Łapiąc oddech między kolejnymi falami, zastawiam się, jak długo wytrzymam. Straciłem czucie w rękach, chyba za mocno zaciskam je na wiośle. Gdzie jest Eliza? Nie mogę się obejrzeć – przynajmniej nie w tym momencie.

Adventure: Grenlandia
Mieliśmy się trzymać blisko siebie. Przynajmniej tak planowaliśmy, nie wiedząc jeszcze, co nas tu czeka. W razie wywrotki nie mamy szans – jeżeli któreś z nas wpadnie do wody, drugie nie zdoła mu pomóc. Wysoka fala nie pozwoli wejść z powrotem do kajaka, już prędzej przewrócimy się oboje. Wreszcie pojawia się Eliza, zasłaniały ją fale. Prawie stoi w miejscu.
– Wiosłuj szybciej! Odpoczywaj między falami, nie daj sobie wyrwać wiosła! – ryczę na całe gardło.

Mam kilka sekund wytchnienia, bo większa fala znajduje się 200 m ode mnie. Przestaję wiosłować, żeby zaczekać na Elizę, ale gdy tylko się zatrzymuję, natychmiast tracę równowagę.

Mija pół godziny walki, a upatrzona wyspa wcale się do nas nie przybliża. Jak tak dalej pójdzie, fale wyrzucą nas na otwarty ocean. Znajdujemy się u południowych wybrzeży Grenlandii. Morski żywioł okazuje się większym wyzwaniem od wspinaczki.

W Torssukattak, jednym z malowniczych fiordów wcinających się w południowe brzegi Grenlandii, wyrasta z wody na wysokość 1 560 m pionowa gładka ściana – najwyższy morski klif na świecie. Innuici zwą go Maujit Qaqarsuassia, zaś wspinacze z Europy Zachodniej – Thumbnail, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „malutki”. Klif – ponadsześciokrotnie wyższy od Pałacu Kultury i Nauki – został zdobyty zaledwie raz, w 2003 r., przez hiszpańsko-brazylijski zespół kobiecy: Cecilię Buil i Robertę Nunez. My chcieliśmy wytyczyć na nim nową drogę – bez wsparcia z zewnątrz, bez pomocników, którzy odstawialiby nas pod ścianę i odpływali łodzią do bezpiecznej zatoczki. Nikt wcześniej nie wyruszył na tę górę w tak małej ekipie. Byliśmy pierwsi.

Wynajęcie małego statku – jak kilka lat temu zrobiliśmy w Zatoce Ha-Long w Wietnamie – tu nie wchodziło w grę. Musielibyśmy zatrzymać łódź na cały miesiąc, kupić setki litrów paliwa, zatrudnić ludzi. Poszukiwaliśmy środka transportu, który dawałby więcej swobody. W ostatnim turystycznym miasteczku Grenlandii – Nanortalik – wynajęliśmy dwa morskie kajaki. Każdy mieści kilkadziesiąt kilogramów bagażu (zabraliśmy 5 plastikowych beczek z jedzeniem liofilizowanym i sprzętem wspinaczkowym), ma wodoszczelne grodzie i podobno jest niezatapialny.