Nie pamiętam już dlaczego początkowo umieściliśmy Nanjing w naszym planie podróży. Znajoma nazwa może? Na pewno słyszeliśmy o tym miejscu przed wyjazdem. Kiedy przeczytaliśmy historię Nanjingu i prowincji Jangsu w Lonely Planet, zaczeliśmy sobie wyobrażać małe miateczka nad kanałami, urocze spacery i małe restauracyjki. „Wenecja dalekiego Wschodu” to bardzo kuszące określenie, prawda? Okazało się, że był to jeden z najsympatyczniejszych tygodni jakie spędziliśmy w Chinach.


Fot: Jeden z kanałów Nanjingu nocą

Wszystko w Nanjingu jest za darmo ;-) 

Zarejestrowaliśmy się w naszym hostelu młodzieżowym tuż na rzeką Yangtze i udaliśmy się na przechadzkę. Bardzo podobało nam się to, co zobaczyliśmy. Wyluzowana atmosfera, stragany uliczne z jedzeniem, kanały i mosty wszędzie na około. Odkryliśmy fajne i tanie sklepiki z akcesoriami, kosmetykami itd. i stwierdziliśmy, że to dobre miejsce na zaopatrzenie się w brakujące nam duperele jak lakier do paznokci czy myszka do naszego netwbooka (podróbka Acera za 16Y/ 8 zł).


Fot: Ptasi pupilek na spacerze w parku;-)

Dzień był piękny, więc nie było sensu wracać do hostelu. Jako że zostawaliśmy w starej części miasta, w końcu mieliśmy okazję by pochodzić po starych murach obronnych. W Pingyao padał śnieg i była mgła, więc nic byśmy nie zobaczyli a w Xi'an nie widzieliśmy w tym za dużo sesnu, ponieważ to bardzo nowoczesne miasto. Tutaj widoki były fajne – rzeka, parki, stare miasto i …. slumsy. Po raz pierwszy w Chinach widzieliśmy slumsy w dużym mieście. Generalnie rząd robi dobrą robotę w ich ukrywaniu lub demolowaniu. Zobaczliśmy ludzi krzątających się po domach, które praktycznie się już rozwalały, a obok buldożery i dźwigi pracujące nad kontrukcjami nowych świątyń, domów i brukowanych uliczek.


Fot: Widok na Nanjing z Murów obronnych

Wszystko po to by było pięknie i by turyści mogli przechasadzać się po parku blisko starych murów miasta. Podejrzewam, że ci ludzie zostaną przeniesieni do bloków na przedmieściach miasta. Słyszeliśmy historie jak lokalni ludzie narzekają na rząd pod tym względem. Owszem taki proces pomaga upiększać miasto, ale również rujnuje życie ludzi. Kiedy przenoszeni są do bloków czują się ograniczeni, bo całe życie mieszkali w domku. Tracą kontakt z przyjaciółmi i rodziną, bo nie przenosi się przecież całej wioski do jednego bloku. Przede wszystkim jednak tracą pracę w mieście ponieważ mieszkają za daleko by dojeżdżać, albo ich na to poprostu nie stać. I to miejsce ma się niby nazywać Republiką Ludową?


Fot: Dekoracyjne pałeczki do jedzenia

Kiedy wróciliśmyh do naszego pokoju zobaczyliśmy plecak na jednym w łóżek. Po 5 minutach do pokoju weszła znajoma postać – Marie, którą poznaliśmy w PingYao. Co za zbieg okoliczności. I tak spędziliśmy tydzień razem zwiedzając Jangsu, a jej historie były bardzo fascynujące. Kobieta jest generalnie niesamowita. Paryzjanka pod 60-tką, wszystkie odłożone pieniądze i każdy wolny czas spędza na podróżach. Z tego co rozmawialiśmy to była wszędzie, prócz „ Czarnej Afryki”. To był jej 3 raz w Chinach i opowiedziała nam trochę jak to miejsce wyglądało w latach 70-tych i 80-tych. Tysiące rowerów a nie samochodów na ulicach, tradycyjne domy a nie biurowce i apartamentowce. Marie ma więcej energii niż my razem wzięci ;-) Zimno jej nie przeszkadza, niewygody jej nie przeszkadzają i raźno dotrzymywała nam kroku jak wspinaliśmy się na górę Zhongshan w Nanjingu. Podjechaliśmy sobie pod wzgórze lokalnym autobusem i zobaczyliśmy budkę z biletami oferującą opłatę za zwiedzanie Pomnika znanego komunisty Tao Xingzhi za 80Y/40 zł oraz opłątę za wspinaczkę na górę w postaci 90Y/45 zł.


Fot: Nie mogłam się oprzeć podczas wspinaczki na górę ;-) Trochę śmiechu nie zaszkodzi!

Nie pamiętałam, żeby w przewodniku pisało cokolwiek o biletach wstępu na Zhongshan, więc postanowiliśmy iść w górę tyle ile nie będą nas prosić o bilety. I tak doszliśmy do samego szczytu. Przeszliśmy nawet przez ten bardzo imponujący pomnik złożony z 4 bram i kaskasy schodów wbudowanych w zbocze góry. Sam spacerek na szczyt był dość wyczerpujący, ale przyjemny. Niestety widoków pięknych nie było ze względu na zanieczyszczenie powietrza ;-(


Fot: W parku

O co chodziło z tymi biletami to nie wiem. Bardzo bym się zezłościła płacąc te sumy a potem widząc ludzi takich jak my przechadzających się za darmo. Podobnie było następnego dnia kiedy za darmo weszliśmy do Paku na Jeziorze z przepięknymi ogrodami na wysepkach i światyniami. Cały dzień spędziliśmy z dwoma Chińskimi studentkami i one też nie wiedziały dlaczego za nic się tam nie płaci. Nie narzekamy bo więcej Yuanów zostało nam w kieszeni ;-)
 
Fot: W parku na jeziorze

Jest jeszcze jedno miejsce, które zdecydowanie zasługuje na odwiedzenie w Nanjingu. Jest to muzeum Masakry w Nanjingu. Emocje kiedy odwiedza się to miejsce można porównać z tymi, jakie wzbudza Auschwitz koło Krakowa. Może nawet są trochę gorsze. Obóz koncentracyjny gra z twoją wyobraźnią a tutaj wszystko jest czarno na białym przed twoimi oczami. Tak się bowiem zdarzyło, że Japońscy żołnierze dokładnie dokumentowali swoje poczynania podczas krwawych 6 tygodni, w których zamordowali 300,000 mieszkańców tego miasta. Niektóre ze zdjęć są szokujące aż do bólu. Co nas jednak jeszcze bardziej zszokowało to zachowanie Chińczyków w tym miejscu. Biegające wokół dzieci, głośnie śmiechy, jedzenie przekąsek i robienie zdjęć telefonem nagich kobiet co dopiero były zgwałcone lub młodego dziećka pozbawianego głowy, jest mocno nie na miejscu (notabene wszędzie wisiały znaki zakazu fotografowania, do których my oczywiście się zastosowaliśmy). I do tego jeszcze mają czelność pisać po angielsku „Turysto zachowuj się odpowiednio w miejscu masowego mordu”, co oczywiście jest skierowane do obcokrajowców. Powinni raczej zwracać uwagę swoim obywatelom i karać za takie zachowanie. Wstęp jest darmowy, ponieważ rząd chce by Chińczycy uczyli się tej okropnej części ich historii i oczywiście chcą przy tym kreować Japończyków na morderców. Od dawna relacje między tymi dwoma krajami są nie na najlepszym poziomie. Zapomnieli wspomnieć w tym miejscu, że to właśnie rząd Chiński zamknął bramy miasta i kazał cywilom stanąć w obronie miasta i skazując im tym samym na pewną śmierć (ponieważ wojsko dawno już uciekło). Szokujące!!!


Fot: Opera na Łodzi

Nanjing jest najpiękniejszy nocą. Dzielnica Świątyni Konfucjusza, w której my mieszkaliśmy przez te parę dni rozświetla się cała nocą. Miasto budzi się się do życia, ulice wypełniają się przchodniami a stragany z jedzeniem oferują niezliczone ilości smakołyków. Po kanałach pływają łodzie turystyczne oraz Opery Na Wodzie. Można sobie oglądać tradycyjne tańce i śpiewy z jednego z mostów starego miasta. Oczywiście musieliśmy znaleźć coś dobrego do jedzenia w tym miejscu i akurat pikantna zupa Mala Tang przypadła nam tam do gustu. Była tak pikantna, że ja musiałam sobie ją rozpuszczać wodą mieneralną ale składniki były świeże i pyszne. Razem z Marie zdecydowaliśmy następnego dnia ruszyć dalej do przepięknego misateczka Suzhou. 
 
Fot: Pokaz tradycyjnych tańców w Suzhou

Starożytne Suzhou i Tongli 

Przyjechaliśmy do Suzhou wczesnym popołudniem i postanowiliśmy podzielić się kosztem taksówki zamiast tłuc się autobusem (za 10Y/2 zł za nas 3 to autobus się nie opłacał). Suzhou jest dość dużym miastem i pozostały w nim tylko dwie starożytne ulice, mające ponad 1000 lat. My zostawaliśmy w gościńcu Ming Town w samym sercu jednej z nich – ulicy Pingjiang.

Fot: Kawiarnia na moście ulicy Pingjiang

Gościniec znajdował się w starej kamienicy z przepięknym wykończeniem i nowiutkim wystrojem, więc nie mogliśmy narzekać. Jedynie tylko, że nie było żadnego salonu do siedzenia żeby pobuszować po internecie i musieliśmy korzystać z ich kawiarenki w pobliskim budynku – trochę niewygodne, ale cóż. Ulica Pingjiang wypełniona jest luksuwowymi sklepami oferującymi Chińską porcelanę, jedwab oraz biżuterię z Jedaitu. Poza tym w okolicy jest pełno utra modnych kawiarenek, gdzie kawa jest droższa od dania w restauracji. Nie na nasz budżet, ale perfekcyjnie dla bogatej klienteli pobliskiego Szanghaju. Wszystkie wycieczki autokarowe z Szanghaju przywożą turystów w to miejsce więc na klientów nie narzekają.

Fotografie: ulica Pingjiang nocą

Wystarczy jednak wyjść może 100 metrów z tej luksusowej ulicy i można znaleźć raj na ziemi w naszym wydaniu. Kramy z jedzeniem, małe sklepiki i restauracyjki. Tam też codziennie stołowaliśmy się na śniadanie i lunch ;-) Znaleźliśmy fajne miejsce, gdzie serwowali pyszne naleśniki z jajkiem i warzywami, w sam raz na śniadanie i tylko za 8Y/1,5zł. W naszym gościńcu wpadliśmy na Jona – którego poznaliśmy w PingYao i zaczął nam opowiadać z fascynacją o wiosce Tongli, z której właśnie wrócił. Mieliśmy ją odwiedzić 2 dni później, ale po usłyszeniu jego opowieści postanowiliśmy pojechać następnego dnia.

Fot: śniadaniowe naleśniki

Fot: Bao ala Suzhou (bułka na parze)

Fot: Uliczny stolarz

Bardzo łatrwo dostać się do Tongli miejskim autobusem a później albo można być leniwym i wziąć melexa (5Y/1 zł) albo podąrzać za ludźmi do miasteczka. Bilet wstępu jest dość wysoki (100Y/50 zł) aczkolwiek pozwala na odwiedzenie kilku pawilów, muzeów i ogrodów. Niestety nawet jak się nie chce ich zwiedzać to za wstęp do wioski trzeba płacić.

Fot: Ulica Tongli

Fot: Dom nad kanałem w Tongli

Znacznie bardziej interesujące, niż te powyższe, są same ulice kanałowe Tongli i jej mieszkańcy. Ludzie dalej tam mieszkają ,więc nie jest to jakać sztucznie zbudowana wioska pod turystykę. Można się tak naprawdę dniami wałęsać po tym miejscu, próbować lokalnych potraw i spędzać czas z tubylcami.

Fot: Uliczna gra w karty

Fot: Słodka dziewczynka

Fot: Nie ma co robić!

Fot: Czekając na klientów

Mogliśmy zupełnie przypadkiem zobaczyć pokazaz łowienia ryb za pomocą kormoranów – bardzo stary fach, który w tej chwili już jest na wymarciu. Podobno trenowanie tych zwierząt jest żmudne i zabiera parę lat, więc nie wiele młodych ludzi chce się tym zajmować. Dla nas wydawało się to trochę okrutne, że ptakowi wydziera się ryby z gardła, ale hej, one nie narzekały.

Fot: Kormorany czekające na właściciela

Fot: Wyciąganie ryby z gardła ptaka

Jest jeszcze jedno miejsce w Tongli, które jest jedyne w Chinach - Muzeum Seksu. Jego właściciele podobno poświęcili całe życie na kolekcjowaniu różnych materiałów i eksponatów i muszę przyznać, że niektóre z nich były dość imponujące. Tongli przypadło nam bardzo do gustu i jest jednym z naszych ulubionych miejsc w Chinach. Na równi z PingYao można by powiedzieć.

Fot: Ogrody w Tongli

Teraz już byliśmy tylko o rzut beretem od Szanghaju. 20 minutowy rzut beretem w pociągu TGV o prędkości 312 km/godzinę ;-)