Jakże okrutną i prawdziwą zarazem jest świadomośc, że kiedy wracamy z obcego kraju do własnej ojczyzny, przez pewien czas trudno nam powrócic do codzienności. Podświadomie nie akceptujemy takiego stanu rzeczy i wymykamy się w pragnienie cofnięcia czasu. Za zgubna myśl prowadzi niejednokrotnie do błędnych decyzji, do wysłuchania podświadmości, aby rzuci wszystko i wyjechac do "krainy szcześliwosci" z której własnie wróciliśmy. Wróciłam. Tuatj do Polski, która podczas pobytu w USA wydawałasię ta pięknym i zadbanym krajem. Obecnie, wciągnięta w wir codziennośc staram się nie dostrzegac, że o co tam w Ameryce było łatwe i dostepne dla mnie tutaj jest wyrzeczeniem.  
Myśli krążą wokół problemów z jakimi boryka się każdy, jednak nie tylko melancholię przywia ten wyjazd. Pojwiła się nadzieja i wiara siebie. Skąd? Z tej pardoksalnej amerykńskij powierzchowności, która nakazuje byc otwartym dla każdego. Otrzymałam w darze od losu zdolnośc, która pozwala moim dłoniom tworzyc - rysowac w stopnu pozwalającym się utrzymac na studiach artystycznych. Choc tutaj jestem jedynie kolejnym potencjalnym bezrobotnym po zakończeniu karkołomnej magisterki, tam wydawało się, że jeśli trochę więcej popracuję to będę rysowac zawodowo. Kiedy siedziałm w dowolnym miejscu i rysowałam, ludzi zatrzymywali się po to aby ze mną chwilę porozmawiac. Byłam zaskoczona, że do obcej osoby podchodzą z otwartoscią. Brakuje mi tego tutaj w Polsce. Dla ielu sób jestem obiektem dziwnym, a dla własnych profesoró niejednokrotnie popychanym workiem. Nie zawsze rysuje to co nakazuje akademicka poprawnosc. Blizej mi do fascynacji Timem Burtonem, niz Leonardo. Dla tej prostej hedonistycznej przyczyny, czasami chciałabym tam wrócic...