdej z nich mieszkają 2–3 psy. Rezydenci to nie tylko młode zwierzaki czekające na nowy dom, ale również seniorzy borykający się z problemami zdrowotnymi. Psia Wioska to dla nich szansa na przeżycie starości w godnych warunkach. Chętnych na posłanie w ocieplanym domku nie brakuje. Kiedy jeden z psów zostaje adoptowany, na jego miejscu szybko pojawia się kolejny. Doktor Radosław Fedaczyński nie ukrywa, że marzy mu się rozbudowanie Psiej Wioski. Docelowo ma w niej stanąć 40 domków, a cały teren będzie ogrodzony i monitorowany. Do dyspozycji psich rezydentów powstaną ścieżki spacerowe, wodny plac zabaw, pomieszczenie rehabilitacyjne, a nawet basen. – Marzy nam się miejsce, gdzie psy nie będą siedziały w boksach o betonowej posadzce lub kojcach z drewnianymi rozpadającymi się deskami. Aby czuły, że są u siebie w domu, a każdy wolontariusz będzie mógł spędzić z nim popołudnie – dodaje pomysłodawca. Pomoc dla zwierząt z Ukrainy W wyniku zbrojnej inwazji wojsk rosyjskich na niepodległą Ukrainę dach nad głową straciło nie tylko wiele tysięcy ludzi, ale także zwierząt. W pomoc pupilom zaangażowało się wiele polskich schronisk i organizacji działających na rzecz praw zwierząt. Obojętna na krzywdę nie jest także Psia Wioska „Ada”, która otworzyła swoje drzwi dla potrzebujących czworonogów, ale nie tylko. W ostatnim czasie do wioski trafił między innymi koziołek pigmejski, który ma poważne problemy z poruszaniem. – Saszka został uratowany z Ukrainy, która pogrążona jest w wojnie. Jest poważnie chory, ma kłopoty z poruszaniem się i niedobory. Walczymy o to maleństwo. To koziołek pigmejski – czytamy na Facebooku. Dodatkowa pomoc wiąże się jednak z dodatkowymi kosztami, dlatego każde wsparcie finansowe jest dla założonej przez doktora Radosława Fedaczyńskiego wioski na wagę złota. Chcesz pomóc? Więcej szczegółów znajdziesz pod tym linkiem. Artykuły, które mogą cię zainteresować: Mowa ciała psa – jak zrozumieć język naszych czworonożnych przyjaciół? Mowa ciała psa może niekiedy powiedzieć więcej niż tysiąc słów. Każdy właściciel czworonoga powinien pamiętać o tym, że poprzez podniesiony ogon czy łagodny uśmiech nasz pupil chce ... Które rasy psów żyją najdłużej? Są nowe badania Bardzo często zastanawiamy się, które rasy psów żyją najdłużej. Z odpowiedzią na to pytanie przychodzą naukowcy. Nowe analizy zwracają uwagę na rasy o długich nosach. Ile powinien jeść pies? Oto zalecana dzienna porcja dla czworonogów Im mniej, tym lepiej. Tak wynika z najnowszych badań naukowców, którzy ustalili, ile powinien jeść pies. Jest jednak jedno „ale”.
Norweski przepis na szczęśliwe życie. Poznajcie filozofię „friluftsliv”
Życie na świeżym powietrzu jest dla Norwegów jedną z największych wartości. Czy friluftsliv sprawdzi się w innych miejscach świata? Kluczem jest zrozumienie zrozumienie natury i traktowanie środowiska jak własnego domu.
W tym artykule: Norweski przepis na życie „Nie ma złej pogody, jest tylko złe ubranie” Szczęśliwy jak Norweg Duńczycy mają hygge, Szwedzi lagom, a Holendrzy gezelligheid. Sposobów na udane życie jest wiele. Dla różnych narodów uczucie szczęścia może oznaczać coś innego. Dla Norwegów jest nim z pewnością kontakt z naturą. Mieszkańcy tego kraju dorobili się nawet specjalnego określenia. Friluftsliv w dosłownym tłumaczeniu na polski oznacza „życie na świeżym powietrzu (fri – wolny, luft – powietrze, liv – życie). Filozofia życia friluftsliv to jednak nie tylko aktywne spędzanie czasu na łonie natury. Aby być szczęśliwym, liczy się każdy, nawet najmniejszy kontakt z przyrodą. Dania dla początkujących. Jak dostać się na Bornholm Bornholm jest oddalony od polskiego wybrzeża o zaledwie 100 km. Wakacje na tej duńskiej wyspie, zwanej „perłą Bałtyką" i „Majorką północy", cieszą się dużą popularnością. Norweski przepis na życie Kiedy Lorelou Desjardins postanowiła zrobić sobie przerwę w pracy i wybrać się na krótki spacer po zamarzniętym jeziorze niedaleko swojego domu w Oslo, termometry wskazywały minus 13 stopni Celsjusza. Kobiecie towarzyszył mały synek oraz mąż, który właśnie zakończył 4-miesięczny urlop ojcowski. Zgodnie z regulaminem pracy, Lorelou może jedną godzinę w tygodniu przeznaczyć w pracy na specjalną przerwę na świeżym powietrzu. Jak opowiada w rozmowie z CNN nie chodzi tylko o spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Chodzi o wykorzystywanie każdej wolnej chwili na łonie natury. Lorelou przeprowadziła się z Francji do Norwegii w 2010 roku. Jak twierdzi, od tego czasu jest znacznie mniej zestresowana. – Kiedy przyjechałam do Norwegii byłam typem pracoholika. W pracy spędzałam kilkanaście godzin dziennie. Pewnego wieczoru, szef Norweg zobaczył mnie za biurkiem i zapytał: Co ty tu jeszcze robisz? Wyjdź na zewnątrz, jest ładna pogoda – opowiadał podczas przemówienia na TED Talks. Wtedy też po raz pierwszy zrozumiała, że praca nie powinna być głównym celem w życiu. To prawdziwe życie, do którego przystosowała nas ewolucja, jest na świeżym powietrzu. – Dobry kontakt z naturą to jedna z cech przesądzających tu o czyjeś atrakcyjności – mówi Hanna Zielińska, dziennikarka od lat mieszkająca w Norwegii. – Portret na szczycie, z fiordem w tle, to stały element prezentacji w mediach społecznościowych, tym bardziej w aplikacjach randkowych. Bo friluftsliv to nie tyle wyczyn i eksploracja, co spacer z kimś bliskim, popołudniowa przejażdżka rowerem, przebieżka z psem, piknik, lekki trekking. Raz w roku, na początku września, następuje kulminacja zdjęć tych wszystkich aktywności, w trakcie tygodnia friluftsliv. Inauguracją jest synchroniczny nocleg pod gołym niebem w różnych częściach kraju, a po nim następuje festiwal atrakcji na świeżym powietrzu, dokumentowany przez tysiące uczestników – opowiada Hanna Zielińska. View oEmbed on the source website „Nie ma złej pogody, jest tylko złe ubranie” Wyrażenie friluftsliv zostało po raz pierwszy użyte przez norweskiego dramaturga Henrika Ibsena w latach 50. XIX wieku. Ibsen zaproponował ten termin, aby opisać wartość, jaką dla dobrego samopoczucia ma obcowanie z przyrodą. Z czasem idea relaksu na łonie natury stała się ważną częścią norweskiej kultury. – Dziś już nawet 9 na 10 Norwegów deklaruje „uprawianie" friluftsliv – mówi Bente Lier, sekretarka generalna „Norsk Friluftsliv", organizacji zrzeszającej 18 norweskich grup outdoorowych. Friluftsliv nie musi oznaczać uprawiania sportów ekstremalnych na świeżym powietrzu. Możliwości spędzania czasu poza domem są nieograniczone. Badania dowodzą, że spacer w lesie może być równie korzystny dla zdrowia jak wbieganie na szczyt góry. – Fizyczne korzyści płynące z friluftsliv są nieocenione. Najczęściej bowiem ten styl życia przyjmuje jakąś formę aktywności fizycznej. Równie ważne są korzyści psychiczne, czyli lepszy nastrój i mniejszy stres – mówi Bente Lier. Hanna Zielińska podkreśla z kolei, że życie na otwartej przestrzeni to także silne wrażenia wewnętrzne. – Mieszkam nad fiordem o ponadkilometrowej głębokości, w domu otoczonym skalnymi katedrami z całoroczną kopułą śniegu. Do naszej miejscowości dojeżdża się wydrążonym w górach najdłuższym drogowym tunelem świata – opowiada dziennikarka. Planujesz podróże koleją po Europie? Do 10 maja bilety Interrail są o połowę tańsze Podróże koleją po Europie wcale nie muszą być drogie. Z okazji 50. urodzin Interrail przygotował wyjątkową promocję. Friluftsliv stało się ważnym elementem norweskiej tożsamości. Miłość do natury znajduje odzwierciedlenie we wszystkich aspektach życia mieszkańców tego nordyckiego kraju. I to dosłownie. W Norwegii coraz większą popularnością cieszą się: przedszkola na świeżym powietrzu, rowerowe randki, „biblioteki” ze sprzętem do wędrowania. Coraz powszechniejsze są również nowatorskie studia na kierunku friluftsliv. Podczas pierwszych miesięcy życia w Norwegii, byłam w szoku, jak wiele osób – bez względu na pogodę – wychodzi z domu. W kraju, w którym jest tak mała gęstość zaludnienia, wiele odludnych miejsc i kapryśna pogoda trzeba nauczyć się żyć w zgodzie z przyrodą. Dlatego frilufstliv ma się tutaj tak dobrze – opowiada Sylwia Smółkowska, autorka bloga „Kierunek Norwegia”, która norweskie szklaki przemierza od niemal 5 lat. Szczęśliwy jak Norweg Pomimo długich, mroźnych zim i wielu dni bez słońca, kraje nordyckie stale zajmują czołowe miejsca w corocznych raportach ONZ dotyczących poziomu szczęścia wśród ich mieszkańców. Norwedzy od wielu lat w indeksie World Happines Index znajdują się przynajmniej w czołowej ósemce. Według niektórych psychologów to właśnie friluftsliv może być receptą na zimową depresję. I nie tylko zimową. – „Pandemia koronawirusa podniosła nasz poziomu lęku, a tym samym częstotliwość występowania depresji. Przez lockdown jesteśmy jeszcze bardziej zamknięci w domach i ciemnych pomieszczeniach. Dodatkowo zima pozbawia nas działania światła słonecznego, które wpływa przecież na nasz nastrój, właściwie o każdej porze dnia. Dlatego tak ważny jest kontakt ze światem zewnętrznym" – twierdzi w rozmowie z CNN dr Paul Desan, dyrektor Kliniki Badań nad Depresją w Yale School of Medicine. – Czym dla mnie po kilku latach w Norwegii jest friluftsliv? To życie w otoczeniu przyrody, spędzanie czasu na świeżym powietrzu, w lasach, w górach, nad fiordami. Po prostu życie w zgodzie z naturą. To gofry z ogniska, noce spędzone w chamku, wielogodzinne wędrówki po lasach, wychodzenie z domu, żeby pobyć bliżej natury, kiedy tylko jest to możliwe – podsumowuje Sylwia Smółkowska. Nie ma Norwegii bez majestatycznej i wszechobecnej przyrody. – Potęga tutejszej natury sprawia, że Norwedzy nie muszą do niej wracać, bo od niej nie można było nigdy odejść. To majestat, który zapewnia codzienną dawkę nie tylko ruchu, ale i przeżyć duchowych – mówi nam Hanna Zielińska. Źródła: CNN Czytaj więcej fascynujących artykułów: Tania Norwegia? Udowadniamy, że to możliwe Chleb kosztuje tu 11 zł, pizza 60-120 zł. A jednak da się pojechać do Norwegii i nie zbankrutować. Oto 5 mitycznych stworzeń, które mieszkają w miejscach, do których podróżujesz - Traveler Jeśli w najbliższym czasie wybierasz się do któregoś z tych krajów, koniecznie sprawdź, jakie stworzenia możesz tam spotkać i co robić, gdy już (i jeśli) do tego spotkania dojdzie. Norweskie wilki wyginęły Czy wilki, które żyją dziś na pograniczu Norwegii i Szwecji mają cokolwiek wspólnego z pierwszą populacją w regionie?
Najmniejszy kameleon świata mieści się na opuszku palca. Jednym rozmiarem jednak imponuje
Brookesia nana, nazywany też nanokameleonem, to najmniejszy kameleon na świecie. Długość ciała tej plamistej, brązowej jaszczurki zazwyczaj nie przekracza cala (2,54 cm) – spokojnie może więc zmieścić się na opuszce palca dorosłego człowieka. Do 2021 roku biolodzy nie mieli pojęcia o jej istnieniu.
W tym artykule: Najmniejszy kameleon na świecie pochodzi z Madagaskaru Jaką długość ma najmniejszy kameleon? Najmniejszy kameleon jest zagrożony wyginięciem Najmniejszy gad zaskakuje naukowców Nanokameleon różni się od innych kameleonów nie tylko pod względem rozmiarów. Przedstawiciele tego gatunku nie potrafią zmieniać koloru, a zamiast na gałęziach drzew, żyją w najniższych partiach lasu. Wyjątkowy gad został opisany na łamach czasopisma naukowego „Scientific Reports”. Najmniejszy kameleon na świecie pochodzi z Madagaskaru W 2021 roku herpetolog Frank Glaw wraz z grupą niemieckich naukowców udał się do lasów deszczowych na Madagaskarze, w regionie Sorata. To jeden z najbardziej zróżnicowanych biologicznie obszarów na Ziemi. Uczeni przybyli tam w poszukiwaniu nieznanych wcześniej gatunków gadów i płazów. Maleńkie kameleony jednak nie wyginęły. To koniec dobrych wiadomości dla gatunku Naukowcy byli przekonani, że rzadki gatunek kameleonów wyginął z powodu wycinania lasów. Jak się jednak okazuje, zwierzęta te żyją i każdego dnia walczą o przetrwanie. – Nie spodziewaliśmy się, że wśród odkryć będzie najmniejszy kameleon na świecie – wspominają Frank Glaw i Oliver Hawlitschek, współautorzy badania, w e-mailu przesłanym do CNN. Madagaskar to czwarta co do wielkości wyspa na świecie. Jest fragmentem dawnego superkontynentu Gondwany, od którego oderwał się ok. 200 milionów lat temu. Owo wczesne oddzielenie się Madagaskaru od Afryki spowodowało wykształcenie się unikatowej flory i fauny. Aż 90% gatunków żyjących na tej wyspie nie występuje poza nią. Jaką długość ma najmniejszy kameleon? Kameleony (Chamaeleonidae) to rodzina gadów, znana ze zdolności do zmiany ubarwienia, długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają chwytny ogon, a ich palce są zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Większość gatunków kameleonów występuje w Afryce i na Madagaskarze. Zazwyczaj samce gadów są większe od samic. Jednak w przypadku Brookesia nana sytuacja jest odwrotna. Ciało samca ma nieco ponad 2 cm długości, tymczasem samica mierzy prawie 3 cm. Glaw i Hawlitschek uważają, że przedstawicielki tego gatunku są większe, żeby móc pomieścić składane przez siebie jaja. Kameleon jemeński: jeden z największych wśród kameleonów. Czy jest zagrożony wyginięciem? Kameleony jemeńskie to prawdziwe gwiazdy w świecie kameleonów, których zmienne, jaskrawe barwy mogą przyprawić o zawrót głowy. Są jednocześnie jednym z największym gatunków tych zwierząt. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/kameleon-jemenski-jeden-z-najwiekszych-kameleonow-czy-jest-zagrozony-wyginieciem-fot-getty-images-aff4e86.jpeg" width="938" height="625" alt="Kameleon jemeński: jeden z największych kameleonów. Czy jest zagrożony wyginięciem? (fot. Getty Images)" title="Kameleon jemeński: jeden z największych kameleonów. Czy jest zagrożony wyginięciem? (fot. Getty Images)" /> Naukowcy nadal nie ustalili jednak, dlaczego nanokameleon jest taki mały. Większość znanych nauce kręgowców rośnie wraz z wiekiem. Zjawisko, jakie tu zachodzi to tzw. pedomorfizm. Chodzi o zachowanie młodzieńczych cech u dojrzałych osobników. Może ono wynikać z zagrożenia, jakim jest niszczenie naturalnego środowiska występowania Brookesia nana. Do zapłonienia samicy samiec używa hemipenisa. To wewnętrzny narząd płciowy, który podczas rozmnażania jest większy od całego ciała osobnika. Brookesia nana eksponuje organ jedynie podczas kopulacji. Najmniejszy kameleon jest zagrożony wyginięciem O najmniejszych kameleonach świata nadal wiemy stosunkowo niewiele. Ich odkrywcy zakładają jednak, że nanokameleonom grozi wyginięcie z powodu masowego wylesiania w regionie Sorata na Madagakarze. To właśnie tam Brookesia nana żyje na wolności. Jest jednak nadzieja na przedłużenie jej istnienia. Władze wyspy założyły rezerwat, aby chronić nietknięte siedliska leśne i żyjące w nich zwierzęta. Wiemy jak kameleon zmienia kolor! Wszystko przez kryształki pod skórą Język dłuższy od ciała, wystrzelający w ułamku sekundy, by schwytać owada. Nadzwyczajny wzrok zawdzięczany oczom, które obracają się niezależnie od siebie w kopulastych wieżyczkach. A ... Glaw i Hawlitschek są pewni, że na Madagaskarze żyje jeszcze więcej nieodkrytych gatunków. Tropikalne regiony sprzyjają różnorodności biologicznej. Naukowcy nie planują jednak kolejnych wyjazdów w teren. Obecnie skupiają się na badaniach, które mają wyjaśnić, dlaczego hemipenisy maleńkich kameleonów są większe od ich ciał. A także jak chronić je oraz ich krewnych w naturalnych siedliskach. Najmniejszy gad zaskakuje naukowców Najmniejszy kameleon Brookesia nana nie jest najmniejszym gada świata. Ten tytuł należał wcześniej do karłowatego gekona z Wysp Dziewiczych. Sphaerodactylus parthenopion został odkryty w 1964 r. Przeciętnie mierzy on zaledwie 1,8 cm i waży 0,15 g. Oblicza kameleona. To jedne z najciekawszych zwierząt na Ziemi Komunikują się, zmieniając kolory. Polują, strzelając szybkimi jak błyskawica językami. Zamieszkują jedne z najbardziej zagrożonych siedlisk na Ziemi. Jeszcze mniejszy może być inny gatunek gekona, Sphaerodactylus ariasae. Żyje on w Parku Narodowym Jarauga na Dominikanie. Jego ciało ma ok. 16 mm długości, a jego masa wynosi zaledwie 0,13 g. O jego istnieniu uczeni poinformowali w 2001 r. na łamach czasopisma naukowego „Caribbean Journal of Science”. To obecnie najmniejszy gad na świecie. Źródło: Scientific Reports, Caribbean Journal of Science.
Arabia Saudyjska buduje pierwsze miasto linearne. Bez dróg, samochodów i emisji dwutlenku węgla
Budowa 170-kilometrowego, futurystycznego miasta Neom ma być przykładem ekologicznej metropolii – bez ulic, samochodów i smogu. Pierwsi mieszkańcy mają się tu wprowadzić już za 2 lata
W tym artykule: Technologia na miarę XXI wieku Droga do sukcesu nie taka prosta Miasto linearne to miasto przyszłości? Neom w północno-zachodniej części Arabii Saudyjskiej ma być miastem idealnym, w którym mieszkańcy będą żyli wygodnie i w symbiozie z naturą. Tyle na ten temat można wyczytać w broszurach informacyjnych zachęcających do zainwestowania w projekt. Eksperci z innych części świata mają wątpliwości, czy miasto w ogóle powstanie. Jak zginął Michael Rockefeller? Zagadka śmierci amerykańskiego milionera rozwiązana Michael Rockefeller miał zostać zjedzony przez papuaskich kanibali. O tej historii mówił cały świat. Co tak naprawdę wydarzyło się w 1961 roku? Technologia na miarę XXI wieku Jeszcze większym zaskoczeniem jest projekt The Line. Miasto linearne to pomysł Muhammada ibn Salmana, księcia i następcy saudyjskiego tronu. Projekt zakłada budowę 170-kilometrowego pasa zabudowy, który ma prowadzić od miasta Neom po linii prostej na wschód w głąd Arabii Saudyjskiej. Miasto ma składać się z „modułów” i połączyć wybrzeże Morza Czerwonego z północno-zachodnimi regionami państwa. W linearnym mieście przyszłości ma nie być ani samochodów, ani ulic. Miasto ma za to być pełne zielonych parków, otwartych przestrzeni i ultraszybkiego transportu publicznego. Zgodnie z planem w The Line osiądzie milion ludzi z całego świata. Co ważne, wszyscy mieszkańcy mają osiedlać się w odległości zaledwie kilku minut spacerem od najważniejszych obiektów, a dojazd między węzłami ma zająć nie więcej niż 20 minut. Według ekspertów taka wizja miasta jest niemożliwa do realizacji. – Plan stworzenia miasta o szerokości jednego kilometra, który można będzie pokonać w zaledwie 5 minut, jest co najmniej wątpliwy – powiedziała Elizabeth Plater-Zyberk, profesorka architektury na Uniwersytecie w Miami. Zdaniem projektantki mało rzeczywiste są również same korzyści płynące z inwestycji. – Jeśli na każdym przystanku będzie czekało tylko kilkaset osób, samo utrzymanie inwestycji nie będzie możliwe – dodaje Plater-Zyberk. Najnowszy skaczący robot to rekordzista. Jest w stanie przeskoczyć pomnik Jezusa w Rio do Janeiro Skaczący robot zaprojektowany przez naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego ma znaleźć zastosowanie nie tylko na Ziemi, ale także w kosmosie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/najnowszy-skaczacy-robot-to-rekordzista-jest-w-stanie-przeskoczyc-pomnik-jezusa-w-rio-do-janeiro-04484d0.jpeg" width="938" height="522" alt="Najnowszy skaczący robot to rekordzista. Jest w stanie przeskoczyć pomnik Jezusa w Rio do Janeiro" title="Najnowszy skaczący robot to rekordzista. Jest w stanie przeskoczyć pomnik Jezusa w Rio do Janeiro" /> Droga do sukcesu nie taka prosta Pierwsze łopaty zostały wite w ziemię w październiku 2021 roku. Nie będzie to jednak łatwa budowa. Architekci zwracają uwagę, że budowanie ogromnych miast od podstaw jest obarczone wieloma wyzwaniami. Jeśli jednak wszystko pójdzie zgodnie z planem, pierwsi mieszkańcy wprowadzą się do The Line już w 2024 roku. Tak zwane „megaprojekty” zazwyczaj nie są zgodne z intencjami wizjonerów, ich realizacja często nie spełnia obiektywnych możliwości ekonomicznych regionu. Kończy się to kosztami znacznie przewyższającymi początkowe oczekiwania – powiedział w wywiadzie dla serwisu naukowego „Live Science” Stephen Wheeler, architekt krajobrazu i profesor projektowania środowiska na University of California. A co z ultraszybkim transportem? Eksperci wskazują, że przejazd 170 kilometrów w 20 minut wymagałby prędkości co najmniej 512 km/h. To zaś znacznie przewyższa możliwości kolei dużych prędkości. Weźmy dla przykładu szybkie pociągi Eurostar w Europie, które poruszają się z prędkością około 320 km/h. Kolej chińska pędzi z prędkością 380 km/h. Finansowany przez Elona Muska projekt Hyperloop teoretycznie może osiągać taką prędkość, ale na potrzeba na to jeszcze przynajmniej dekady. Dotychczas Hyperloop osiągnął maksymalną prędkość 463 km/h. I to bez pasażerów. Miasto linearne to miasto przyszłości? Pomysł księcia Ibn Salmana to nie pierwszy w historii projekt miasta linearnego. Już w 1882 roku podobny zamysł przedstawił hiszpański urbanista Arturo Soria Mata. W projekcie Ciudad Lineal wszystkie budynki i inne części miasta miały być budowane wzdłuż linii kolejowej. Podobne plany miała wprowadzić Brazylia. – Zazwyczaj lepiej jest wprowadzać przemyślane, stopniowe ulepszenia w już istniejących miastach, niż próbować projektować zupełnie nowe miasta od zera – mówi Stephen Wheeler. Nierzadko, gdy projektuje się przestrzeń od zera, w rzeczywistości kończy się to kuriozalnymi pomysłami socjourbanistycznymi, które nie mają szans dalszego rozwoju. Arabia Saudyjska na budowę ekologicznej metropolii ma przeznaczyć 500 miliardów dolarów. Zdaniem części urbanistów bardziej zrównoważoną strategią byłaby naprawa i ulepszanie już istniejących miast. – Po co wydawać ogromne zasoby na budowanie miasta na środku pustyni? Jaki ma to sens, skoro dookoła jest mnóstwo innych „miejskich problemów”, które wymagają rozwiązania? – dopytuje z kolei Emily Talen, ekspertka projektowania miejskiego na Uniwersytecie w Chicago. Pomysłodawcy The Line wskazują jednak, że nowy projekt ma przynosić korzyści nie tylko ekologiczne, ale także biznesowe. Przede wszystkim ma tworzyć nowe miejsca pracy i generować zyski dla budżetu państwa. O jakie kwoty chodzi? Wysokie, bo sięgające nawet 48 miliardów dolarów rocznie. Ekspertów to jednak nie przekonuje. Ich zdaniem wiele nowych pomysłów na miasta nie powstaje z myślą o ich przyszłych mieszkańcach, lecz o turystach i miliarderach. – To, czy mamy w tym przypadku do czynienia ze „zrównoważonym stylem życia”, jest co najmniej dyskusyjne – podsumowuje Wheeler. Źródło: https://www.livescience.com/saudi-arabia-sustainable-line-city.html Czytaj więcej fascynujących artykułów: Starożytna architektura może okazać się przydatna w tworzeniu budynków odpornych na globalne ocieplenie Tak zwana „architektura wernakularna” może okazać się sposobem na globalne ocieplenie, przynajmniej jeśli chodzi o wyzwania związane budownictwo. Starożytna świątynia Majów odkryta w Meksyku. Archeologom pomógł laser Badacze zidentyfikowali 478 starożytnych miejsc ceremonialnych w Meksyku. Udało się to dzięki połączeniu technologii lasera z teleskopem Czy Ziemia jest płaska? 10 dowodów obalających ten mit Przedstawiamy mocne argumenty do dyskusji z pseudonaukowcami, którzy wierzą, że Ziemia jest płaska.
Laguna "wpadająca" do oceanu to kolejny powód, żeby odwiedzić Islandię
Islandia to jeden z tych krajów, które nie muszą szczególnie zabiegać o turystów. Bogactwo naturalne stale przyciąga podróżników z całego świata. Od niedawna Islandczycy mogą poszczycić się kolejną atrakcją.
W tym artykule: Sztuczna laguna z widokiem na morze Podróże do Islandii w pandemii Naturalne źródła geotermalne to tylko jeden z wielu powodów, dla których turyści tak tłumnie każdego roku odwiedzają Islandię. W nowo otwartej lagunie można cieszyć się nie tylko wysoką temperaturą wody, ale też zniewalającym widokiem na Ocean Atlantycki. Sztuczna laguna z widokiem na morze Sky Lagoon nawiązuje do islandzkiej tradycji uzdrowiskowej. Nietypowy basen znajduje się w porcie Kársnes w Kópavogur, zaledwie 6 kilometrów od Reykjaviku. 70-metrowa sztuczna krawędź wywołuje efekt nieskończoności horyzontu, przez co goście mają wrażenie, jakby pływali w morzu. Właściciele zachęcają odwiedzających do tego, żeby potraktowali kąpiel w lagunie jak doświadczenie SPA. Relaks gwarantuje nie tylko gorąca woda, ale też unosząca się w powietrzu para wodna i orzeźwiająca atlantycka bryza. Wystrój obiektu jest inspirowany islandzką kulturą i popularnymi na wyspie domami z darni. Ich znakiem rozpoznawczym są dachy pokryte mchem. W sąsiedniej jaskini do dyspozycji gości otwarto Lagoon Bar, Sky Cafe i Smakk Bar – restaurację, w której serwowane są regionalne dania. Sky Lagoon to miejscu relaksu i odnowy biologicznej, a przy okazji bardzo dobry punkt do obserwowania zachodów słońca, a przy odrobinie szczęścia również zorzy polarnej. Sztuczna laguna w Kársnes przyjmuje do 3 tys. gości dziennie. Co ważne, zwłaszcza dla osób ceniących sobie ciszę i spokój, jest to atrakcja zarezerwowana wyłącznie dla osób powyżej 12. roku życia. Młodsze dzieci nie mają wstępu. Podróże do Islandii w pandemii Dzięki stosunkowo niskiej populacji (niespełna 357 tys. ludzi) i niewielkiej gęstości zaludnienia, Islandia dosyć szybko, w porównaniu do innych państw, uporała się z pandemicznym kryzysem. Nie bez znaczenia jest też odległe położenie wyspy. Podobny scenariusz mogliśmy zaobserwować w Nowej Zelandii. Państwo to jako jedne z pierwszych ogłosiło, że panuje nad liczbą zakażeń koronawirusem. Do tej pory Zelandczykom udaje się unikać niepokojących wzrostów w dziennych statystykach. W marcu Islandia jako pierwsza spośród wszystkich krajów członkowskich Unii Europejskiej otworzyła się na przyjezdnych zza granicy. Warunkiem ich przyjęcia i niewysyłania na przymusową kwarantannę jest okazanie zaświadczenia będącego dowodem na przyjęcie szczepionki przeciwko COVID-19. Po wprowadzenia zmian związanych z wjazdem do Islandii od 27 kwietnia Polska znajduje się w grupie państw objętych wysokim ryzykiem pandemicznym.
Milenialsi siłą napędową branży turystycznej po pandemii. Stawiają na luksusowe podróże
Jak będą wyglądały podróże po pandemii? Jest jeszcze za wcześnie, żeby móc mówić o konkretnych trendach, ale badania przeprowadzone przez Accenture i TripAdvisor wskazują na to, że grupą, która na nowo rozkręci rynek turystyczny, będą zamożni milenialsi.
W tym artykule: Milenialsi ruszają w świat Podróże po pandemii W badaniu wzięło udział 1000 Amerykanów. Ankietowanych zapytano m.in. o zarobki oraz ich plany podróżnicze na najbliższe miesiące. Jak się okazało, milenialsi, czyli dzisiejsi 20 i 30-latkowie, którzy zarabiają co najmniej 100 tys. dolarów rocznie, wydadzą w tym roku na podróże najwięcej. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się w tej grupie wyjazdy luksusowe, za które trzeba zapłacić min. 5 tys. dolarów. 37 proc. milenialsów już zarezerwowało wakacyjne wycieczki lub poważnie o tym myśli, a 32 proc. z nich planuje w przyszłym roku wydać na podróże jeszcze więcej niż w najbliższych miesiącach. Milenialsi ruszają w świat Mimo że badanie zostało przeprowadzone za oceanem, to wyniki można odnieść do milenialsów zamieszkujących inne kraje. Ankietowani potwierdzili, że ta grupa wiekowa chętniej od pozostałych wydaje oszczędności na podróże. Część środków udało im się odłożyć w czasie pandemii, kiedy inne rozrywki były niedostępne. Po roku życia w zamknięciu milenialsi coraz chętniej decydują się na dalekie podróże i nierzadko planują zostać na miejscu dłużej niż zazwyczaj. Kierunki, jakie wybierają, są bardzo różnorodne. Kurorty, rejsy, kilkudniowe city breaki – chyba każdy z nas marzy o podobnych wyjazdach. Podróże po pandemii Zainteresowanie luksusowymi podróżami to dobry prognostyk dla światowej gospodarki. Czołowi ekonomiści szacują, że w miarę luzowania obostrzeń na całym świecie, będziemy świadkami największego turystycznego boom od pokoleń. Popularne kierunki już teraz walczą o podróżnych. Jak na razie, w wielu krajach turyści muszą liczyć się z odbyciem kwarantanny na przyjeździe na miejsce. Część państw, w tym przykładowo Włochy, znoszą jednak ten obowiązek osobom, które zostały zaszczepione przeciwko COVID-19 lub otrzymały negatywny wynik testu na koronawirusa na 72 godziny przed przylotem. Międzynarodową turystykę ma dodatkowo usprawnić tzw. paszport szczepionkowy. Jeśli propozycja Komisji Europejskiej zostanie pozytywnie rozpatrzona, przepustki zaczną być używane na terenie UE już w czerwcu. Przy planowaniu zagranicznych wyjazdów warto pamiętać o tym, żeby sprawdzić jak najbardziej aktualnie informacje dotyczące zasad przyjazdu. Sytuacja na świecie cały czas jest dynamiczna.
Himalaiści pomogą Nepalczykom w walce z pandemią. Mają przekazać medykom butle z tlenem
Walka z pandemią koronawirusa nie jest łatwa ani tym bardziej równa. Opracowanie szczepionki przeciw COVID-19 miało zminimalizować liczbę zakażonych i ograniczyć emisję wirusa – tak też się stało, ale nie wszędzie. Istotne są też inne czynniki, chociażby postęp w programie szczepień, podejście obywateli do obowiązujących obostrzeń, czy gęstość zaludnienia.
W tym artykule: Himalaiści pomogą nepalskiej ochronie zdrowia Nepal nie radzi sobie ze wzrostem zakażeń COVID-19 Od kilku tygodni Indie borykają się z największym kryzysem pandemicznym na świecie. W sąsiednim Nepalu również zanotowano ostatnio niepokojący wzrost zakażeń. Nepalska ochrona zdrowia nie jest w najlepszym stanie, a postępująca pandemia szybko przerosła liczebność medyków i możliwości sprzętowe w szpitalach. Z dnia na dzień towarem deficytowym stały się butle tlenowe. O pomoc poproszono himalaistów. Himalaiści pomogą nepalskiej ochronie zdrowia Nepal od lat jest mekką himalaistów i wspinaczy górskich. Nawet w pandemii miejscowa turystyka nieszczególnie odczuła ograniczenia związane z międzynarodowymi podróżami. Jak oszacował sekretarz generalny Nepalskiego Stowarzyszenia Alpinizmu Kul Bahadur, w tym sezonie podróżni i przewodzący im Szerpowie wykorzystali już co najmniej 3,5 tys. butli z tlenem. Porzucane zazwyczaj na zboczach gór puste sprzęty mogą teraz przydać się nepalskiej ochronie zdrowia w walce koronaiwrusem. Przedstawiciele Stowarzyszenia zwrócili się z prośbą do górołazów o przekazanie im nieużywanych butli. – Apelujemy do wspinaczy i Szerpów, aby zwracali swoje puste butle, gdy tylko jest to możliwe, ponieważ można je uzupełnić i wykorzystać do leczenia pacjentów zakażonych koronawirusem – powiedział Gurung w rozmowie z agencją Reutersa. Nepal nie radzi sobie ze wzrostem zakażeń COVID-19 Samir Kumar Adhikari, urzędnik ministerstwa zdrowia ocenił, że nepalska ochrona zdrowia potrzebuje 25 tys. butli z tlenem, żeby móc sukcesywnie leczyć pacjentów w szpitalach. Medycy zwracają też uwagę na braki w instalacjach tlenowych, kompresorach oraz łóżkach na Oddziałach Intensywnej Opieki Medycznej. Nepal zamieszkuje 30 mln osób. Szpitale dysponują obecnie jedynie 1600 łóżkami do intensywnej terapii oraz mniej niż 600 respiratorami. Na 100 tys. Nepalczyków przypada zaledwie 0,7 lekarza. Od początku kwietnia dzienna liczba zakażeń koronawirusem w Nepalu wzrosła 30-krotnie. Lekarze alarmują, że część pacjentów już teraz musi spać na podłodze i na korytarzach. Przyjęcie kolejnych chorych może okazać się trudnym do sprostania wyzwaniem.
Turysta wpadł do Morskiego Oka. Roztapiający się lód nie wytrzymał
Tegoroczna zima była wyjątkowo pracowita dla ratowników górskich. Nie wiedzieć czemu moda na morsowanie wyszła poza akweny, dotarła na szlaki turystyczne, a tam przybrała nieoczekiwaną formę. Część piechurów decydowała się na zdobycie szczytów w wybrakowanej garderobie lub nawet w samej bieliźnie. Szczęśliwie za każdym razem pomoc dotarła na czas. W przeciwnym razie tzw. górskie morsowanie mogłoby się skończyć gorzej niż "tylko" odmrożeniami.
W tym artykule: Na Rysy przez Morskie Oko Bezpieczeństwo w górach Sezon turystyczny w Tatrach trwa przez 12 miesięcy. Z każdą porą roku wiążą się inne zakazy i nakazy mające na celu usprawnienie bezpiecznych wycieczek. Mogłoby się wydawać, że są dość oczywiste, jednak co jakiś czas media informują o osobach, które nie boją się igrać z losem. Tym razem mowa o turyście, który mimo ostrzeżeń wszedł na pokryte lodową taflą Morskie Oko. Na Rysy przez Morskie Oko Mimo że zima w górach trwa dłużej, niż przykładowo nad morzem, to nawet w Tarach można już odczuć wiosenną odwilż. Morskie Oko, choć skute lodem, powoli rozmarza, o czym boleśnie przekonał się wspomniany już turysta. Lód pod nim załamał się, w efekcie czego mężczyzna po pas zamoczył się w wodzie. Historia została przytoczona na fanpage’u Skialpinizm. – Jeśli wybieracie się jeszcze na Rysy, to przez staw lepiej iść szlakiem na około... – uczulają autorzy strony. Morskie Oko to jeden z ważniejszych punktów na szlaku prowadzącym na Rysy. W zimowych miesiącach część turystów skracała sobie drogę, przechodząc właśnie przez zamarznięty staw. Już wtedy było to skrajnie nieodpowiedzialne, a jest jeszcze bardziej teraz, kiedy temperatury za oknem są coraz wyższe. Bezpieczeństwo w górach Dziwną modą, która na szczęście nie przyjęła się wśród instagramerów, było przez chwilę, robienie sobie zdjęć na skutej lodem tafli Morskiego Oka. Decydując się na tak ryzykowne zachowanie stawiamy na szali nie tylko nasze życie i zdrowie, ale także ruszających z pomocą ratowników. Inna sprawa, że w tym samym czasie ktoś inny może bardziej potrzebować pomocy medycznej. Wybierając się na wycieczkę w góry należy pamiętać przede wszystkim o tym, żeby zaplanowana trasa odpowiadała naszym możliwościom fizycznym. W plecaku powinny znaleźć się tylko najważniejsze rzeczy – zimą będą to m.in. dodatkowa kurtka czy rękawiczki, a latem woda i przekąska. Dla komfortu i bezpieczeństwa dobrze mieć też ze sobą mapę turystyczną. Szlaki w polskich górach są dobrze oznakowane, jednak wgląd na siatkę tras przyda się chociażby w momencie, kiedy będziemy chcieli spontanicznie zmienić docelowy punkt wycieczki.
Foki z Bałtyku też cieszą się wiosną. Fotograf przyłapał je na kąpieli słonecznej
Przywykliśmy już do zdjęć zatłoczonych polskich plaż. Tym razem pierwsze skrzypce zagrali nie wczasowicze i kolorowe parawany a rozleniwione foki. Zwierzaki wygrzewały się na wydmowej wysepce w pobliżu Trójmiasta.
W tym artykule: Foki nad Morzem Bałtyckim Foki z rezerwatu przyrody Mewia Łacha Foki wydają nam się egzotycznymi zwierzętami. Po części słusznie, ale zapominamy, że przecież żyją nie tylko na odległych biegunach, ale też w Morzu Bałtyckim. Zwierzaki doczekały się nawet specjalnego ośrodka na Helu, w którym odwiedzający mogą przyjrzeć im się z bliska. Nieco trudniej spotkać je w środowisku naturalnym. Tym większe szczęście miał pan Michał Blaszke z Trójmiasta, który uwiecznił w weekend kilkadziesiąt fok wylegujących się na Wyspie Sobieszewskiej. Foki nad Morzem Bałtyckim Od kilku dni nareszcie możemy cieszyć się prawdziwie wiosenną aurą. Termometry pokazują powyżej 20 kresek, a stęsknieni za słońcem Polacy ruszyli z kocami oraz koszami do parków i na plaże. Nie tylko ludzie lubią wygrzewać się na świeżym powietrzu. Na zdjęciach udostępnionych przez pana Michała Blaszke w jednej z sąsiedzkich grup na Facebooku, widzimy liczną grupę fok odpoczywających w rezerwacie przyrody Mewia Łacha w północno-wschodniej części Wyspy Sobieszewskiej. Wyjątkowe fotografie z miejsca obiegły sieć. Pojawiły się na fanpage’ach, a nawet na oficjalnym profilu jednego z gdańskich radnych w mediach społecznościowych. Foki z rezerwatu przyrody Mewia Łacha Część Internautów nie dowierza, że takie kadry zostały uchwycone nad polskim morzem, a na dodatek w pobliżu Trójmiasta. Ten widok, choć rzadki, nie powinien być jednak aż tak wielkim zaskoczeniem. W rezerwacie przyrody Mewia Łacha żyje największa na polskim wybrzeżu kolonia dzikich fok. W 2007 roku po raz pierwszy zaobserwowano tam kilka samic i jednego samca. Od tamtej pory ich populacja powiększyła się do kilkuset okazów. Mewia Łacha to też raj dla ornitologów. W rezerwacie miejsca lęgowe mają m.in. rybitwy białoczelne i rzeczne, sieweczki obrożne czy zagrożone wyginięciem ostrygojady. Aby nie przeszkadzać ptakom, odwiedzający mogą poruszać się wyłącznie po wytyczonej trasie. Obowiązuje zakaz plażowania na terenie rezerwatu i podpływania do wydmowych wysepek. To właśnie na jednej z nich foki urządziły sobie ostatnio zbiorowe wygrzewanie.
Grecja otwiera plaże. Wczasowicze muszą jednak pamiętać o pewnych zasadach
Już 15 maja Grecja w pełni otworzy się na turystów zza granicy. Aby podróżni mogli, choć po części zaznać na miejscu upragnionej normalności, luzowane będą kolejne obostrzenia. Jeszcze w tym miesiącu działalność wznowią muzea, teatry oraz kina plenerowe.
W tym artykule: Grecja otwiera plaże, ale obostrzenia zostają Grecja walczy o turystów Mimo że Grecja może poszczycić się niezwykle ciekawą i bogatą historią oraz dobrze zachowanymi zabytkami, to większość podróżnych kuszą jednak nie Akropol czy Partenon, a malownicze wyspy i kurorty. Inna sprawa to regionalna kuchnia, która ma swoich amatorów na całym świecie. Musaka nigdzie nie smakuje tak dobrze, jak właśnie w Grecji. Wraz z przyjazdem pierwszych zagranicznych turystów otwarte zostaną plaże, ale wczasowicze muszą mieć na uwadze kilka nowych obostrzeń. Grecja otwiera plaże, ale obostrzenia zostają Dystans społeczny obowiązuje niezmiennie od ponad roku. Dotyczy to nie tylko spacerów po mieście, ale również plaż. W tym roku w Grecji minimalny odstęp między plażowymi leżakami będzie musiał wynieść 4 metry. Sprzęty będą dodatkowo regularnie dezynfekowane. Obsługa hotelowa i pracownicy restauracji są zobowiązani do noszenia maseczek i poddawania się testom na koronawirusa – tu nic się nie zmienia. Warto jednak wspomnieć, że w barach na plaży zabroniono odtwarzania muzyki. To ma powstrzymać gości przed śpiewaniem i podnoszeniem głosu, a tym samym zmniejszyć ryzyko emisji wirusa. Muzyczny zakaz dotyczy również pozostałych lokali gastronomicznych, w tym m.in. otwartych od kilku tygodni kawiarni. Zanim Grecy podjęli decyzję o całkowitym odmrożeniu turystyki, najpierw podobnie jak w innych krajach, zniesiono obowiązkową kwarantannę po przyjeździe na miejsce dla osób, które są w pełni zaszczepione lub uzyskały negatywny wynik testu na COVID-19 nie więcej niż 72 godziny przed lotem. Grecja walczy o turystów Poluzowania dotychczasowych ograniczeń objęły obywateli z ponad 30 państw. Co ciekawe, wśród nich znalazła się Wielka Brytania, ale Brytyjczycy nie uwzględnili Greków na swojej tzw. zielonej liście. Lokalne władze uczulają, że nawet przyjezdni, którzy są już w pełni zaszczepieni przeciwko COVID-19 muszą stosować się do obowiązujących obostrzeń. Turystyka jest trzonem greckiej gospodarki. Nie ma się więc, co dziwić, że Grekom tak bardzo zależy na tym, aby na nowo zachęcić potencjalnych podróżnych z całego świata do przyjazdu. Każdego roku Polacy tłumnie odwiedzają Kretę czy Zakintos, jednak najliczniejszą grupą turystów od lat niezmiennie są Niemcy i Brytyjczycy.
Bursztynowa gorączka nad Bałtykiem. Plażę zalali poszukiwacze surowca
Dziki Zachód miał swoją złotą gorączkę, tymczasem nad Bałtykiem wybuchła prawdziwa bursztynowa gorączka. To następstwo przekopu Mierzei Wiślanej.
Choć często wydaje nam się, że to kulinaria, w tym pierogi, są polskim towarem eksportowym znanym na całym świecie, to w jednym niedawnych zestawień za najpopularniejszą pamiątkę z Polski uznano jednak bursztyn – symbol polskiego wybrzeża. Wykorzystuje się go m.in. przy wytwarzaniu kosztownej biżuterii. Już nawet gram bursztynu ma swoją cenę, a więc nie dziwią tłumy zwabione pojawieniem się surowca na plażach. Bursztynowa gorączka na Mierzei Wiślanej Ważące ponad 100 gramów bryły bursztynu zostały wyrzucone podczas prac pogłębiarki i rury transportującej piach z dna Mierzi Wiślanej. Jak informuje Telewizja Regionalna Żuławy TV, nocą przy miejscu przekopu zjawiło się kilkadziesiąt osób z nadzieją, że uda im się znaleźć cenny surowiec. Plaża od strony Kątów Rybackich została "oblężona". Na terenie przekopu wydobyto już 17 kg bursztynu. – Bursztyn będzie przemieszczał się wraz z prądem wody i morze wyrzuci go na plażę. W zależności od pogody i wiatru może to być Mikoszewo, Jantar czy inne plaże – zapowiada Tomasz Ołdziejewski, lokalny bursztynnik, w rozmowie z Żuławy TV. Na terenie przekopu wydobyto już 17 kg bursztynu. Przyjmując ceny sprzed dwóch lat, taka ilość surowca jest warta 17 tys. złotych. View oEmbed on the source website Mierzeja Wiślana "oddaje bursztyn" Kwestia Przekopu Mierzei Wiślanej od kilku lat wzbudza kontrowersje nie tylko ze względu na ingerencję w naturalne środowisko, ale też właśnie potencjalne zyski z wydobycia zalegającego w tym miejscu bursztynu. W maju 2019 r. ówczesny minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marek Gróbarczyk potwierdził, że na dnie Mierzi Wiślanej znajduje się około "1,4 tony bursztynu o szacunkowej wartości 1,4 mln zł, przyjmując bardzo wysoki przelicznik tysiąca złotych za kilogram". Wtedy też ustalono, że jantar jest podzielony na dwa złoża. Szacuje się, że złoża północne ważą około 900 kg. Ich wydobycie uznano jednak za nieopłacalne, ponieważ bursztyn jest tak drobny, że mógłby być stosowany wyłącznie przy produkcji nalewek. Sytuacja wygląda inaczej na złożach południowych, gdzie znajdują się większe kamienie surowca, będące dobrym materiałem do wytwarzania drobnego jubilerstwa. Bursztyny kuszą nie tylko "zwykłych śmiertelników ", ale też rasowych poszukiwaczy skarbów. Niedawno media ponownie zainteresowały się słynną Bursztynową Komnatą. Jej fragmenty mają znajdować się na wraku statku zatopionego przed w pobliżu Ustki. W czerwcu grupa badaczy zanurkuje w Bałtyku, aby zbadać jednostkę Karlsruhe i jej ładunek.
Lotnisko w Dubaju testuje skaner tęczówek. Narzędzie ma zastąpić tradycyjne paszporty
Międzynarodowy ruch turystyczny nadal jest ograniczony z powodu licznych obostrzeń sanitarnych, ale lotnisko w Dubaju już teraz przygotowuje się na jego wznowienie. Od niedawna testowana jest tam nowa forma odprawy pasażerów. Bardzo możliwe, że w niedalekiej przyszłości tradycyjne paszporty trafią do lamusa.
W tym artykule: Rewolucja w podróżowaniu Podróżni obawiają się o swoją prywatność Do niedawna mogło się wydawać, że skaner tęczówek to narzędzie rodem z filmów science fiction. Tymczasem pracownicy portu lotniczego w Dubaju już od miesiąca testują takie rozwiązanie podczas odpraw podróżnych. Futurystyczna technologia wyklucza interakcję z drugim człowiekiem, co jest szczególnie ważne biorąc pod uwagę pandemię koronawirusa i zalecany przez specjalistów dystans społeczny. Innowacyjny pomysł zdążył wzbudzić wiele kontrowersji. Podróżni obawiają się między innymi inwigilacji. Nie bez znaczenia jest też fakt, że w Zjednoczonych Emiratach Arabskich już teraz niemal na każdym kroku zainstalowane są kamery monitoringu. Rewolucja w podróżowaniu Skanery tęczówki mają w przyszłości zastąpić papierowe bilety i aplikacje mobilne. Władze lotniska zapewniają, że odprawa w takim wydaniu jest bezpieczna i zajmuje zaledwie kilka sekund. – Wystarczy umieścić zdjęcie z paszportu biometrycznego w skanerze, zeskanować oczy, a następnie przejść przez bramkę – czytamy na oficjalnej stronie internetowej portu lotniczego. W ostatnich latach lotniska na całym świecie testowały technologie rozpoznawania twarzy. Narzędzia te mają usprawnić odprawy pasażerów. Skanowanie gałek ocznych podróżnych jest jednak innowacyjnym i niewykorzystywanym wcześniej rozwiązaniem. Wiele osób już teraz zastanawia się, gdzie będą przechowywane ich dane. Ich administratorami mają być linie lotnicze Emirates oraz urząd imigracyjny w Dubaju. Podróżni obawiają się o swoją prywatność Zgodnie z oświadczeniem Emirates o ochronie danych biometrycznych linia lotnicza łączy twarze pasażerów z innymi danymi osobowymi, w tym paszportem i informacjami o locie, zachowując je "tak długo, jak jest to niezbędne do celów, dla których zostały zebrane". Umowa zawiera niewiele szczegółów na temat sposobu wykorzystywania i przechowywania danych, poza tym, że "mogą być przetwarzane w różnych systemach należących do Emirates". Jak na razie pomysł spotkał się z chłodnym przyjęciem na arenie międzynarodowej. To dlatego, że kwestia prywatności jest szczególnie delikatnym tematem w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, kraju, którego rząd wielokrotnie był już krytykowany za ataki na dziennikarzy i obrońców praw człowieka.
Ośnieżone Tatry widziane z Krakowa. To zdjęcie podbija polski Internet
O tym, że z Krakowa widać Tatry, słyszał chyba każdy mieszkaniec i turysta odwiedzający Gród Kraka. Zobaczyć góry, a tym bardziej uwiecznić je na zdjęciu, udało się niewielu. Do tego grona zalicza się fotograf Jan Ulicki.
Kraków nie bez powodu cieszy się sympatią zagranicznych turystów. Majestatyczny Wawel, Rynek Główny, czy klimatyczny Kazimierz ucieszą oko nawet najbardziej wymagającego amatora city breaków. Miasto jest też świetną bazą wypadową do wyjazdów na południe kraju. Kraków i Zakopane dzieli zaledwie 110 km. Jeszcze wcześniej warto zboczyć z trasy i odwiedzić Zawoję, żeby zdobyć Babią Górę. Na zdjęciu Jana Ulickiego pierwsze skrzypce zagrały jednak Tatry i to uchwycone w niewiarygodnej perspektywie. Kraków z ośnieżonymi Tatrami w tle W miniony weekend po raz pierwszy od kilku tygodni mogliśmy poczuć, że mamy wiosnę. Niedziela, choć wietrzna, w całej Polsce była ciepła i słoneczna, a to przełożyło się dodatkowo na bardzo dobrą przejrzystość powietrza. Wykorzystał to Jan Ulicki – fotograf i Dziennikarz Turystyczny 2019 roku. W pierwszej kolejności udał się w okolice Krzeszowic, gdzie uwiecznił Zamek Tenczyn na tle tatr. Następnie pojechał w specjalne miejsce, skąd można podziwiać centrum Krakowa, a przy odpowiednich warunkach również Tatry. – Tym razem ośnieżone Tatry pięknie kontrastowały z oświetlonym ostatnimi promieniami słońca Wawelem. Całej scenerii dzielnie towarzyszył balon widokowy – czytamy na instagramowym profilu Jana Ulickiego. fot. Jan Ulicki / Instagram Uchwycenie takiego kadru to kwestia nie tylko szczęścia i odpowiedniej pogody, ale też cierpliwości i umiejętności fotografa. Internauci docenili talent Ulickiego w komentarzach, a samo zdjęcie z miejsca obiegło ogólnopolskie media. Polska i świat w obiektywie Jana Ulickiego Na co dzień Jan Ulicki zajmuje się fotografią eventową, sportową i reportażową. Na jego instagramowym profilu przeważają polskie krajobrazy, ale nie brakuje też zdjęć z innych krajów, w tym między innymi z Czech, Tajlandii czy Islandii. Dla uzyskania ciekawszej perspektywy w swojej pracy korzysta z drona. Niedzielne zdjęcie to nie pierwszy raz, kiedy Ulickiemu udało się uwiecznić centrum Krakowa z panoramą Tatr w tle. Wcześniej podobną fotografię opublikował w mediach społecznościowych jesienią ubiegłego roku. Inna pora to zupełnie odmienny pejzaż – ośnieżone górskie szczyty ustąpiły miejsca niebu, które o zachodzie słońca wyglądało tak, jakby całe płonęło.
Włochy wracają do normalności. Tłumy w Wenecji i kolejna "wyspa wolna od COVID-19"
Co prawda we Włoszech nadal obowiązuje kwarantanna dla zagranicznych przyjezdnych, ale to nie oznacza, że miejscowa turystyka śpi. Po częściowym poluzowaniu obostrzeń Włosi tłumnie ruszyli na krajowe wycieczki.
W tym artykule: Tłumy w Wenecji po luzowaniu obostrzeń Szczepienie Włochów przynosi efekty Włochy to jeden z najpopularniejszych kierunków turystycznych na całym świecie i chyba nie dziwi to nikogo. W odróżnieniu od większości europejskich państw Italia kusi nie tylko stolicą, ale też innymi większymi i mniejszymi miastami, o których słyszymy od najmłodszych lat: Neapol, Mediolan, Florencja… Nie wspominając już o Alpach, w tym Dolomitach, czy bajecznych plażach i wyspach. Sycylia, choć najbardziej znana, nie jest jedyna. Włosi, jak na razie, w porównaniu przykładowo do Greków, stopniowo otwierają branżę turystyczną. Podróżni zza granicy nadal muszą liczyć się z przymusową kwarantanną na miejscu. Po częściowym poluzowaniu obostrzeń na ulicach włoskich miast zrobiło się jednak tłoczno, zwłaszcza w popularnych turystycznie miejscach. Ostatni weekend wyraźnie pokazał, że spragnieni jakichkolwiek podróży Włosi skorzystali z odwilży w restrykcjach i zaczęli zwiedzać swój kraj. Tłumy w Wenecji po luzowaniu obostrzeń W ostatni weekend to Wenecja przeżywała największe oblężenie. Do miasta poprzecinanego kanałami przyjechały tysiące turystów, przede wszystkim z Włoch. Największym zainteresowaniem cieszyła się jedna z głównych atrakcji miasta, czyli plac Świętego Marka. Media nie donoszą o niebezpiecznych w pandemii skupiskach ludzi. Władze miejskie wcześniej wprowadziły specjalne przepisy, mające do nich nie dopuścić. Szczepienie Włochów przynosi efekty Już niebawem podobne oblężenie turystów może przeżyć włoska wyspa Capri, na co z pewnością liczą lokalne władze. Vincenzo De Luca, szef regionu Kampania, z dumą ogłosił w weekend, że Capri jest wolna od COVID-19, po tym, jak na wyspie zakończono szczepienie. – Mieszkańcy zostali uodpornieni, a to jest niezbędne dla rozpoczęcia sezonu turystycznego – podkreślił polityk podczas konferencji prasowej. Capri nie jest pierwszą "wyspą wolną od COVID-19". Wcześniej w pełni zaszczepiono mieszkańców Procidy. De Luca zapowiedział, że w następnej kolejności szczepienia zostaną przeprowadzone na wyspie Ischia oraz niemniej popularnych wśród podróżnych regionach Sorrento i Cliento. Dzięki sprawnemu programowi szczepień we Włoszech regularnie spada liczba zakażonych koronawirusem. Coraz bardziej optymistyczne statystyki mają w najbliższych dniach przełożyć się na poluzowanie kolejnych obostrzeń, w tym m.in. zniesienie godziny policyjnej.
Włochy otwierają się na turystów. Zielona przepustka zwolni przyjezdnych z kwarantanny
Jeszcze rok temu wiosną Włochy, cieszące się na co dzień ogromną popularnością wśród turystów, przez pandemię koronawirusa były jednym z najmniej bezpiecznych miejsc na świecie. Dzięki wynalezieniu szczepionki przeciwko COVID-19 i jej sprawnej dystrybucji kraj zaczyna powoli otwierać się na przyjezdnych.
W tym artykule: Zielona przepustka dla turystów odwiedzających Włochy Włochy otwierają się na turystów Wielu z nas ma nadzieję, że te wakacje będą wyglądały inaczej niż ubiegłoroczne. Państwa utrzymujące się w dużej mierze z turystyki od kilku tygodni prowadzą działania mające na celu zachęcenie podróżnych do przyjazdu na wczasy. Jak na razie prym wiedzie Grecja, która już w połowie maja otworzy się dla wszystkich turystów. Włosi stawiają na ostrożniejsze kroki. Zielona przepustka dla turystów odwiedzających Włochy Podczas konferencji prasowej włoski premier Mario Draghi zapowiedział wprowadzenie tzw. zielonej przepustki. – Pandemia zmusiła nas do tymczasowego zamknięcia, ale Włochy są gotowe na ponowne powitanie świata – mówił. Będzie ona zwalniała turystów z kwarantanny po przybyciu do Włoch. Żeby ją otrzymać, podróżni będą jednak musieli spełniać konkretne kryteria. Do przepustki upoważnia zaświadczenie o przyjęciu jednej lub dwóch dawek szczepionki (w zależności od preparatu), negatywny wynik testu na COVID-19 lub bycie ozdrowieńcem. Inicjatywa ma wejść w życie od połowy maja. Włosi wyprzedzili tym samym Unię Europejską we wprowadzeniu paszportu szczepionkowego. Dokument ma obowiązywać na podobnych zasadach, co włoska zielona przepustka. Jeśli propozycja Komisji Europejskiej zostanie pozytywnie rozpatrzona, paszporty zaczną być używane na terenie UE już w czerwcu. Włoska branża turystyczna zaznacza, że nie może czekać tak długo z wpuszczaniem podróżnych, zwłaszcza że spora część Europejczyków rozważa w te wakacje wypoczynek za granicą. Wcześniej własne zasady wprowadzili też Grecy i Cypryjczycy. Włochy otwierają się na turystów Włoski minister turystyki, Massimo Garavaglia, w rozmowie ze SkyTg24, potwierdził, że o zieloną przepustkę będą mogli ubiegać się nie tylko obywatele Unii Europejskiej, ale też Brytyjczycy i Amerykanie. We Włoszech prowadzone są też inne działania, mające na celu przyciągnięcie turystów. Na dniach skontrolowane mają być lodziarnie serwujące popularne gelato. Włosi chcą mieć pewność, że desery będą pozbawione sztucznych barwników i spulchniaczy. Prawdziwa rewolucja czeka też Koloseum – najpopularniejszą atrakcję turystyczną Rzymu. Dzięki nowej wysuwanej powierzchni odwiedzający będą mogli po raz pierwszy od końca XIX w. obejrzeć amfiteatr z zupełnie nowej perspektywy.
"Już jest za późno". David Attenborough o skutkach globalnego ocieplenia
Sir David Attenborough, znany na całym świecie biolog i twórca wielu filmów przyrodniczych, wystosował ponure ostrzeżenie do światowych przywódców. Jak potwierdził, "jest już za późno", żeby odwrócić część skutków zmian klimatycznych.
W tym artykule: Sir David Attenborough na sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ To ostatnia okazja Attenborough został zaproszony przez Borisa Johnsona na sesję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) w sprawie klimatu. 94-latek nie krył smutku podczas swojej krótkiej przemowy. Pojawienie się przyrodnika nie było przypadkowe. Wielka Brytania przewodniczy obecnie w RB ONZ. – Proszę, nie popełnijcie błędu. Zmiany klimatyczne są największym zagrożeniem, z jakim kiedykolwiek mieli do czynienia współcześni ludzie – powiedział. Sir David Attenborough na sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ Światowej sławy biolog przyznał, że nie zazdrości rządzącym odpowiedzialności za obecną sytuację klimatyczną na świecie. Ostrzegł też, że jako ludzkość opuściliśmy już stabilny i bezpieczny okres klimatyczny, który dał początek licznym cywilizacjom. – Nie ma powrotu. Bez względu na to, co teraz zrobimy, jest już za późno, aby uniknąć zmian klimatycznych, a najbiedniejsi i najsłabsi z pewnością ucierpią – dodał. Boris Johnson podkreślił, że zagrożenie jest "niezwykle duże", a globalne ocieplenie i idące za nim ekstremalne warunki pogodowe doprowadzą do zaburzenia porządku życia na całym świecie. Jedną z mniej oczywistych konsekwencji może być między innymi głód dotykający całych społeczności. Polityk wezwał innych rządzących do podjęcia działań, które pomogą najbardziej narażonym krajom dostosować się do nieuniknionych już zmian klimatycznych. Priorytetem pozostaje jednak ograniczenie do minimum produkcji gazów cieplarnianych i wszelkich zanieczyszczeń w powietrzu. W tym celu szadzone ma być jeszcze więcej drzew. To ostatnia okazja Brytyjski premier z miejsca został poparty przez prezydenta Francji. Emmanuel Macron wezwał Radę Bezpieczeństwa ONZ do wyznaczenia wysłannika ds. koordynowania działań dotyczących zmian klimatycznych. W krajach, które najbardziej odczuwają skutki globalnego ocieplenia, coraz częściej dochodzi do relokacji mieszańców oraz sporów o kurczące się zasoby. Już w 12 spośród 20 szczególnie zagrożonych państw dochodzi do konfliktów. Sir David Attenborough pokłada ogromne nadzieje w politykach. Jak przypomniał, mimo że część skutków globalnego ocieplenia jest już nieodwracalna, to większości z nich nadal możemy zapobiec. – Możemy mieć ostatnią okazję, żeby dokonać niezbędnych zmian – podsumował.