Obudziliśmy się dość wcześnie, w promieniach mocno grzejącego słońca. Wszyscy powyłazili z namiotów w poszukiwaniu chłodnego cienia, ale udało się nam oszukać samych siebie jedynie na jakąś godzinę – dłużej nie dało się wytrzymać, więc zwinęliśmy się, zjedliśmy śniadanie i pojechaliśmy dalej. Czekało na nas węgierskie Kecskemet z naszym Aquaparkiem!

Okazało się, że mieliśmy problemy z trafieniem na miejsce – jakoś inaczej to wszystko wygląda po ciemku, a muszę zaznaczyć, że zawsze przyjeżdżamy tu mocno po zmroku. Na szczęście się udało – wszystko było na swoim miejscu, po staremu. Niestety już niedługo. Okazało się bowiem, że nasz camping zostanie za tydzień zamknięty – teren został sprzedany pod rozbudowę Aquaparku. Wspominałam już coś o jakże dla nas smutnym, ale rychłym końcu ery namiotowej? Bardzo się nam to nie podoba… Hmmm… Może zainwestujemy w Karavan? Słyszałam o takim 11-osobowym! Tyle, że to już nie… „to”.

Mimo to bawiliśmy się przednio! Serdecznie polecamy wszystkim ten naprawdę niedrogi (a właściwie tani jak barszcz) park wodny na świeżym powietrzu. Jest tu wszystko czego dusza zapragnie i wszystko to jest na zupełnie „ludzką miarę” – www.csuszdapark.hu

Poważnym problemem okazała się znowu – komunikacja międzyludzka. Ignorancja Węgrów wydaje się być jednak dużo bardziej uzasadniona, niż Bułgarów. Kraj ten i Naród są raczej samowystarczalne, sytuacja ekonomiczna jest dobra na tyle, że nikt nie musi jeździć do pracy za granicę, nie ma też specjalnie dużo takich, którzy by emigrowali z czystej chęci wyjechania, czy poznania świata. Stąd – braki językowe, no bo po co im one? Brak ludzi mówiących w cywilizowanej mowie jest jednakże do przeżycia – problematyczne i szokujące są postawy tychże ludzi. Nie dość, że migowy poważnie szwankuje, to nie ma ani krzty chęci czy starania mających na celu dogadanie się z człowiekiem – no bo… po co im ten zagraniczny turysta? Staramy się wytłumaczyć czego nam trzeba, a naprzeciw nas – poza znudzona i mocno zniecierpliwiona tym, że się jej głowę zawraca. W miejscach typowo turystycznych dziewczęta nie umiejące ceny nawet na kalkulatorze pokazać, czy na kartce napisać – a blondynkami przecież nie są! Ehhh… Węgrzy to ignoranci i już.

Po wielogodzinnej kąpieli udaliśmy się w dalszą drogę i koło 22:30 dotarliśmy na SŁOWACJĘ. Jeszcze gdzieniegdzie, po drodze na stacjach, spotykaliśmy wracających Turków. Dopóki oni byli gdzieś niedaleko nas – czuliśmy się swojsko, bezpiecznie i wakacyjnie. Z nimi zawsze rozpoczynamy podróż i z nimi – ją kończymy. :)

Postanowiliśmy nocować w Bratysławie, w znanych nam już dobrze „Zlatych piaskach”. Babcia co prawda miała bardzo mocne obiekcje, bo kiedy byliśmy tu ostatnim razem okradli kompletnie i do czysta zaparkowanych koło nas polaków, nie mieliśmy jednak specjalnie wyjścia – Jaś był chory. Musiał się bidaś przeziębić i odwodnić, a do tego doszła jeszcze biegunka z niedającą się zbić gorączka.