No nie można porównywać u nas chyba każde nawet to najbiedniejsze dziecko ma lepiej.Ale czy tam nie docierają jakieś konwoje z darami przecież to mała wyspa mozna zorganizować jakiś transport z tymi piłkami i nie tylko.

Niby zwykła normalna piłka, a tyle radości przynosi dzieciom... Jakże czasem trudno nam w to uwierzyć, mając praktycznie wszystko na wyciągnięcie dłoni... Chyba przez taki tryb życia zaczynamy znieczulać swoje myślenie o innych... a przecież koło nas też wiele takich dzieci można spotkać...wystarczy tylko otworzyć oczy ...

a dla mnie, inaczej niż dla gogdi, czytanie bloga jest większą zachętą, żeby kiedyś tam w końcu pojechać:)

Lorysu napisał, że piłka jako prezent to ciut za mało bo "mamy większą świadomość swojego ja" - a mnie się wydaje, że po prostu mamy większą stopę życiową i piłka jest u nas takim dobrem powszechnym, że w każdej chwili możemy sobie ją kupić. Zniszczyła się stara lub nie jest modna to idziemy do sklepu i kupujemy. Nie jest to wydatek, nad którym musimy się zastanawiać - tylko kupujemy. Mamy większe dochody i koszt piłki nie jest dla nas druzgocący.

Ale to czasem jest tak, że nie trzeba dużo wiedzieć o danym kraju, żeby mieć chęć go zobaczyć. Ja bardzo chciałam zobaczyć Chile tylko dlatego, że intrygowała mnie ta glista na mapie:)

Wiele wiele wieeeele lat temu stworzylam sobie liste 10 miejsc, które koniecznie chcę odwiedzić. Był na tej liście również Madagaskar. Dopiero czytając Twojego bloga stwierdziłam, ze tak naprawdę to ja kompletnie NIC o tej wyspie nie wiedziałam. Madagaskar spadł trochę w rankingu... niestety. (ale trochę tylko!)

szkoła kosztuje około 10 euro za miesiąc. Oczywiście zdarzają się też tamtejsze podstawówki publiczne (nie wszędzie), ale i tak dziecku trzeba kupić wyprawkę (książki, zeszyty, długopisy)z obowiązkowym mundurkiem. A średni dochód na mieszkańca, to około 40 euro miesięcznie. Z tego co wiem edukacją zajmują się tam m.in. polscy misjonarze i misjonarki. ale to raczej sprawa marginalna.

Czy okrutna prawda? Dla nas ludzi z zachodnich cywilizacji gdzie są inne zwyczaje, inne podstawowe potrzeby ( dla nich piłka jest największą radością i zjedzenie czegoś; u nas jak by dziecko dostało piłkę np. na komunię to phi co to za prezent ...), mamy większą świadomość swojego ja . Dlatego dla nas jest to przykre, odrzucające. Ale z punktu widzenia ludzi żyjących na Madagaskarze- to jest codzienność, norma dla nas nienormalna. Zapewne gdyby miały możliwość edukacji ich głód poznawania nie ograniczał by się tylko i wyłącznie do zabawy. A może dlatego są szczęśliwe- ganiają na bosakach ( ponoć zdrowe), a widział ktoś aby u nas dzieci tak na co dzień mogły swobodnie ganiać- zaraz by ktoś je strofował. Glut to glut niech sobie wisi co tam piłka i koledzy ważniejsi - zabawa, wolność, radość.. inny świat choć jeszcze do niedawna nasi dziadkowie też tak ganiali... Ciekawe czy działają tam jakieś misje, wolontariusze organizujący zajęcia ? Co do edukacji jak na nasze zł wygląda przelicznik opłaty za szkołę ( za 1 dziecko) bo np. w Kamerunie aby dziecko mogło chodzić do szkoły wystraszy ok 100zł ... na rok, dla nas śmieszne pieniące ( 100\\ zł !!) a dla nich to tak wiele..

Zdjęcia pokazują okrutną prawdę , czas się zatrzymał dla tych dzieciaków . Wiele razy opisywałeś drogi na Madagaskarze , a na tych zdjęciach widać również wielką biedę . A dzieci chyba są wszędzie takie same , myślą tylko o wygłupach , figlach i nie przejmują się obdartymi ubrankami , śpikami i bosymi stópkami . Takie odniosłem wrażenia z twoich zdjęć , widać uśmiech na buziach malgaskich dzieciaków , mimo wszystko .