Uff, w końcu można spokojnie popracować przy biurku (bez słońca, deszczu i iłu między zębami), koniec wykopalisk i ciągłych wyjazdów (choć pewnie za dwa tygodnie znowu człowiek zatęskni za radością poszukiwań terenowych). Czas w końcu zerknąć do notatek i uzupełnić nasz wykopaliskowy blog. W telegraficznym skrócie.
25 kwiecień
Właśnie wróciliśmy z czterodniowego wypadu na Jurę Krakowsko-Częstochowską gdzie w nowym miejscu szukaliśmy skamieniałych kości. Pracowaliśmy w zespole ośmiu osób plus koparka z operatorem (koparka to nasz ulubiony element zespołu). Niestety jest to płaski teren i jedynym sposobem na poszukiwanie skamieniałości jest kopanie wielkich dołów i przeszukiwanie wykopanych skał. Okazało się, że jest to całkiem dobra metoda, przywieźliśmy bardzo dużo fragmentów kostnych należących do czterech grup gadów i kolce płetwowe rekinów. Na razie nie możemy się podzielić jakie to grupy, wolimy napisać artykuły i poczekać na opinie recenzentów ze świata naukowego. Oprócz szczątków zwierzęcych wykopaliśmy też gałązki roślin i wielki pień drzewa.

Kuba, Robert i Mateusz w trakcie poszukiwania kości.

Tomek, Marysia, Monika, Robert, Grześ i Michał w czasie obiadu.

Ośródki małżów.
Tomek i Grzegorz

2 lipca
Niedawno byłem z Robertem Bronowiczem na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej żeby przeszukać stanowisko, o którym pisaliśmy powyżej. Przy okazji odwiedziliśmy starą cegielnię w Czarnym Lesie. Jedźmy tak już od kilku lat, ale mimo że wychodzą tam szare i czerwone iły w których często coś znajdujemy, akurat tam jeszcze na nic nie natrafiliśmy. Mając trochę czasu postanowiliśmy pojeździć jeszcze po okolicy i poszukać nowych odsłonięć. od pewnego Pana dowiedzieliśmy się że podobne szare iły wychodzą na powierzchnię niedaleko miejscowości Dziewki na Śląsku. Odnaleźliśmy to miejsce – bardzo malownicze, ale niestety znowu niczego nie znaleźliśmy.

Robert Bronowicz w trakcie pracy.
Tomek

20 sierpień
Kilka dni temu nasz zespół z Warszawy z PAN i UW zakończył duże miesięczne wykopaliska na Śląsku. Kopaliśmy jednocześnie w dwa zespoły w Krasiejowie i Lisowicach. Szefem obozu krasiejowskiego była Ola Skawina, a w Lisowicach dowodził Grzegorz Niedźwiedzki. Ponieważ mieliśmy jednego busika z PAN-u, który dostarczał zaopatrzenie dla obu grup, często się spotykaliśmy i dzieliliśmy naszymi sukcesami i porażkami. Na szczęście więcej było tych pierwszych. W Krasiejowie studenci znaleźli bardzo rzadki szkielet małego gada, nad którym obecnie pracujemy. Było też wielkie nagromadzenie kości aetozaurów w tym pierwszy cały pysk i cała tylna część czaszki. Takie kompletne okazy są bardzo ważne przy wykonywaniu rekonstrukcji czaszki.

Marcin, Grzegorz i Kuba w trakcie poszukiwania małych kosteczek w Lisowicach.

Zuza i Ania szukają roślin w Lisowicach.

    Z kolei w Lisowicach wykopaliśmy kilka nowych gadów – prawdopodobnie będą to nowe gatunki, a być może także rodzaje. Udało nam się znaleźć także kości smoka i dicynodonta. Ten drugi to, przypomnijmy, największy na świecie gad ssakokształtny, o tym wiedzieliśmy już w zeszłym roku. Proszę więc sobie wyobrazić nasze zdumienie gdy w tym roku wykopaliśmy jeszcze większe okazy!!
Grzegorz i Tomek

30 wrzesień
Kilka dni temu wróciliśmy z konferencji organizowanej przez Society of Vertebrate Paleontology w Bristolu. Z całego świata było 1100 osób badających kopalne kręgowce (był to zlot kopaczy i miłośników starych kości). To było wspaniałe spotkanie z wieloma wybitnymi badaczami i możliwość wysłuchania referatów, które zapierały nam dech w piersiach. Z Polski było 5 osób, w tym nasza trójka badaczy triasowych płazów i gadów. Zabraliśmy ze sobą kilka dziwnych kości, o których nie wiemy do jakiego zwierzęcia mogły należeć. Pytaliśmy największych profesorów z całego świata, niestety podobnie jak my nie wiedzieli co to może być. Musimy więc rozpoznać je sami, lub wykopać coś nowego co nam rozjaśni umysły! 

Autorzy w Zatoce Św. Andrzeja w czasie wycieczki terenowej z Bristolu.