Moja przewodniczka, opowiadając o Finach, zażartowała, że właściwie jeszcze nie wyszli z lasu. A i ci, którzy wyszli, do lasu chętnie wracają. Prawie każdy mieszczuch ma domek – zwykle bez bieżącej wody i prądu, zwykle na odludziu, często na wysepce – gdzie zaszywa się na czas urlopu. Obok zawsze stoi sauna (wśród wielu zalet ma i tę, że pozwala skryć się przed komarami, które osiągają tu wielkości pszczół). O wylewności mieszkańców tej ziemi może coś powiedzieć taki oto dowcip: Dwaj Finowie spotkawszy się po długim czasie, idą na wódkę. – Co słychać? – pyta jeden po paru godzinach milczącego zalewania robaka. Mija kolejnych kilka godzin płukania gardła i drugi zbiera się na odpowiedź: – Spotkaliśmy się, żeby paplać czy żeby pić?

Inną cechą Finów jest umiarkowanie. Ich domy są skromne. Płot zdaje się tu konstrukcją nieznaną. Na podstawie wyglądu nieruchomości trudno wyrokować o zamożności właściciela. Inna sprawa, że rozpiętość w ich dochodach należy do najniższych w Europie. Drogi na południu mają Finowie świetne. Przy wielu szlakach wybudowali ścieżki rowerowe. Ja z braku czasu zwiedzałem Archipelago samochodem, ale szybko zdałem sobie sprawę, że dopiero podróż rowerowa pozwoliłaby naprawdę poczuć ten kraj. Już o niej myślę, mając nadzieję, że w trakcie krótkiego pobytu udzielił mi się duch sisu, który pomoże zrealizować ten plan.