IMG_4959 kopia
exkmw1960 Zdjęcie wykonane przez exkmw1960
Album Myanmar (Birma)

Myanama (Birma), senna siamea

Birmańska nazwa tego wiecznie zielonego drzewa z żółtymi kwiatami dorastającego do 18 metrów jest mezali. Drzewo jest też znane pod nazwą cassia syjamska i często stosowane na plantacjach kakao, kawy i herbaty do ocieniania plantacji. Senna siamea ma wartość leczniczą (zawiera barakol, który działa uspokajająco i przeciwlękowo) a jego liście, pąki, delikatne strąki i nasiona są jadalne co z kolei ma zastosowanie w kuchni birmańskiej. <<<<<<<<>>>>>>>> Drzewo mezali jest powiązane ze Świętem Tazaungdaing (Festiwal Światła) odbywającym się w dzień pełni księżyca Tazaungmon, ósmego miesiąca kalendarza birmańskiego (pod koniec listopada). Jest to święto narodowe w Birmie i oznacza koniec pory deszczowej. Tego dnia kończy się Kathina (Kahtein (w języku birmańskim) palijskie słowo odnoszące się do drewnianej ramy używanej do mierzenia długości i szerokości, o jaką przecinane są szaty mnichów buddyjskich.) jest festiwalem buddyjskim, który odbywa się pod koniec Vassa, trzymiesięcznego odosobnienia w porze deszczowej dla buddystów Teravada (z języka palijskiego"Szkoły Starszych" najstarszej istniejącej szkoły buddyzmu. Zwolennicy tej szkoły, zachowali swoją wersję nauk Buddy Gautama w kanonie Pali, jedynym kompletnym kanonie buddyjskim, który przetrwał w klasycznym języku indyjskim, Pali, który służy jako święty język szkoły). Okres, w którym klasztor może trzymać Kathinę, trwa miesiąc, rozpoczynając się po pełni księżyca jedenastego miesiąca w kalendarzu księżycowym (zwykle w październiku).<<<<<<<<>>>>>>>> Święto Kahtein (palijskie słowo odnoszące się do drewnianej ramy używanej do mierzenia długości i szerokości, o jaką przecinane są szaty mnichów buddyjskich.), .<<<<<<<<>>>>>>>> W dzień pełni księżyca, mieszkańcy Birmy wierzą, że będące o tej porze pełne pąków kwiatowych drzewo odwiedzają niebiańskie duchy. Dlatego zbierają pąki i przygotowują je jako mezali phu thoke (sałatka z pąków cassi). Buddyści wierzą, że obecność duchów na drzewie podczas pełni księżyca daje drzewu moc, która z kolei przez zjedzenie sałatki z pączków mezali zapewni im zdrowie i wyleczy z choroby. Dla dzieci, ze względu na ostro kwaśny smak sałatki przygotowuje się specjalnie słodko-kwaśną zupę. Powszechnie uważa się, że ci, którzy jedzą sałatkę o północy, zyskają jeszcze więcej siły i zdrowia. <<<<<<<<>>>>>>>> Główne obchody święta odbywają się w pagodzie Shwedagon w Yangon (dawniej Rangun) uważanej powszechnie za jedno z trzech najświętszych miejsc Birmy (obok Świątyni Mahamuni w Mandalaj oraz Złotej Skały w Kinpun (ok 120 km na północny zachód od Yangon). Obchody zaczynają się szyciem szat dla mnichów przez dwie kolejne noce (noc poprzedzająca i noc pełni księżyca) od nocy do świtu.Tradycja upamiętnia historię życia Buddy kiedy to matka Buddy, Maya (Mayadevi w języku Pali) spędziła całą noc na tkaniu dla niego żółtej szaty mnicha. Jej siostra Gotami (Mahaprajapatī Gautami w języku Pali (ciotka Buddy) pierwsza bhikkhuni (mniszka buddyjska)) kontynuowała tę tradycję co roku przygotowując nowe szaty. Podczas tego święta mnisi otrzymują nowe szaty i jałmużnę najczęściej w postaci drzewa kahteinów zwanego badaytha bin (jest to metalowy lub bambusowy stelaż) na których zawieszone są pieniądze<<<<<<<<>>>>>>>> W wielu częściach Birmy w Święto Tazaungdaing z okazji pełni księżyca wypuszczane są oświetlone świecami balony na gorące powietrze (coś w rodzaju naszej nocy świętojańskiej gdy panny puszczają wianki na wodę). Zadaniem puszczanych balonów ma być odepchnięcie od siebie złych duchów. Najbardziej znaczącym miejscem gdzie są puszczane balony i odbywa się pokaz fajerwerków jest Awayyar Fire Balloon Field w Taunggyi (30 km na północny-wschód od Nyaungshwe, bazy wypadowej na jezioro Inle (ang. Inle Lake)). Początki puszczania balonów w Taunggyi sięgają 1894 roku kiedy to Brytyjczycy wkrótce po podbiciu Górnej Birmy po raz pierwszy zorganizowali zawody balonów na ogrzane powietrze w Taunggyi. <<<<<<<<>>>>>>>> Inną ludową tradycją związaną ze Świętem Tazaungdaing jest zwyczaj nazywany “nie budź kruków”. Polega on na tym, że po północy młodzież “kradnie” małe przedmioty (najczęściej niezbędne w gospodarstwie domowym) z domów przenosząc je do innego domu lub przenosząc rzeczy po podwórku sąsiada tak by trudno było je znaleźć następnego dnia. Czyli jak kiedyś na Kujawach gdzie w Sylwestrową noc dla zabawy “kradło” się gospodarzowi wóz drabiniasty, który z kolei znajdował go rano na dachu swojej lub innej stodoły... .

azja birma myanmar drzewo exkmw1960 senna siamea drzewo mezali cassia syjamska

Komentarze