Nasz ostatni hotel okazał się nazywać – OTEL 14, nie KEBAP, ale dla mnie już takim pozostanie ;) Leżał zaraz koło dworca autobusowego. Samo Bolu  już nie takie małe, dużo w nim inwestycji paliwowych i samochodowych (Ford, Renault, …), hotele – jeden na drugim, mnóstwo sklepów z pięknymi (naprawdę) durnostojkami. Niestety trzeba przyznać, że miasto nie należy do tych najbardziej zadbanych. Na wyjeździe minęliśmy jeszcze ogromne koszary.

Prawo ziemi. Jeśli czasem kto spotka nie do końca zadbane i takie… patchworkowe miasteczka, niech się nie dziwi. Do niedawna nie było tu bowiem żadnych prawnych ograniczeń jeśli chodzi o budowanie się. Mam na myśli to, że można było przyjść, ogrodzić kawałek ziemi palikami i się pobudować – wszystko legalnie i miało się niejakie słowne prawo własności, zarówno do ziemi jak i inwestycji na niej pobudowanej. Nie trzeba było żadnych zezwoleń, żadnego płacenia za ziemię – jeśli tylko była to „ziemia niczyja”. Ludzie przenosili się całymi wioskami w okolice większych miast. Tak to powstały takie kolosy jak kilkunastomilionowy Istambuł. Kilka lat temu wprowadzono już odpowiednie poprawki prawne i poręczano ludziom prawdziwe akty własności, jeśli tylko nie przegapili terminów i – w porę dowiedzieli się o tym!

Turecka zieleń jest jakaś bardziej… zielona :) Zupełnie inna niż u nas. Raz bardziej seledynowa, innym razem – odblaskowa. Trawiasta, soczysta… Być może jednak, to te ostatnie nękające nas deszcze. Swoją drogą, kto to widział taką pogodę w Turcji?! Pada i pada, do tego jeszcze jest raczej chłodno. Ktoś coś mówił o globalnym ociepleniu? Uważamy, że jest to zwyczajne – globalne przetasowanie temperaturowe. Do tego jeszcze – niestałe i nieobliczalne! Ach, miałam jeszcze wspomnieć o „bocianiej pladze” – ich ilość tutaj jest pewnie również uwarunkowana deszczami, a może nigdy wcześniej nie zwróciliśmy uwagi na ich ilość w Turcji? Byłaby jak najbardziej uzasadniona biorąc pod uwagę, że jest to jeden z niewielu krajów posiadających dodatni przyrost naturalny :)

Aaaaaaaaaaaaaa… i jeszcze kilka słów dla łasuchów. Ja za słodkim (z wyjątkiem lodów i przetworów owocowych) nie przepadam, w mocnym przeciwieństwie do całej reszty – oni kochają wszystko co słodkie. Jeśli jednak chodzi o tureckie smakołyki jesteśmy jednomyślni – PALCE LIZAĆ! Są głównie orzechowo-sezamowe, morelowe… Przeważają pistacje. W tym roku odkryliśmy orzechowo-sezamowy kebab malinowy! Coś genialnego. Do tego pistacje w czekoladzie, takoż wata cukrowa. Do nowości dołączyły nasze stałe… kabanosy i kiełbasy orzechowo-winogronowe, rolady galaretowe, pistacjowo-winogronowe koperty, ahhh… tego trzeba spróbować, a przynajmniej – obejrzeć na fotografiach!

Pod wieczór odwiedziliśmy jeszcze miasto AMASYA – jedno z naszych najulubieńszych. Miasteczko sprawia wrażenie niedużego, choć to pozory. Dopieszczone jest do ostatniego niemalże szczegółu! Ostatnim razem byliśmy tu cztery lata temu i w tym czasie dopracowano je niemalże do perfekcji. Zabytki cudnie oświetlone – grobowce w skałach, twierdza i meczety, medresy – dużo tu tego. Wzdłuż brzegu wolnego od zabudowań (uroczych domków) ciągnie się teraz pięknie oświetlony deptak. Ozdobiony jest popiersiami władców tureckich, klombami z kwiatami. Wieczorami kłębi się tam życie… Pięknie :) i tak – uroczo.

Dziś dotarliśmy do Susehri (polecamy OTEL SAHIN – niebiesko, czysto i pachnąco różami). Do Iranu jeszcze jakieś dwa dni jazdy.

RESUMEE:  621 km
TRASA: Bolu – Tosya – Osmancik – Amasya – Susehri.