Rano zwinęliśmy się ze Zlatych Piasków przepisowo, ale wszyscy czuliśmy się jak… muchy w smole? Trudno znaleźć słowa opisujące to, co czujemy w drodze powrotnej z naszych wojaży, gdy już dobrze wiemy, że tam – zaraz za zakrętem – jest już Polska, dom. Myślę jednakże, że jest to uczucie nieobce wszystkim innym podróżnikom. Czas jakiego, ja osobiście, potrzebuję na oswojenie się z tym uczuciem jest na tyle długi (okres przejazdu z Turcji do Polski) – że przeraża mnie myśl o zrobieniu tej samej trasy samolotem – za szybko! Dostałabym jakiejś zapaści albo pogrążyła się w otchłani rozpaczy! I nie ja jedna tak czuję, myślę, że to dlatego tak kochamy podróże samochodowe!?! ;)

W Bratysławie odwiedziliśmy jeszcze… TESCO ;) w celu zakupienia leków przeciwbiegunkowych – nasz ogromny zapas zdążył się wyczerpać! Rzuciło się nam w oczy, że miasto bardzo się zmieniło – urosło, rozwinęło się, wypiękniało… Policzyliśmy, że zwiedzaliśmy Bratysławę (tak żeby zwiedzać,
a nie przejeżdżać, czy wpaść po coś)… całe długie JEDENAŚNIE LAT TEMU (1998 – „Stolice Europy”)!!! Trzeba by chyba kiedyś poodnawiać kilka Europejskich miejsc. Z ciekawostek: ceny jedzeniowo-papiernicze (mimo iż w Euro) wyglądały mi na sporo niższe niż w Polsce!

Mały (ale już niedługo, niższy ode mnie o marne… 4 cm?!) Jaś dalej strasznie źle się czuł… Objawy miał bez zmian. Na stacjach benzynowych… „rojno”, bo to się już nie nazywa „tłoczno”. Do tego nadal bardzo międzynarodowo! Austriacy, Czesi, Węgrzy, Słowacy, Polacy, Turcy, Słoweńcy, Ukraińcy, Niemcy i Rumuni… I na pewno jeszcze kogoś pominęłam.   

Zaraz po 12 niepostrzeżenie przedostaliśmy się do Czech. I tu czekała nas wielka „niespodzianka”,
a może raczej rozczarowanie? Do zeszłego roku kupowaliśmy zarówno na Słowacji, jak i w Czechach – „Zlatego Bazanta”. Śmialiśmy się zawsze, z mocnym przymrużeniem oka, że jest on po prostu  Czecho-Słowacki. Tyle, że… nie wiem jak innym, ale mnie się ta marka zawsze kojarzyła tak naprawdę z Czechami… A tu? Na Słowacji kupiłyśmy takie, na którym pisało dumnie – „ORIGINAL SLOVAK BEER”, w Czechach powinno było na nas czekać identyczne, tyle, że z „CZECH” zamiast „SLOVAK”.
A tu?! Jak to szło… „ORIGINAL SLOVAK EXPORT BEER”, a czeski tylko dystrybutor na tylnej etykietce małymi literami… Poczułam się trochę dziwnie. Czyżby się w końcu dogadali w sprawie „marki”?!

Do Polski wjechaliśmy zaraz przed zachodem słońca, a do Wrocławia dotarli już po zmroku… Home sweet Home? Hmmm…