Pośrodku Václavskégo náměsti, od którego zaczynam moją przygodę w Pradze, stoi pomnik św. Wacława, patrona Czech bardzo dostojnie prezentującego się na końskim grzbiecie. W pobliskim pasażu Lucerna – ten sam Wacław, ale ze… styropianu, siedzący na końskim… brzuchu. Zwierzę zwisa smętnie od sufitu, podwiązane czterema linami za kopyta. Wykonał go David Černy. Natomiast pasaż jest dziełem... Vaclava Havla, ale nie eks-prezydenta, tylko jego starszego krewnego.

Plac Wacława sporo pamięta: antynazistowskie manifestacje w 1938 r., opluwanie radzieckich czołgów w 1968 r. i samospalenie Jana Palacha w proteście przeciw represjom Praskiej Wiosny oraz wiece „Aksamitnej Rewolucji”. Dziś, prócz eleganckich sklepów i restauracji, na każdym rogu wabi zapachem czerwony kiosk z chrupiącymi parkami (do wyboru parówki białe i zwykłe, krótkie, długie, grube, cienkie, ostre, łagodne, z cebulką, ogórkiem – ok. 4,50 zł z musztardą i bułką). To moje śniadanie w biegu.

Na Staroměstskim náměstí oglądam atrakcję najstarszego w Pradze ratusza – wędrujące figurki apostołów nad zegarem słonecznym (o każdej pełnej godzinie). Według legendy zegar wykonał mistrz Hanuš, którego potem rajcy mieli oślepić, aby nie zrobił już podobnego. W rzeczywistości rzemieślnik remontował czasomierz, a wykonał go Mikołaj z Kadanic. Wokół mnie morze turystów: Japończyków wszędzie pstrykających zdjęcia, Niemców i Włochów. Mając ochotę na kawę, sunę za tymi ostatnimi, wiedząc, że wybiorą dobrze. Popijam drogą (13 zł), choć rzeczywiście pyszną Lavazzę w Café Italia, siedząc w wiklinowym krześle owinięta kocem (to świetny pomysł restauratora, zważywszy na chłód). Przed oczami mam ratusz będący ongiś świadkiem zabójstwa Wacława, koronacji Karola IV i egzekucji dowódców powstania stanów czeskich przeciw Habsburgom. Wszystkich wyrzucono z okna ratusza, czego znakiem jest 27 białych krzyży na bruku i tablica pamiątkowa. Byli wśród nich właściciele kopalni srebra, podróżnicy, filozofowie, a nawet lekarz, który pierwszy przeprowadził publicznie sekcję zwłok! Na wieżę ratusza można wjechać windą przypominającą sputnik. Widzę z góry Eco-express, ciuchcię obwożącą po zabytkach starówki. Na turystów czekają też stare samochody, w tym Praga i velo-taxi.