Wycieczkę Bakczysaraj–Czufut-Kale kupujemy w lokalnym biurze turystycznym. Na początek ruszamy do Czufut-Kale – najlepiej zachowanego krymskiego skalnego miasta. Nie wiadomo, kiedy powstało i jaką nazwę pierwotnie nosiło (obecna pochodzi z XVI w., wcześniej była to tatarska twierdza Kirk-Er). W XV w. miasto zostało stolicą Chanatu Krymskiego, w którym mieszkali dwaj pierwsi chanowie – Hadżi Gerej i Mengli Gerej. Żyli tu muzułmanie, chrześcijanie i Karaimi. Do dziś zachowało się mauzoleum z 1437 r., ruiny meczetu z połowy XIV w., dwa domy modlitewne – kenesy oraz mury łaźni, pozostałości domów karaimskich, a także kompleks pieczar Czausz-Kobasy.

Bachczysaraj (po turecku Miasto Ogrodów) leży nad Czuruk-Su – rzeczką Zgniła Woda, która wygląda tak, jak się nazywa. Miasteczko z wąskimi ulicami i niskimi domami skrywa w centrum wspaniały pałac chanów. Rokrocznie przybywają do niego rzesze Tatarów z całego półwyspu. Zwiedzanie zaczynam od Wielkiego Meczetu Chan-Dżami. Jego podłogę przykrywają miękkie dywany, po których stąpam bosymi stopami. Zaraz za meczetem znajduje się cmentarz, na którym leży szesnastu chanów krymskich pochowanych między XVI a XVIII w. Większość sarkofagów jest bogato rzeźbiona, prawie na wszystkich znajdują się kamienne turbany. Po nich można poznać, kto został w nich złożony: kobieta czy mężczyzna. Kobiece turbany mają bowiem w środku zagłębienie, w którym zbiera się wo-da deszczowa. Przylatują do niej ptaki. To one modlą się do Allacha za dusze nieboszczek, bo samym kobietom robić tego nie wolno. Wstępu do głównej części pałacu bronią wspaniałe Poselskie Wrota. To tu znajduje się pałacowy meczet, sale reprezentacyjne chana, Sokola Baszta i harem, wzbudzający największe zainteresowanie wśród męskiej części zwiedzających. Dalej znajduje się Dziedziniec Fontann – ze Złotą Fontanną i Fontanną Łez (wykonana z jednego kawałka marmuru, jest dowodem miłości chana Gereja do żony Dilary Bikecz).

Z Ałupki jedziemy autobusem do Sewastopola, dawnego portu wojennego, w którym znajdują się ruiny Chersonezu Taurydzkiego, starożytnego miasta, a dalej pociągiem do Inkermanu, spowitej pyłem miejscowości leżącej u ujścia rzeki Czernej do Zatoki Sewastopolskiej. Wysiadamy na przystanku „Inkerman I” i piaszczystą drogą idziemy do Monastyrskiej Skały, kompleksu klasztornego z VIII–IX w. W jego skład wchodziło osiem naziemnych i podziemnych cerkwi połączonych systemem tuneli i schodów. W wykutej w skale cerkwi św. Klemensa, jedynej udostępnionej tu do zwiedzania, kończy się nasza wyprawa.

W Jałcie wsiadamy na statek pasażerski płynący do Odessy. Na górnym pokładzie wszystkie leżaki przy basenie zajmują emeryci z Europy Zachodniej. Kolacja i późniejszy dansing przypomina bal w domu starców – kobiety paradują w długich sukniach, panowie w garniturach lub smokingach. Do celu dopływamy rankiem. W oczy rzuca się wysunięty w morze port, a tuż za nim majestatyczne Schody Potiomkinowskie zapraszające do centrum miasta.