To pytanie słyszałam przed wyjazdem wiele razy. Tak wiele, że w końcu trudno było się nie zacząć zastanawiać czy ja się NA PEWNO nie boję. Tym bardziej, że pytanie Czy tam jest bezpiecznie?  jest jednym z najczęściej zadawanych pytań na wszelkiego rodzaju forach internetowych dotyczących Ameryki Centralnej i Południowej.

Jednoznacznej odpowiedzi się i tak nie dostanie. To, że się komuś nic nie stało, nie znaczy, że jest bezpiecznie. Ale z drugiej strony to, że się komuś coś stało nie oznacza, że jest niebezpiecznie.

Na początkukażdy jest bardziej uważny, zastanawia się, oswaja.... A potem... Potem się przyzwyczaja. Imm dłużej tam byłyśmy tym więcej różnych historii słyszałyśmy - o tym jak ktoś został napadnięty czy okradziony i tych wszystkich historii było tyle, że trudno było nie zastanawiać się czasami nad bezpieczeństwem, zwłaszcza kiedy miejscowi ostrzegają przed czymś- tak jak na samym początku, kiedy poszłyśmy na cmentarz w Xela i pracujący tam mężczyzna, powiedział, żebyśmy uważały na to towarzystwo które akurat tam się włóczyło.

Dopiero chyba w Nikaragui, na nasze pytanie: a czy tu jest bezpiecznie jak będziemy wieczorem wracać? ktoś nam w końcu odpowiedział, że tak, możemy się nie bać.

Jedynym miejscem w Nikaragui, o którym słyszałyśmy straszne historie, była Managua.  Cały czas  przypominała mi się opowieść o studencie z Xela, który przyleciał tu, wyszedł z lotniska i go okradli z wszystkiego. Spędził kilka dni na załatwianiu papierów, a jak wracał na lotnisko to.... znowu go okradli. Nie można przesadzać, bać się wszystkiego i siedzieć w hotelu, więc kiedy tylko w drodze powrotnej dotarłyśmy do stolicy i zaczęłyśmy się rozpakowywać  szykując się na zwiedzanie, ja jak zwykle zajęłam się czytaniem wszelkich hotelowych informacji.

Na początek znalazłam w naszym pokoju dużą zalaminowaną kartkę o takiej treści: Drogi gościu:
Ostrzeżenia,

1. Zostaw paszport i inne wartościowe rzeczy w hotelu.

2. Noś jedynie tyle gotówki, żeby wystarczyło na jeden dzień w przynajmniej dwóch miejscach.

3. Jak wyjdziesz z hotelu, najbezpieczniejszą drogą jest ta w stronę stacji autobusu Tica - skręć w lewą stronę.

4. Zawsze wracaj do hotelu taksówką po wyjęciu pieniędzy z bankomatu, przestępcy je obserwują. Bezpieczniej jest jechać do bankomatu taksówką, żeby chronić swoją kartę.

5.Zapisz numer rejestracyjny jakiejkolwiek taksówki zanim do niej wsiądziesz i zawsze wynegocjuj cenę przed podróżą.  
   

Ponieważ przewodnik wyjątkowo ostrzegał przed miejscami, które chciałyśmy odwiedzić to pojechałyśmy taksówką. Na początek obejrzałyśmy  ślady sprzed 6 czy 7 tysięcy lat:

To właśnie te ślady. Ślady dorosłych i dzieci, którzy szli w stronę jeziora. Odkopano je przez przypadek przy konstrukcji drogi ( jeśli dobrze zrozumiałyśmy panią, która z szybkością karabinu maszynowego opowiadała nam po hiszpańsku całą historię). Pod dwunastoma różnymi warstwami ziemi w końcu natrafiono właśnie na taką. Hipotez było bardzo wiele - najbardziej prawdopodobna jest to, że ślady się zachowały, bo ziemia była jeszcze miękka po kolejnych wybuchach wulkanu, a kolejne warstwy pyłu przysypały i przez to zachowały te ślady. Stwierdzono, że ci ludzie nie uciekali przed niczym, za to nieśli ciężkie rzeczy i szli spokojnie - może postanowili się gdzieś przeprowadzić. Widać tam też ślady zwierząt - jednak nie towarzyszyły one ludziom, są to np. ślady szopów, które też przebiegły tamtą drogą.

Odwiedziłyśmy też starą katedrę zniszczoną podczas trzęsienia ziemi. Niestety katedra jest zamknięta dla zwiedzających:

Co było najdziwniejsze w tym wszystkim to.. PUSTY plac! A przecież w takich miejscach jak to, w różnych stolicach, spodziewałabym się tłumów turystów - włóczących się, zwiedzających, robiących zdjęcia... a tam NIC.  I chyba właśnie w tym wszystkim najdziwniejszy był ten brak turystów - nie tylko tam, w całym mieście.

O czwartej rano, kiedy wychodziłyśmy z naszego hotelu, właścicielka zanim otworzyła łańcuch na brami najpierw się dokładnie obejrzała w obie strony. Potem otworzyła bramę. Rozejrzała się ponownie - raz, drugi, trzeci. Jakby chciała sprawdzić czy gdzieś tam w ciemności ktoś się przypadkiem nie czai. Wyszłyśmy na ulicę i skierowałyśmy się w stronę stacji. Idziemy, aż tu nagle w naszą stronę idzie jakiś facet. - Czy już się mamy bać? - zapytała Asia, ale ledwo zdążyłam odpowiedzieć, że nie wiem, facet krzyknął w naszą stronę: Nie bójcie się, ja tu pracuję!

Honduras, przez który wracałyśmy też z pewnością nie był akurat na liście krajów, które są bezpieczne dla turystów. I faktycznie -  większość turystów przestraszyła się niedawnego zamachu stanu i przepychanek pomiędzy dwoma prezydentami. Kiedy pierwszy raz przejeżdżałyśmy przez Honduras tylko raz wojsko kazało nam wysiąść z autobusu i tylko raz musiałyśmy ominąć jakąś demonstrację (przejeżdżając gdzieś polnymi drogami, a potem przez strumień bo innej drogi nie było), a kiedy wracałyśmy znowu do Gwatemali kontrole polegały jedynie na zatrzymaniu autobusu i kontroli papierów kierowcy - czego ja, zaczytana w kolejnych kryminale J.Deaver'a nawet nie zauważyłam. Tylko Aśka się później zdziwiła JAK mogłam nie zauważyć.

Siedem tygodni podróży upłynęło nam spokojnie - jeśli nie liczyć tego, że Asia straciła swój telefon. Tak naprawdę to chyba nie było momentu, w którym byśmy się bały (jeśli nie liczyć motorówki na Atitlan:D) ale z drugiej strony nie włóczyłyśmy się po dziwnych zaułkach z dużą ilością pieniędzy. Tyle tylko, że w Poznaniu też tak nie robię, więc tak naprawdę to zwykły zdrowy rozsądek.

Przestępczość jest niestety dużym problem w Ameryce Centralnej. I jest problemem, o którym trudno nie myśleć i o którym trudno zapomnieć bo ciągle nasz książkowy przewodnik o czymś ostrzegał, ludzie mówili, żeby tu czy tam nie iść, w sklepach kraty (nad ladą), dużo ochroniarzy z bronią, druty kolczaste w ogrodzeniach, kraty w każdym oknie. W Gwatemali czytywałam Diario - to gazeta w stylu naszego Faktu (dobrze się czytało, ze względu na łatwy język i dużo obrazków) - i codziennie kilka pierwszych stron poświęconych było napadom z bronią a za ilustrację służyły zdjęcia kolejnych i kolejnych zwłok... Tuż przed wyjazdem przeczytałam artykuł w Prensa Libre; (to już poważniejsza gazeta niżDiario) o przestępczości w Gwatemali.

Według statystyk był to najbardziej brutalny tydzień w Gwatemali od początku roku - w tym tygodni - średnio codziennie ginęło 19 osób (głównie z powodu ran od broni palnej). Dotychczasowa średnia wynosiła 17 osób dziennie...

Dużo, prawda? Ostatnio usłyszałam w wiadomościach w radiu, że w czasie wakacji na polskich drogach zginęło prawie 1000 osób. To wychodzi około 15 osób dziennie. Cóż, Polska to też niebezpieczny kraj.