Przyszły na świat w listopadzie 2005 roku i właśnie skończyły szósty rok życia.

Urodziły się w Hornsundzie, rodzeństwo z jednego miotu Szelmy i Mamuta.

Matka (Szelma) była grenlandem, a ojciec malamutem (stąd imię Mamut). Czarną, jak sadza sierść Brzydal odziedziczył po ojcu, Lola ma sierść jasną, jak jej matka. Mieszankę genów można zauważyć  oglądając opuszki łap, które oba nasze psy mają białe w czarne łaty.

Lola z psem Timbem miała w międzyczasie 12 szczeniaków, ale w Stacji nie ma już żadnego z jej potomków. Ostatnie dwa zniknęły ze Stacji w tym roku - Rudy został zabity wczesną wiosną przez niedźwiedzia polarnego, a Bolek (Bolesław) popłynął statkiem do Polski,  gdzie opiekuje się nim teraz nasz tegoroczny Kucharz.

Dla psów, które z nami zostały ta zmiana nie pozostała niezauważona. Od tej pory, kiedy Brzydal jest brany na spacer, Lola wyje żałośnie aż do powrotu brata ze spaceru, odwrotnie,  sytuacja jest identyczna.

Lola i Brzydal mimo, że są rodzeństwem, mają zupełnie różne charaktery. Są tak różne, jak wskazuje na to ich umaszczenie.

Brzydal uwielbia towarzystwo człowieka. Po przywitaniu zwykle nie odstępuje osoby na krok, ufnie opierając się cielskiem o nogi i domagając się pieszczot, jednak rzadko decyduje się na okazanie poddania się - nie przewraca się na grzbiet pokazując brzuch. Ostatnio, kiedy pokazał się śnieg, kładzie się obok siedzącej osoby  albo wdrapuje na kolana i zwija w kłębek (co wymaga od niego niezłych akrobacji - na moich kolanach się nie bardzo mieści i zawsze z nich spada na jedną albo drugą stronę) jednak nadal, niechętnie pokaże brzuch.

Potrafi mruczeć z niecierpliwości, kiedy na spacerze za długo stoi się w miejscu, a kiedy się od niego odchodzi, potrafi łapać delikatnie za rękę, żeby go nie zostawiać samemu. Jest zazdrosny o uwagę poświęcaną Loli , słowem, dzieciak. Brzydal jest infantylny i pewnie w tym też jego urok a on, wydaje się,  zdaje sobie dobrze sprawę, że ciężko jest się jemu oprzeć.

Lola, to zakochana panienka. Z radości na widok nadchodzącej osoby niegłośno wyje, drepcze w miejscu i podskakuje, by przy podejściu dostatecznie blisko, wystartować jak z procy prosto do twarzy, żeby dać buziaka. W moim przypadku kiedyś takie powitanie skończyło się rozbitą wargą, innym razem dostałam jej pyskiem boleśnie w nos. Pod  tym względem jest nieokiełznana i ciężko wyegzekwować od niej spokojne zachowanie, ale po takim przywitaniu od razu przewraca się na grzbiet, przebiera przednimi łapami w powietrzu i czeka na pieszczoty. Uwielbia drapanie po brzuchu, goleniach, no i jak każdy pies noszący obrożę, przy drapaniu pod obrożą, tylną nogą wykonuje ruchy jakby sama się drapała. Zawsze wpatruje się w człowieka z oddaniem, jakby chciała odgadnąć jego życzenia, myśli.

Bardzo łatwo poddaje się emocjom, na przykład na widok smyczy skacze jak piłeczka i utrudnia zapięcie jej linki, czasami osoby, które chciały wziąć ją na spacer, z tego powodu rezygnowały i brały ze sobą spokojniejszego psa.

Lola jest zdecydowanie masywniejsza i silniejsza od Brzydala, co najczęściej można doświadczyć podczas spaceru, kiedy wyczuje jakieś zwierzę – ciągnie w kierunku zapachu bez opamiętania i rzadko kiedy udaje się ją poskromić.

Nasze psy mają duże doświadczenie w odstraszaniu niedźwiedzi, a słynne są już zdjęcia Brzydala bawiącego się z młodym niedźwiedziem w berka.

Ich obecność jest niezmiernie ważna, to one pierwsze alarmują o nadchodzącym niedźwiedziu głośno ujadając. Dotrzymują towarzystwa w czasie prac terenowych, mogą towarzyszyć meteorologom w czasie wizyt w ogródku meteorologicznym, no i zawsze bez wyjątku – cieszą się na nasz widok.

Napisała: Liliana Keslinka-Nawrot