National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-04T11:00:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To jedno z najpiękniejszych jezioro Europy. „Małe morze” leży na styku trzech krajów
items: Antyczne miasto, które przegrało z trzęsieniem ziemi – dziś to jeden z turystycznych hitów
items: „Odwiedziłam miejsce, gdzie język nie przypomina żadnego innego w Europie” – fascynująca kraina na granicy dwóch państw
items: To miasto wyprzedza epokę. Dziś oczy wszystkich zwrócone są właśnie tu
items: Pico del Teide na Teneryfie to najwyższa góra Hiszpanii. Znajduje się na kraterze drzemiącego wulkanu
items: W Tuluzie dominują studenci. Jednak piękno natury wszystko wynagradza
items: Chciałbyś zobaczyć Kambodżę? Oto 5 miejsc, których nie możesz ominąć
items: 7 sposobów, jak za nieduże pieniądze zwiedzić Kambodżę
items: To największy i najczystszy akwen Wielkopolski. Jezioro Powidzkie - jak na Karaibach!
items: Odważ się na via ferratę! To jedna z tych rzeczy, których trzeba spróbować
items: Kanada za półdarmo. 6 sposobów na tanią podróż
items: 10 dni w Malezji za ok. 1000 zł? Udowadniamy, że to możliwe

To jedno z najpiękniejszych jezioro Europy. „Małe morze” leży na styku trzech krajów
type: item
date: 2026-05-04T11:00:48.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: alpy
subject: austria
subject: jeziora
subject: niemcy
subject: szwajcaria
description: Jezioro Bodeńskie, znane jako „małe morze Niemiec”, uchodzi za najpiękniejszy akwen w Europie. To właśnie tutaj, u podnóża Alp, zbiegają się granice Niemiec, Austrii oraz Szwajcarii. Krystaliczna woda i górska panorama tworzą idealne warunki dla miłośników natury oraz luksusowego wypoczynku.
encoded: Spis treści: Granice, których nie ma – spór o podział Jeziora Bodeńskiego Sterowce nad Jeziorem Bodeńskim – historia i powrót legendy Zeppelina Rejs po Jeziorze Bodeńskim Lindau i Bawarska Riwiera – elegancja, wille i letni luz nad jeziorem Jezioro Bodeńskie – informacje praktyczne Po drabiniastym metalowym trapie wchodzę na pokład największego sterowca w historii, długiego na 245 m LZ 129 Hindenburga. To bliźniak sterowca LZ 130 Graf Zeppelin nazwanego tak na cześć ich wynalazcy, hrabiego (czyli grafa) Ferdinanda von Zeppelina, który konstruował je w Friedrichs­hafen nad Jeziorem Bodeńskim. Te dwa sterowce to największe statki powietrzne, jakie kiedykolwiek zbudował człowiek. Zaglądam do pasażerskich kabin ze składanymi łóżkami i do salonu z krzesłami o giętych metalowych stelażach, w których rozsiadało się eleganckie towarzystwo popijające szampanem serwowane na porcelanowych talerzach posiłki. Granice, których nie ma – spór o podział Jeziora Bodeńskiego Jezioro Bodeńskie nie ma ono jednoznacznie ustalonej granicy państwowej na wodzie. Akwen leży na styku Niemiec, Szwajcarii i Austrii, ale te trzy państwa nigdy formalnie nie określiły przebiegu granic w jego akwenie. W praktyce każdy interpretuje to trochę inaczej: Szwajcaria uważa, że granica biegnie środkiem jeziora, Austria twierdzi, że jezioro jest wspólne (condominium), Niemcy zazwyczaj nie zajmują stanowiska. W efekcie na mapach granice na jeziorze często po prostu… nie są rysowane. Sterowce nad Jeziorem Bodeńskim – historia i powrót legendy Zeppelina Te gigantyczne sterowce jako pierwsze oferowały komercyjne loty przez ocean (w latach 1928–1937), zabierając bogatych pasażerów w luksusową podróż z Europy do USA i Brazylii. Zeppeliny, dzięki czterem potężnym silnikom Maybacha, rozpędzały się do 135 km/godz., pokonując Atlantyk w jak na tamte czasy rekordowe 5 dni, 19 godz. i 51 min. I tak aż do ostatniej podróży, kiedy to podczas lądowania w USA, 6 maja 1937 r., sterowiec LZ 129 Hindenburg stanął w płomieniac…

jezioro-bodenskie-dc99e33.jpg
width: 3903
height: 2556

Antyczne miasto, które przegrało z trzęsieniem ziemi – dziś to jeden z turystycznych hitów
type: item
date: 2025-12-28T12:47:40.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: starożytność
subject: turcja
subject: wakacje w turcji
subject: wyspy
description: Zatopione miasto, tajemnicze sarkofagi, wykute w skale grobowce, rzymskie teatry i piękne plaże. To wszystko kryją Kekova i Wybrzeże Licyjskie.
encoded: Spis treści: Starożytne ruiny na Kekovie Kalekoy, Demre: sarkofagi i teatr Licyjczycy: Szwajcarzy starożytności Kaş – kurort na półwyspie Kekova – jak zaplanować podróż Schody prowadzą wprost w turkus morza. Kamienne ściany domów wystają z płycizny. Zdobnie obramowane drzwi wychylają się z nabrzeżnych krzaków. Zarysy niektórych domów są odbite w klifie – tu był dach, tam widać wykute w równych odstępach kwadratowe ślady po konstrukcji podtrzymującej strop. Wyżej, na zboczu, piętrzą się szare ruiny wyglądające trochę jak klocki rozrzucone przez znudzone dziecko. To wszystko oglądam z pokładu łodzi wolno sunącej wzdłuż wybrzeża wyspy Kekova (na liście UNESCO). Starożytne ruiny na Kekovie Gdyby wzbić się w powietrze i mieć szansę zobaczenia pozostałości tego starożytnego miasta z góry (bez pozwolenia nie można latać tu dronem), jeszcze lepiej byłoby widać zarysy ścian, murów i podwórzy kryjące się w przejrzystej wodzie. Za plecami mają one długą i wąską wyspę, ot, właściwie grzbiet skalny położony równolegle do lądu. Nigdy nie było tu wody pitnej, więc każdy z domów miał wydrążony w skale zbiornik na deszczówkę. „Dolichiste” – pisze o tym miejscu, nazywanym dziś Kekova, Pliniusz w I w. n.e. i Ptolemeusz w wieku III. Kwitnące i bogate miasto portowe leżące mniej więcej w połowie drogi pomiędzy dzisiejszą Antalyą a Dalamanem. Pamiątka po wspaniałej cywilizacji licyjskiej, która dała nazwę południowo-zachodniemu wybrzeżu Turcji, w miejscu gdzie Morze Śródziemne spotyka się z Egejskim. Zniszczyły je dwa potężne trzęsienia ziemi z 141 i 240 r., a trzecie w VI w. przypieczętowało sprawę. Wedle wyliczeń archeologów domy na nabrzeżu zapadły się w ciągu jednej sekundy aż o 4,5 m. Wraki pod wodą Gdyby z kolei zanurzyć się w morzu, naszym oczom ukazałyby się kamienne mury pokryte osadami narastającymi przez wieki, fundamenty, kanały, rury z terakoty. A potem wielki uskok i głębina. Archeolodzy, schodząc na 50 czy 60 m w głąb, odkryli tu stosy amfor oraz aż 400 wraków statków! Wśr…

kekova-shutterstock1868220772-038627a.jpg
width: 5472
height: 3648

„Odwiedziłam miejsce, gdzie język nie przypomina żadnego innego w Europie” – fascynująca kraina na granicy dwóch państw
type: item
date: 2025-12-28T11:14:43.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: francja
subject: plaże
subject: plaże we francji
subject: surfing
subject: wakacje we francji
description: Wybrzeże francuskiej części Kraju Basków liczy niespełna 40 km długości. Ale za to jakich! Spektakularne klify, soczysta zieleń i uwielbiane przez surferów plaże.
encoded: Spis treści: Baskijska czerwień, baskijski błękit Na placu Króla Słońce Miasto pałaców i surferów Piękne plaże, piękne fale Kraj Basków – jak zaplanować podróż Rytmiczne bicie bębenków – to je słyszę najpierw. Potem pojawiają się skoczne dźwięki fletów, a zza zakrętu wyskakuje postać tańczącej wieśniaczki w czerwonej spódnicy z koronkowym fartuszkiem. Za nią cały w pląsach mężczyzna w czarnym baskijskim berecie i z czerwoną chustką zawiązaną wokół szyi. Znacząco wystają ponad tłum – już z daleka widzę ich od pasa w górę. Mają w końcu dobre 8 m wysokości! Gdy parada podchodzi bliżej, u stóp tych marionetek gigantów dostrzegam ludzi ubranych na czarno, w czerwonych beretach i chustkach na szyi. Grają na txistu, rodzaju fletu, który stał się symbolem baskijskiego odrodzenia. Jego nazwa wywodzi się prawdopodobnie od słowa ziztu, czyli „gwizdać”, bo takie właśnie dźwięki wydaje z siebie ta piszczałka. Ma zaledwie trzy otwory, więc można na niej grać jedną ręką, a drugą – to już wymaga niezłej koordynacji – uderzać w zawieszony na ramieniu bębenek danbolin. Roztańczona gromada znika za zakrętem i niemal od razu za nimi pojawia się orkiestra dzieciaków grających baskijskie melodie na wszystkim co się da: od trąbek po akordeon. I znów, wszyscy na czarno, z czerwonymi chustkami zawiązanymi na szyi tak, że z przodu jest węzełek, a na plecy spływa równiutki trójkącik materiału. Jego kolor to nie krwista czerwień ani nawet nie czerwony pomidorowy, tylko raczej lekko zardzewiała, dojrzała wiśnia. Baskijska czerwień, baskijski błękit Rozglądam się dookoła, po centrum Saint-Jean-de-Luz. W tym samym kolorze są okiennice okolicznych domów. Ich białe szachulcowe fasady pocięte są równymi liniami szachownicy z desek i bali, również malowanych na ten właśnie odcień czerwieni. W witrynie sklepu obok dostrzegam materiały w piękne pasy i zaintrygowana wdaję się w rozmowę ze sprzedawczynią, która stoi w progu, podziwiając uliczny spektakl. Okazuje się, że ten charakterystyczny odcień czerw…

biarritz-shutterstock2311720925-2e6c2d8.jpg
width: 7205
height: 4630

To miasto wyprzedza epokę. Dziś oczy wszystkich zwrócone są właśnie tu
type: item
date: 2025-05-13T10:14:05.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: europa
subject: Go Switzerland
subject: miasta
subject: szwajcaria
subject: Travel
description: Bazylea to miasto, w którym architektura wyprzedza epokę. Spacerując jej ulicami, masz wrażenie, że każdy budynek to manifest przyszłości podpisany przez Gehry’ego, Hadid czy Bottę.
encoded: W tym artykule: Z czego słynie Bazylea? Co warto zobaczyć w Bazylei? Architektura Bazylei Bazylea – informacje praktyczne Gdy mieszkasz na szczycie szklanej, zwieńczonej piramidą wieży, możesz się spodziewać niespodziewanych wizyt. I to nawet w Szwajcarii, gdzie pojawienie się przed czyimiś drzwiami bez zapowiedzi jest nie do pomyślenia. – Odkąd się tu wprowadziłam, już mnie nie dziwi dźwięk dzwonka domofonu. Zresztą spójrz sama – mieszkać tu to tak, jakby mieć ulubionego Picassa czy Moneta na ścianie w salonie – opowiada mi lokatorka oryginalnego budynku zaprojektowanego przez gwiazdorski duet architektoniczny z Bazylei: pracownię Herzog & de Meuron. Również z powodu takich budynków zostali oni laureatami Nagrody Pritzkera nazywanej architektonicznym Oscarem. Wokół nieograniczony widok na miasto, a jedyną nieprzezroczystą ścianą jest ta okalająca łazienkę. Jak na dłoni widać stadion św. Jakuba przebudowany z okazji Euro 2008, które dla projektantów było rozgrzewką przed stworzeniem Allianz Areny w Monachium i „Ptasiego Gniazda” na igrzyska olimpijskie w Pekinie. Z czego słynie Bazylea? Bazylea jest rozległa, z zabudową raczej niewysoką, bo długo nie można było budować wyżej, niż sięgały gotyckie wieże katedry, w której pochowano Erazma z Rotterdamu. Na przeciwległym brzegu Renu wzrok przyciągają dwie gigantyczne piramidalne wieże Roche, przypominając o tym, że miasto przemysłem farmaceutycznym stoi. Pierwsza, licząca 178 m, jest od 2015 r. najwyższym budynkiem zarówno Bazylei, jak i całej Szwajcarii. W jej cieniu przez ostatnie lata pięła się w górę druga, która przerosła ją o 27 m. Trzecia jest w planach. Wszystkie – oczywiście – projektu Herzog & de Meuron. Zanim wieże powstały, długo nad nimi debatowano, a mieszkańcy miasta głosowali w referendum. Co ciekawe, słynne nazwisko architekta nie zawsze decyduje o powodzeniu projektu – w głosowaniu przepadła choćby wieża projektu Zahy Hadid, która miała stanąć na obrzeżach starówki, tuż koło tryskającej wodą na wszystk…

AdobeStock480350226-1-2c84361.jpeg
width: 2890
height: 1661

Pico del Teide na Teneryfie to najwyższa góra Hiszpanii. Znajduje się na kraterze drzemiącego wulkanu
type: item
date: 2024-09-15T08:02:03.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: europa
subject: góry
subject: hiszpania
subject: teneryfa
subject: Travel
subject: wyspy kanaryjskie
description: Kiedyś wierzono, że Pico del Teide sięga nieba i potrafi połknąć słońce. Najwyższa góra Hiszpanii znajduje się na Teneryfie. Jest pochodzenia wulkanicznego.
encoded: W tym artykule: Najwyższa góra Hiszpanii Pico del Teide Wulkaniczny krajobraz Teneryfa – informacje praktyczne Przy akompaniamencie głośnego świstu własnego oddechu próbuję wdrapać się na szczyt. To, że jestem ponad 3 km n.p.m., czuję przy każdym ruchu. Jest pusto, tajemniczo, nierealnie. Wokół surowe widoki, łyse skały przysypane gdzieniegdzie śniegiem. Im wyżej, tym bardziej przeszywający staje się wiatr. Wyciągam z plecaka ocieplacz i szczelnie zapinam kurtkę. Idę przez śnieżny korytarz, potem stromym zboczem wśród oparów siarki. Zapach jak w piekle. Jakby ktoś podpalił ciężarówkę zapałek. Gdy mijam nory otoczone żółtymi od wyziewów kryształkami, nie wytrzymuję i zatykam nos. Mały przedsmak tego, co poczułabym w kraterze. Niestety, wstęp do niego mają tylko naukowcy. Najwyższa góra Hiszpanii To był ostatni etap wspinaczki na Pico del Teide, najwyższy wierzchołek Teneryfy i całej Hiszpanii (3718 m n.p.m., a licząc od dna oceanu – aż 7500 m). Wcześniej szłam szosą wśród sosnowych lasów – szlakiem nr 7. Na nogach miałam potężne buciory – i całe szczęście, bo lawa ściera podeszwy niczym pumeks. Spod stóp uciekały mi jaszczurki, kryjąc się w nielicznych kępach zieleni, której jakimś cudem udało się zapuścić tu korzenie. Gran Canaria: ludzie to miejsce określają mianem "synonim wakacji" Kto pragnie palm, słońca i plaży, ten się nie zawiedzie. Jeśli ktoś potrzebuje większych wrażeń, by urlop nazwać udanym, też nie powinien się rozczarować. Pomiędzy 500 a 1500 m n.p.m. przedzierałam się przez „morze chmur”. To tzw. mar de nubes pojawia się najczęściej jesienią i zimą, kiedy to północne wiatry niosą wilgotne powietrze znad oceanu. A gdy już wydostałam się z mlecznobiałej mgły, zaskoczyło mnie bezchmurne błękitne niebo. I jeszcze więcej lawy i skał. Drzewa zniknęły zupełnie tuż za tablicą obwieszczającą: „Parque Nacional del Teide”. Jego centralny punkt to potężny zapadnięty krater wulkaniczny – a dziś wielki piaszczysty płaskowyż Las Cañadas (o wymiarach 12 na 17 km!). To…

pico-del-teide-na-teneryfie-to-najwyzsza-gora-hiszpanii-znajduje-sie-na-kraterze-drzemiacego-wulkanu-c5f45f8.jpg
width: 1000
height: 562

W Tuluzie dominują studenci. Jednak piękno natury wszystko wynagradza
type: item
date: 2024-09-06T10:59:27.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: dalekie podróże
subject: francja
subject: podróże
subject: zwiedzanie
description: Tuluza to jedno z największych francuskich miast nadzwyczaj ceni sobie bezpretensjonalność. A także bliskość natury.
encoded: Spis treści: Tuluza – różowe ekomiasto Tuluskie targowiska Spacer po Tuluzie Spokój i harmonia Na tarasie Café de la Concorde zawsze jest pełno. Już zza rogu ulicy słyszę, że huczy tam jak w ulu od gwaru rozmów. Okrągłe stoliki tłoczą się w cieniu parasoli i drzew rosnących wzdłuż ulicy Concorde, zalewając cały chodnik. Ustawione są tak ciasno, że odsuwając krzesło, nie sposób nie potrącić sąsiada, co sprzyja wymianie uśmiechów i grzecznościowych: „przepraszam”, „ależ nie ma za co”, „smacznego”, „ale dziś gorąco” i tak dalej. To, że jesteśmy na południu Europy, widać nie tylko po tym, jak mocno świeci tu słońce i jak błękitne jest niebo. Tuluza, choć to czwarte co do wielkości miasto Francji, nie ma za grosz paryskiego snobizmu, a bufonadę stolicy zastępuje luz i serdeczność widoczna choćby w tych niezobowiązujących pogawędkach. Tuluza – różowe ekomiasto Taras kawiarni Concorde – modnej już w połowie XIX w. – jest centrum życia dziś hipsterskiej, a jeszcze do niedawna niecieszącej się dobrą sławą dzielnicy Les Chalets. Kelnerzy noszą tu złote łańcuchy lub perły, mają masę tatuaży, za duże T-shirty oraz miłe uśmiechy. Rano jeszcze nie zdążą wystawić wszystkich krzeseł, a już rozsiadają się na nich chętni na kawkę i papieroska. Zagryzają je croissantem albo chocolatine – tak w południowo-zachodniej części Francji nazywa się pain au chocolat – kupionym w pobliskiej piekarni i jedzonym wprost z papierowej torebki. Nie jest to absolutnie źle widziane, ot, sąsiedzka współpraca. Ramię w ramię siedzą majstrowie w wysmarowanych czymś roboczych kombinezonach, studenci z fikuśnymi fryzurami i panie po sześćdziesiątce z oczami schowanymi za okularami o szerokich oprawkach, w intensywnych kolorach. Gwar śniadaniowy płynnie przechodzi w ten lunchowy, gdy serwowane są dania dnia. Dziś do wyboru zapiekana w piecu słynna tuluska kiełbasa wieprzowa (produkowana tu już od XVIII w.) oraz – dla równowagi – modne orkiszowe risotto. Bez pretensji do wielkiej kuchni, za to wszystko smaczne…

Tuluza-9f5d074.jpeg
width: 3071
height: 2083

Chciałbyś zobaczyć Kambodżę? Oto 5 miejsc, których nie możesz ominąć
type: item
date: 2021-04-13T09:28:37.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kambodża
subject: Kuchnia
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Ten kraj wciąż należy do najtańszych w Azji. Zbieramy więc na bilet i... zwiedzamy!
encoded: Jednak nawet tu potrzeba jednak nieco sprytu, by nie przepłacić. Najwięcej po kieszeni dostaniemy w nadmorskim kurorcie Sihanoukville i w Siem Reap, którego nie sposób ominąć, gdy chcemy zobaczyć świątynie Angkoru. Ale za to można znaleźć tanie hostele z pokojami za kilka dolarów od łóżka. Najwięcej mogą nas kosztować pomyłki czy niedogadanie się z kierowcami tuk-tuków. Warto też pamiętać, że w Kambodży dolar lub dwa robią różnicę. Tyle trzeba dopłacić do „luksusu”, a więc pokoju z łazienką.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d7c2f2530d9c3976c0df55d2dc32b5cc5435c1ef-5e16ed6.jpeg
width: 1024
height: 683

7 sposobów, jak za nieduże pieniądze zwiedzić Kambodżę
type: item
date: 2020-12-14T07:00:59.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: pieniądze
subject: Travel
description: Nawet tu potrzeba nieco sprytu, by nie przepłacić. Podpowiadamy, na czym zaoszczędzić.
encoded: W Kambodży przybywa luksusowych hoteli i restauracji, ale na szczęście kraj ten wciąż należy do najtańszych w Azji. Nawet tu potrzeba jednak nieco sprytu, by nie przepłacić. Najwięcej po kieszeni dostaniemy w nadmorskim kurorcie Sihanoukville i w Siem Reap, którego nie sposób ominąć, gdy chcemy zobaczyć świątynie Angkoru. Ale za to można znaleźć tanie hostele z pokojami za kilka dolarów od łóżka. Najwięcej mogą nas kosztować pomyłki czy niedogadanie się z kierowcami tuk-tuków. Warto też pamiętać, że w Kambodży dolar lub dwa robią różnicę. Tyle trzeba dopłacić do „luksusu”, a więc pokoju z łazienką. SPOSOBY NA TANIĄ KAMBODŻĘ 1. Bilet na trzy dni Nie sposób tanio zwiedzić głównej atrakcji Kambodży, czyli świątyń Angkoru, warto więc jak najlepiej przemyśleć tę wycieczkę. Do wyboru są trzy rodzaje biletów: jednodniowy (ok. 20 dol.), trzydniowy (ok. 40 dol.) i siedmiodniowy (ok. 60 dol.). Jeden dzień to za krótko, siedem zadowoli tylko pasjonatów khmerskiej architektury. Zostaje więc bilet trzydniowy. Trzeba wiedzieć, że jest on ważny przez tydzień i można go wykorzystać przez trzy dowolnie wybrane dni, licząc od dnia pierwszego wejścia. Dzięki temu uniknie się zwiedzania w pędzie. 2. Wypożycz rower Świątynie Angkoru, największego kompleksu religijnego na świecie, rozrzucone są na 200 km², a jego bramy odległe są od Siem Reap o 10 km, dlatego warto czymś się poruszać. Odradzam taksówkę – to najdroższa opcja przy budżecie ok. 40 dol. na dzień. Wynajęcie tuk-tuka (od ok. 15 dol.) ma sens, gdy uda się wam zebrać trzy–cztery osoby chętne do podzielenia się kosztami. Dlatego najtaniej jest wypożyczyć rower, za który zapłacicie maksymalnie 2 dol. za dzień. Wrażenia murowane! Minus? Nie wszystkim może odpowiadać pedałowanie w upale. 3. Wybierz kierowcę Z kierowcami tuk-tuków cenę trzeba ustalać, zanim się do nich wsiądzie. W Kambodży unikajcie przesadnie wystylizowanych kierowców „à la żigolo” (wąs, czapka z daszkiem, ciemne okulary) – jak określają ich byli pasażerowie. To nac…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0f444c1eabf387093ea405a4fb07efc66b0844bf-4bea921.jpeg
width: 5430
height: 3864

To największy i najczystszy akwen Wielkopolski. Jezioro Powidzkie - jak na Karaibach!
type: item
date: 2020-09-21T15:33:05.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Go Poland
subject: jeziora
subject: polska
subject: Travel
subject: wielkopolska
description: Położone na Pojezierzu Gnieźnieńskim, największe w Wielkopolsce Jezioro Powidzkie obejmuje strefa ciszy. Miejsce uważane jest za wyjątkowo czyste i spokojnie.
encoded: Ciszę przerywa tylko plusk wioseł i terkota nie perkozów. Woda jest idealnie przezroczysta, więc płynąc, podglądam trwający za burtą kajaka podwodny spektakl: pętle zataczane przez ciekawskie płocie i migające czarnymi paskami okonki, pofalowany piasek na dnie, gdzieniegdzie zielone sznury glonów. Mija mnie dziewczyna balansująca na desce SUP, która z wysokości ma jeszcze lepsze widoki na to, co się dzieje pod powierzchnią. Jak okiem sięgnąć, cisza i spokój. Położone na Pojezierzu Gnieźnieńskim, największe w Wielkopolsce (1097 ha), Jezioro Powidzkie obejmuje strefa ciszy. Widziane z lotu ptaka wygląda trochę jak zajączek w teatrze cieni: długa pionowa kreska, z której wyrastają pochylone do tyłu cienkie uszy (prawe dłuższe, lewe krótsze), a ze zwiniętej w pięść dłoni sterczy skierowany na zachód „nos”, na którym rozłożyła się miejscowość Powidz. Cztery odnogi nie tylko dodają akwenowi uroku, ale sprawiają, że to jakby cztery jeziora w jednym. Kajakiem i jachtem Płynę wzdłuż trzcin prawym, dłuższym „uchem zajączka”, czyli wysuniętą najbardziej na wschód odnogą jeziora (zwaną Anastazewską), której linia brzegowa jest pełna zakoli i tajemniczych zatoczek. Na jedną z nich trafiam przypadkiem, celując dziobem kajaka w prześwit w trzcinach. Po drugiej stronie ukazuje się płycizna ze wszystkich stron otoczona zielenią. Kaczki patrzą na mnie zdziwione i dopiero po chwili podrywają się do lotu. Woda jest tu turkusowa i bardziej przywodzi na myśl Karaiby niż Wielkopolskę. Sięga zaledwie do kolan i kostek, a im płytsza, tym piękniejszy ma odcień. Nazajutrz wiatr się wzmaga. Fale burzą krainę łagodności, znika przezroczystość wody, a cumujące wczoraj przy pomostach żaglówki dziś rozwijają białe żagle. Zmieniam perspektywę i tempo – dystans, który niespiesznie pokonywałam kajakiem, mijam dziś niemal w mgnieniu oka, jednym halsem. Z pokładu żaglówki wszystko wygląda inaczej. To tylko fragment artykułu. Całość przeczytasz w październikowym wydaniu National Geographic Traveler.

najwieksze-jezioro-wielkopolski-jezioro-powidzkie-a6d50c8.png
width: 1090
height: 614

Odważ się na via ferratę! To jedna z tych rzeczy, których trzeba spróbować
type: item
date: 2020-09-11T10:11:00.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Dolomity. Pionowe ściany i stromizny. Dzięki ferracie wchodzą tu nawet amatorzy. Zobacz, jak to zrobić, bo naprawdę warto spróbować.
encoded: Po kruchej, rozbitej przez erozję skale i uciekającym spod butów żwirze pniemy się w górę ku poszarpanej południowej grani Monte Paterno (2746 m n.p.m.). Początek via ferraty Forcella Lavaredo to wyryty w litej skale tunel z czasów I wojny światowej. Kaski na głowę, zapalamy czołówki i zgięci w pół wchodzimy w chłodną ciemność. Po drugiej stronie pionowa skała, a pod nią półka szeroka na zaledwie dwie stopy. Wkładam uprząż wspinaczkową, do której przypięte są dwie liny zakończone karabińczykami. Karabińczyk wpięty w linę poręczową to moja asekuracja, ale pierwsze kroki stawiam z drżącymi kolanami. W końcu wpadam w rytm: karabińczyk, kilka kroków, złączenie liny, przepięcie karabińczyków, kilka kroków i znów to samo. Mijamy przełączkę Passaporto. Na niej skalne okno, przez które jak przez wizjer widać Tre Cime. Trzy Turnie z Lavaredo to góra symbol znana z pocztówek i folderów. Pionowo, niczym trzy skalne zęby, sterczą samotnie w Dolomiti di Sesto, rzucając wyzwanie wspinaczom. Monte Paterno to ich najbliższy sąsiad, kamienny strażnik tych trzech skarbów. Można na niego wejść trzema trasami, każda z nich fragmentami biegnie via ferratą, czyli ubezpieczoną liną poręczową, „żelazną drogą”. Na przełęczy Forcella Camoscio szlak się rozwidla. – Tu zaczyna się droga na szczyt i kończy zabawa – mówi nasz przewodnik Herbert. – Najpierw trawers, potem prawie pionowo w górę, więc trzeba się solidnie wpiąć i uważać na kamienie spadające spod stóp poprzednika. Wygląda na to, że via feratta wreszcie pokazuje swoje prawdziwe oblicze. Wojna o górę Na początek mały skok w bok… na linie. No, może nie tak jak Tom Cruise w Mission Impossible, ale akurat kadr z tego filmu przychodzi mi na myśl. Przede mną kawał pionowej skały. Lina pokazuje drogę. I o ile dzięki niej wiem, co zrobić z rękami, to już zupełnie nie mam pojęcia, gdzie postawić nogi. Wpatruję się w przewodnika i staram się zapamiętać miejsca, w których on stawia stopy. Uff. Każdy krok oznacza postawienie stopy dużo wyżej niż…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/38c0162fec538236b1d65cf65199c422ced27a67-f168b52.jpeg
width: 5555
height: 3671

Kanada za półdarmo. 6 sposobów na tanią podróż
type: item
date: 2020-06-15T03:09:00.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kanada
subject: kierunki
subject: podróże
subject: Travel
description: Trzeba się nieźle nagimnastykować, by zwiedzając Kanadę, nie stracić fortuny. Oto nasze sposoby na tanią Kanadę.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cc0b4a387512551706cd26aa513a81c488a26653-5654e2b.png
width: 1230
height: 819

10 dni w Malezji za ok. 1000 zł? Udowadniamy, że to możliwe
type: item
date: 2019-09-02T06:54:07.000Z
creator: Anna Janowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: malezja
subject: porady
subject: Sport
subject: Travel
description: Sprawdź, na czym warto zaoszczędzić, jak zorganizować tani nocleg i gdzie szukać alternatywy dla drogich atrakcji turystycznych. Jedno jest pewne: bajecznie tanie jedzenie osłodzi wydatki na nocleg czy transport.
encoded: Za darmo? Za pierwszym razem odwiedziłam Malezję za darmo i jeszcze na tym zarobiłam. Przyjechałam do Kuala Lumpur... promować piwo. Wymarzona „letnia” praca dla studentki. Pomysł był dość karkołomny, bo Malezja to kraj muzułmański, więc od alkoholu raczej stroniący. Poza tym alkohol jest w Malezji drogi, bo rząd nałożył na niego 100-procentowy podatek. Małe piwo w sklepie kosztuje ok. 7 ringgitów/7 zł, w barze ok. 25 ring./25 zł. Whisky odpowiednio drożej. W takich warunkach promowanie piwa nie było łatwe. Ale pracodawca zapewnił bilet lotniczy, mieszkanie w centrum, diety, które wydałam na tanie ciuchy, i pensję, za którą zjechałam kawałek Azji. I choć wyjeżdżając na miesiąc w nieznane, miałam serce na ramieniu, to animuszu dodawał mi fakt, że milion razy sprawdziłam zarówno malezyjskiego pracodawcę, jak i polskiego pośrednika – bez tego nie polecam jechać. Na pewno bezpieczniejszą opcją dla studentów jest np. program stażowy AIESEC: wolontariat w wielu krajach na świecie to propozycja dla maturzystów i studentów, alternatywą są praktyki zawodowe. Koszty podroży trzeba na ogół pokryć samemu, ale na miejscu wolontariusze mają zapewnione mieszkanie, wyżywienie i kieszonkowe. Wystrojone Europejki W wolne dni do wszystkich klubów wpuszczano nas za darmo i bez kolejki. Zresztą wystrojone Europejki zwykle mogą na taki przywilej (i oszczędność) liczyć. Malezja jest dużo tańsza niż np. Singapur czy Japonia. Przeliczanie cen jest niezwykle łatwe, bo ringgit malezyjski wart jest mniej więcej tyle samo co złotówka. Zwiedzanie największej atrakcji Kuala Lumpur nie jest tanie. Bliźniacze wieże Petronas to liczący 452 m symbol wielkich aspiracji Malezji. Na 41. i 42. piętrze łączy je podniebny most – taras widokowy. Zaoszczędzimy, rezerwując bilet przez internet (63,60 ring./ok. 63 zł zamiast 84,80 ring./84 zł). Warto też odwiedzić niewielki park u stóp tych szklano-metalowych gigantów. Wieczorem odbywa się tu darmowy pokaz tańczących, podświetlanych fontann, a rano, gdy upał j…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3a2fe19e9eb5a7cd3c035dd8f2c00de5605cf693-69be37f.jpeg
width: 2800
height: 1867