Rozglądałam się wśród labiryntu przeszklonych gablot wypełnionych różnokolorowymi kamieniami. Schylając się, weszłam w niski kamienny tunel, który doprowadził mnie do dużego, mrocznego pomieszczenia z tlącym się paleniskiem pośrodku. Z jednej strony stał drewniany tron z oparciem zakończonym trzema demonicznymi twarzami i siedziskiem wymoszczonym skórą , u powały suszyły się zioła. Wokół ani żywego ducha. Poczułam się trochę nieswojo. Nagle pojawił się mężczyzna w płaszczu i skórzanym kapeluszu i rzekł:
– Za chwilę spotkanie z Wielkim Mistrzem Walońskim.

Wielki Mistrz, czyli Juliusz Naumowicz, ciągle rozbudowuje swoją Starą Chatę Walońską, położoną na terenie dawnej osady leśnej z XVI w. Wraz z podobnymi sobie zapaleńcami z Sudeckiego Bractwa Walońskiego kreuje Szklarską Porębę na mineralogiczną stolicę Polski. O bogactwach tej okolicy wie chyba wszystko, a obróbka kamieni nie ma przed nim żadnych tajemnic.
– Bogactwa naturalne Sudetów objawiają się po każdym kataklizmie – podkreśla. – Wystarczy większa ulewa, by odsłoniły się gniazda minerałów.
Gdy przyjrzeć się bliżej niepozornym białym kamieniom, które turyści depczą na ścieżce prowadzącej do chaty, okazuje się, że to kwarc górski.  

Szklarska Poręba i jej okolice to prawdziwe eldorado dla wielbicieli geologii, kolekcjonerów minerałów, radiestetów. W potokach i skałach można odnaleźć: fioletowe, fioletowo-czerwone i purpurowe ametysty, kryształy górskie i złocistobrunatne kwarce dymne, żółtawe o metalicznym połysku piryty (często mylone ze złotem ze względu na barwę i dlatego nazywane „złotem głupców”). Niegdyś płukano tu również: szafiry, szmaragdy, rubiny i cyrkony.
– Dziś można natrafić na ich okruchy – mówi Naumowicz i snuje opowieści o minerałach i Walonach, którzy przyczynili się do powstania tego miasta.