Myślałam, że dłużej będę przyzwyczajać się do gorących temperatur. Jednak w Egipcie od razu czuję się świetnie, nie bez lekkich wyrzutów sumienia wobec rodziny i znajomych pozostawionych w zimnej Polsce. Nasz hotel Jaz Belvedere w Szarm asz-Szajch położony jest kilkanaście kilometrów od lotniska. Po drodze mijamy góry w kolorze gliny. Nagle po obu stronach wyłaniają się ogromne hotele. Dostrzegam Ritz Carlton, Sheraton, Marriot. To moja pierwsza wizyta w popularnym kurorcie. Dziwi mnie mnogość restauracji, dyskotek, wszystkich reklamowanych kolorowymi tablicami i neonami. Supermarkety, sklepiki z pamiątkami, apteki, centra nurkowania, a także plac budowy z napisem na płocie: „Tu powstaje Hard Rock Cafe” (okaże się potem, ze jeden lokal tej sieci już istnieje w Naama Bay, rozrywkowej dzielnicy Szarm asz-Szajch, a nasz młody przewodnik spędza tam każdą sobotnią noc). No trudno, trafiłam do sztucznego turystycznego getta i pewnie nie dane mi będzie poznać „prawdziwe” oblicze egipskiego miasta. Moje obawy potwierdza wielki znajomy szyld popularnej amerykańskiej sieci kawiarni Starbucks. To koniec – myślę – Egipt to lunapark z atrakcjami dla europejskich turystów spragnionych słońca w środku zimy.

W hotelu cisza i spokój. Jest tu kilka basenów, plaża z leżakami i parasolami. Oprócz restauracji i barów w kompleksie jest małe centrum handlowe. Koleżanka chce wypłacić pieniądze z bankomatu, który stoi przy sklepiku z biżuterią. Nie mija pięć sekund, a wychodzi do nas młody Egipcjanin i z uśmiechem pyta, skąd jesteśmy. – Z Polski? Jak sze masz? Polki są piękne i fajne – mówi. Po chwili zaprasza nas do siebie. Rozumiem, ze na imprezę, więc zaczynam się bronić, że grupa, że mamy plany. Koleżanka – entuzjastka i znawczyni krajów arabskich, patrzy na mnie z wyrzutem. – Musisz się wyluzować! Tak tu jest, pogadasz chwilę i możesz iść dalej – tłumaczy. Po tygodniu jestem mistrzynią w nic nieznaczących rozmowach z miejscowymi mężczyznami. Z jednym z nich wdaję się w ciekawą dyskusję o mnogości synonimów w arabskim. Zawodowe zainteresowania tłumacza. A przecież jestem na wakacjach! Przed nami kilka godzin w autokarze, godzinna przeprawa katamaranem, i kolejne 200 km w Jordanii – z Akaby do Petry. W porcie czekał przewodnik Samir. Płynnie mówiący po polsku! Studiował w Gdańsku, ożenił się z Polką, a gdy trójka dzieci podrosła, całą rodziną przeprowadzili się do Jordanii. Widząc nasze zmęczenie, zaprasza wszystkich (12 osób) do domu brata. Podana nam kawa zaparzona w tradycyjny arabski sposób jest doskonała (zagotować wodę, dodać cukier, wsypać kawę, gotować przez pięć minut). Po krótkiej pogawędce z domownikami o Polsce ruszamy na targ.  Tam nasza ekipa dzieli się na dwie grupy: smakoszy i poszukiwaczek biżuterii. Wybór kolczyków ze srebra i kamieni jest tak duży, że na nic nie mogę się zdecydować. Idę do stoisk z przyprawami (kupuję kawę mieloną z kardamonem) i patrzę z niedowierzaniem, jak dwóch sprzedawców radzi sobie naraz z szóstką klientów. Najbardziej podobają mi się stoiska z amarantową herbatą z hibiskusa, ziołami i przyprawami. Trafiam do hali mięsnej. Odwracam głowę, bo na hakach wszędzie wiszą półtusze, a na blatach leżą odcięte głowy zwierząt. Brr... W każdym sklepie ze zdjęcia uśmiecha się do mnie król Jordanii Abdullah II. Niebieskie oczy zawdzięcza matce Brytyjce.