Kiedy kończy się termika, każdy szybujący statek powietrzny prędzej czy później musi wylądować. Co zrobić, by latać przy braku „termy”? Dołożyć silnik! Tak ludzie wymyślili motolotnie. Początkowo doczepiano do lotni niewielki wózek z prostym silnikiem i śmigłem, ale szybko okazało się, że lekka konstrukcja nie wytrzymuje obciążeń związanych z wagą oraz prędkością lotu.

Motolotnia to dziś doskonałe skrzydło o wzmocnionej konstrukcji z nowoczesnym, trzykołowym wózkiem wykonanym z kompozytów, z lekkim oraz mocnym silnikiem. Przyrządy pokładowe informują o temperaturze, obrotach, ciśnieniu oleju oraz pracy motoru. Pilot siedzi w wygodnym fotelu w kokpicie, sterując motolotnią analogicznie jak lotnią, ale ma też manetkę gazu, a podczas startu i lądowania nogami kieruje przednim kołem wózka.

Plusy latania na motolotni są oczywiste. Duży zasięg (średnio 200 km), możliwość lądowania w przygodnym (ale wybranym z rozwagą) terenie pozwala na organizowanie wycieczek i rajdów. Dla miłośników lotniczej turystyki jest to atut nie do pobicia. Cena motolotni (50 000 zł) jest o połowę niższa od ceny lekkiego samolotu, co dla entuzjastów lotnictwa, których nie stać na prawdziwy samolot, jest ważnym argumentem. Poza tym motolotnie są zazwyczaj dwuosobowe, co pozwala sprawić frajdę rodzinie lub latać zarobkowo z okazjonalnymi miłośnikami adrenaliny i przestrzeni (a przy okazji zniwelować wydatki na paliwo).

Minusy to duże koszty zakupu oraz utrzymania, konieczność hangarowania, komplikacje z transportem, a także – jak to przy silniku – hałas. Ale cóż to za przeszkody, gdy w perspektywie jest 200 km podniebnej wycieczki?