Praca paleontologa wymaga często wielkiej cierpliwości. Po terenowym sezonie w roku 2008 nasza pracownia preparacyjna wypełniła się nowymi znaleziskami, które należy starannie wyczyścić i wydobyć ze skał. Jak się domyślacie nie jest to zadanie łatwe… i wymaga od nas często wielogodzinnych „specjalistycznych zabiegów”.

Odgłos stukotu pneumatycznego dłutka, zapach „świeżej skały” i chemicznych substancji do konserwacji oraz nie mijający entuzjazm to codzienność w laboratorium preparacyjnym na pierwszym piętrze w Instytucie Paleobiologii PAN na ulicy Twardej w Warszawie. Tutaj nasz zespół odsłania skamieniałe kości wielkich dicynodontów, dinozaurów i innych prehistorycznych zwierząt sprzed 200 milionów lat.

Od października udało nam się wypreparować już kilkadziesiąt kości, w tym takie o których przed sezonem wykopaliskowym tylko marzyliśmy (jak słyszycie marzenia paleontologów się spełniają). Udało nam się uzyskać nowe dane w kwestii budowy miednicy i czaszki Smoka, przybyło wiele nowych kości wielkiego dicynodonta oraz innych dziwacznych kości, których pozycji taksonomicznej nie jesteśmy w tym momencie w stanie określić. Ale praca paleontologa to nie tylko fascynująca praca w terenie i w warsztacie preparacyjnym.

Po etapie laboratoryjnym odpowiednio przygotowane okazy są rysowane, analizowane anatomicznie, dokumentowane fotograficznie i opisywane naukowo, by finalnie stały się źródłem wiedzy naukowej opublikowanej w formie artykułu w branżowym piśmie. W najnowszym numerze Acta Palaeontologica Polonica (nr 4, 2008) prezentujemy pierwsze wstępne, można by powiedzieć wprowadzające w temat,  opracowanie naukowe triasowej fauny kręgowców z cegielni w Lipiu Śląskim koło Lisowic. Życzymy miłej lektury…