LATARKA

Wczesnym sierpniowym popołudniem zeszliśmy z gór na halę Ornak i po przegryzieniu małego co nieco w tamtejszym schronisku PTTK wracaliśmy teraz Doliną Kościeliską na bazę. Czasu do zmroku było sporo. Droga- któryż to już raz w życiu przez tę dolinę- nawet się nie specjalnie dłużyła, jako, że mieliśmy sobie wiele do opowiadania. Te same momenty- kozice na Czerwonych Wierchach, lis nad potokiem, zerwane do lotu stado ptaków nad cichym Smreczyńskim Stawem – każdy z naszej grupy inaczej przeżył, inaczej fotografował. A teraz przerywając sobie wzajemnie, coraz to inny detal zdarzenia chciał zaakcentować, indywidualne widzenie podkreślić. Zbliżaliśmy się do podnóża Raptawickiej Turni, gdy pomyślałem, a może by ich tak poprowadzić do jaskiń?

• Kto ma ze sobą latarkę? - zapytałem raczej dla pewności, jako, że na własne światło na wszelki wypadek zawsze w plecaku- szczególnie tych młodych ludzi,, uczestników letniego pleneru fotograficznego, aż do znudzenia uczulałem. Z dobrym skutkiem, dwóch miało nawet czołówki, wszyscy latarki.

• No to proponuję Jaskinię Mylną. Czasu do kolacji na bazie aż nadto.

Chętnie przystali na propozycję. Jaskinia Mylna w Tatrach Zachodnich należy do jednej z nielicznych turystycznie udostępnionych grot. To znaczy, że do obu otworów- wejściowego i wyjściowego – biegnie czerwony szlak. Główne korytarze dziury- około jednej czwartej z 1300 metrów podziemnych ciągów, są także oznakowane biało czerwonymi prostokątami, a ciągi boczne takimi w barwie trójkątami i kółkami. Jaskinia nie ma, poza stalową, kilkumetrową poręczą na trawersie, żadnych specjalnych udogodnień. Miejscami jest tak nisko, że trzeba czołganiem się przedzierać. Miejscami tak ciasno, że nawet mały plecak trzeba sunąć przed sobą. Jedynie do wstępnych partii dociera światło z kilkumetrowych skalnych okien, zwanych oknami Pawlikowskiego, badacza, który pierwszy ją w 1855 roku zwiedził, opisał i nazwał Błędną. Potem bardziej z góralska przyjęła się nazwa Mylna. Prowadząc nie po raz pierwszy grupę do tej ulubionej jaskini, celowo opuszczam szlak wejściowy i nawet po wprowadzaniu przed paru laty przez TPN ruchu jednokierunkowego, nie trzymam się tej dyrektywy. Być może działacze TPN, w swoim przekonaniu wiedzący zawsze lepiej, czego i jak turystom, taternikom, grotołazom i tym wszystkim innym pętającym się po „ich parku” trzeba, wyszli z założenia, że jak ktoś podejdzie już te sto kilkanaście metrów od dna doliny, obejrzy poprzez skalne otwory tatrzańskie szczyty z pośrodku górującą Bystrą 2248 m npm, to odpuści i zejdzie z powrotem, nie narażając siebie na niepewny los a ratowników na uciążliwe poszukiwania.