Prawidłowe chodzenie z kijkami wbrew pozorom wcale nie jest aż takie banalne i może naprawdę mocno zmęczyć. Utrzymywanie prawidłowej postawy ciała oraz kijków w odpowiedniej pozycji wymaga koordynacji ruchów i trochę siły. Na początku łatwo się o nie potknąć, trzeba również uważać, żeby ich ostrymi końcówkami nie zrobić komuś krzywdy. Prawidłowy rytm oraz krok podstawowy większość osób łapie na pierwszych zajęciach, niektórzy nawet już po kwadransie. Później pozostaje tylko szlifowanie techniki oraz dostosowanie jej do własnych możliwości, żeby jak najwięcej skorzystać ze spaceru. Adept nordika dziarskim krokiem wchodzi w świat kijkowców, dla których dwa patyki przyczepione do rąk stają się nieodzownym wyposażeniem podczas marszu. Jednak wszyscy inni, czyli niekijkowcy, przyglądają mu się z nieskrywanym zainteresowaniem. Prawie zawsze, gdy z grupą przemierzam leśne i parkowe ścieżki, ktoś mnie zaczepia, by się dowiedzieć, co właściwie robimy albo wyraża swoje zdumienie sensem uprawiania tego sportu, a najczęściej pyta, gdzie zapisać się na podobne zajęcia. Mało który przechodzień pozostaje obojętny, gdy widzi roześmianych ludzi maszerujących z kijami w rękach. Chyba każdy, kto tego nie spróbował, zastanawia się, dlaczego akurat ta forma ruchu ostatnio zyskuje tak dużą popularność.

To pani też? Taka młoda, a kijami się podpiera...
Usłyszałam w parku od siedzącego na ławce starszego pana, gdy mijaliśmy go z moją ulubioną grupą seniorów. Tak, ja też i to z dużą przyjemnością! Nordic walking może uprawiać właściwie każdy, kto tylko jest w stanie chodzić: ludzie niewysportowani, którzy właśnie wstali od komputera, i ci bardzo sprawni, z dobrą kondycją. Jedni wykorzystują kijki do aktywnego spaceru na świeżym powietrzu, drudzy, by poprawić stan swojego zdrowia, jeszcze inni dają sobie za ich pomocą wycisk i dopiero wtedy czują, że żyją. Dla każdego coś miłego. Starsi zyskują podwójnie, ponieważ ten ruch dodaje ich krokom pewności, a kijki zapewniają dodatkowe punkty podparcia. I kolejna zaleta: sezon na nordic walking trwa cały rok!

Rozgrzewka
Rozgrzewka jest konieczna. Przygotowuje do wysiłku i zapobiega kontuzjom, jest też doskonałym pretekstem do 10-minutowej gimnastyki poprawiającej gibkość. Trzeba rozruszać wszystkie stawy. Nogi: na przemian wspięcia na palce i stawanie na piętach, krążenie stopą, kolanami, biodrami, wymachy nóg do przodu i na boki. Kręgosłup: skłony w dół ze zgiętymi kolanami, skręty. Ręce: krążenia barkami, zginanie łokci, nadgarstków. Szyja: powolne skręty głowy prawo – przod – lewo z wyraźnym zatrzymaniem na każdym z kierunków (po to, by nie nadwerężać tego bardzo wrażliwego odcinka kręgosłupa przemęczonego mimowolnym wyciąganiem głowy do przodu, gdy siedzimy przy komputerze).