22.08 

Znowu tam popłynęliśmy. Ujęcia podwodne są trudne, szczególnie, że tylko jedno z nas pływa w lodowatej wodzie, a drugie operuje umieszczoną na długim statywie zanurzoną kamerą. Z ewidentnego wyboru tym pławiącym się w lodzie jestem ja sam, choć Eliza też musi czasem wychylić się za burtę, włożyć gołe ręce pod wodę – a wtedy ból gwarantowany po kilkunastu sekundach. Ja wytrzymuje tylko dzięki 3 warstwom pianek.

Warunki trudne wiatr, prądy morskie, fale znoszą kamerzystę, sama góra lodowa też dryfuje całkiem szybko. Kontrola przy takim filmowaniu żadna i mimo szerokiego obiektywu, mimo przejrzystej wody, trudno kadrować w sposób świadomy. Nie byliśmy zadowoleni z ostatnich zdjęć z mojego nurkowania i wspinu na górze lodowej, więc wróciliśmy. Poza oczywistym zagrożeniem – i nieprzyjemną adrenaliną z ostatniego spotkania, góry lodowe mnie fascynują - są jak pływające kryształy, klejnoty. 

Giganty wystają nad powierzchnie na wysokość ok. 50m, a to oznacza ze pod woda góra może mieć jeszcze z 250m. W sumie niezły lodzik- 300m przemieszczającej się ściany. Jak już pisałem, wali się to bez uprzedzenia, z hukiem przypominającym wybuch bomby. Wyobraźcie sobie, że stoicie gdzieś w mieście, np. w takiej Warszawie pod Pałacem Kultury, w malutkim samochodziku, jakieś100m od któregoś  z wieżowców, np. takiego Marriotta, a budynek nagle się wali. Abstrakcja? Byłem przy kilku takich „budynkach“. Nie w Nowym Jorku i nie w Warszawie, i cieszyłem się, że właśnie się po nich nie wspinam. 

Samo wspinanie po górach lodowych to oczywiście tylko nasza fantazja i zaledwie pomysł na filmową impresję. Choć wielu wspinaczy śni o tak nieskazitelnym lodzie i choć teoretycznie na górach lodowych nie byłaby potrzebna asekuracja (bo uprawiasz coś jak DWS-deep water solo) to z oczywistych względów w „iceberg climbing“ (czyli deep cold water iceberg solo) bawiło się dotąd tylko kilka osób na świecie. I wszyscy mamy te same mieszane uczucia.