24.08

Wicher znów się zerwał, a Themo żartuje, co chwila ze nie ma szans żebyśmy się stąd wydostali. Wspomina naszą poprzednia wyprawę i sztorm, w którym przebijaliśmy się w pogoni za naszym zabukowanym samolotem. Silniczek jego 5-metrowej łódki pracował ciężko, a Themo ślizgał się po falach, co chwila wspinając się na olbrzymy. 15m w górę, 15 metrów w dół.  

Z przerażeniem patrzyliśmy na ścianę wody niemal wdzierającą się na pokład, można ją było dotknąć. Baliśmy się strasznie, i tylko czasem przychodzi myśl, że mogło się nie udać.  Themo też się chyba bał, skoro teraz tak to wspomina…. 

Ok.Nasz czas, nasz sezon na Grenlandii właśnie się  kończy. Tych kilka gó,r na które chcielibyśmy się wspiąć ciągle czeka i pewnie czekać  – w dziewiczym stanie - będzie dalej.

Znów będziemy musieli na nie wrócić, choć teraz powodem będą już nie tylko góry , ale tych kilku przyjacielskich „hobbitów” z Aappilattoq. Będziemy za nimi tęsknić. 

Tym razem udało się  wytyczyć dwie nowe drogi. („2 hobbits from the moon” 6c max, 800m i drugą 1200m wspinu, 6c max na dziewiczym szczycie Eqqamangilara.

Na Weście (http://planetmountain.com/<wbr></wbr>english/News/shownews1.lasso?<wbr></wbr>l=2&keyid=36930)

już piszą że to „droga polska”, więc już tak pozostanie. Nam wystarczyło że nazwaliśmy szczyt;-). 

Kosztowało nas to na sporo wysiłku – bo wielodniowa wspinaczka w 2 osobowym zespole, w nieznanym terenie jest zawsze stresująca. Jesteś zawsze gotowy, w pogotowiu (zastanawialiście się skąd słowo „pogotowie”?), zawsze idziesz lub asekurujesz, nie ma komfortu trzeciej osoby, która Cię wyręczy, pozwoli chwile przysnąć, ochłonąć…

Nie masz, nie niesiesz całego sprzętu, który chciałbyś mieć, i który ułatwiłby działanie – trzeba się odciążać. Jesteśmy z  Elizą przyzwyczajeni do działania w malutkim zespole, ale możecie sobie wyobrazić jej wysiłek, w końcu jest partnerem na pełnych prawach , na równi prowadzi, a  równi holuje wory…..  

Nie pisze tego żeby się  użalać nad jej losem. Przeciwnie, macie czego nam zazdrościć;-)

Sami chcieliśmy tej przygody, tego wycisku, wycieńczenia…Po nich każdy kolejny dzień życia jest rozkoszą. 

A zresztą, gdyby nie trudności, nie nazwalibyśmy tego tripu „wyprawą”