Czasami dzieje się tak, że podczas wyprawy, którą uważasz za najciekawszą przygodę, jaka mogła ci się przytrafić, nagle wyskakuje coś, dla czego porzucasz wszystkie swoje plany. Tak też było z wyjazdem do Ruili z ekipą projektu "Zero Capitalist", która przeprowadzała warsztaty artystyczne w wiosce Bangyang, zamieszkiwanej przez dwie mniejszości narodowe - Jingpo i Dai. Mówi się, że co się działo w Ruili, zostaje w Ruili. Miejmy nadzieję, że tym razem przełamiemy konwenanse i o tym, co robiliśmy w mieście na granicy Birmy i Chin, dowie się cały świat.

Ruili słynie głównie ze swojego położenia w samym centrum narkotykowego szlaku biegnącego z państw południa do środkowych Chin. Długie dekady chińska policja zwalczała przestępczość i prostytucję w tym przygranicznym rejonie i oficjalnie mówi się o zatrzymaniu wszelkiej działalności przemytniczej. Nieoficjalnie - wciąż istnieją ofiary narkotykowej wojny, przemyt kwitnie, a wirus HIV rozprzestrzenia się w zabójczym tempie. Jadąc krętymi, górskimi ścieżkami przez Yunnan, nie wiedziałam jeszcze, na czym polega cały projekt. Wiedziałam tylko, że to jest coś, w czym trzeba wziąć udział.

Na dworcu w Ruili przywitał mnie nieziemski skwar.

- Tu jest albo cholernie gorąco, albo leje jak z cebra! - tłumaczy Sidd.

Sidd - nowojorski artysta, Elena - dziewczyna z milionem pomysłów na minutę, Montae - podopieczny Sidda, Xu Xu - główny fotograf, Guo Guo - nasza wtyczka w Bangyang, Eric - francuski malarz, Kuba i ja. 8 osób, które 17 sierpnia przekroczyły bramy jedynej szkoły w Bangyang, aby bawić, uczyć i sprawić radość niespełna czterdziestce dzieciaków. Tygodniowe warsztaty były wypełnione  zajęciami z muzyki, rysunku, śpiewu, tańca, fotografii, czy robienia filmów. Nie zabrakło jednak lekcji o zdrowiu publicznym i wykładów dla dorosłych na temat praw pracy, praw kobiet oraz HIV i AIDS. Cały wysiłek, zarówno nasz, jak i dzieci, został zwieńczony wystawą i nocnym show, na które tłumnie przyszli wszyscy mieszkańcy wioski.  

10 i 11 września w Kunmingu, Sidd, Elena i Xu Xu będą gospodarzami wystawy poświęconej naszej pracy w Ruili. Z mojej strony obiecałam artykuł (już pracuję nad reportażem!). Liczę także na to, że w Polsce uda mi się zaaranżować podobną prezentację, bo temat jest co najmniej godny uwagi, a ja chętnie poświęcę chwilę czasu na to, aby odwdzięczyć się za wspaniale spędzony tydzień - tydzień, z którego czerpałam więcej przyjemności i więcej satysfakcji, niż z miesięcznych praktyk w Chengdu Panda Base!