zatopiona

faceci tego nie czują.... :)

wreszcie ktoś poczuł to co ja

przecudnie uciete skrzydełko :) jakoś mnie wzruszyło to macro, choc macro własciwie nie lubię :) moze ta miękkość jak duszący zapach kwiatów latem i kolor miodny...

Ech Vann, pamiętałeś ;) że to moje pierwsze makro z Alfą kiedy wdzięcznie odkurzyłam Heliosa

Gratuluje JennyM!

A ja jakoś nie bardzo rozumiem jak JennyM miałaby zachować takie właśnie miękkie światło i uzyskac większą GO ( odwzorowanie szczegółów) , nie zmniejszając przesłony w trakcie czego utraci światło i trzeba będzie doświetlać sztucznie. To dwie sprzeczności przy żywym owadzie. Fakt, skrzydełka szkoda, ale kto robił lepsze pierwszy raz?

Miałem na myśli odwzorowanie szczegółów. Tutaj możemy obserwować całkiem fajne światełko. Miękkość światła w każdej dziedzinie jest lubiana, dzięki temu obserwator nie ma ciągłego wrażenia użycia sztucznego światła. Nic tak nie denerwuje jak światło bezpośrednio z lampy. W tej dziedzinie manipulacja światłem stałym jak i sztucznym to podstawa.

Miękkość to nie jest cecha pożądana w makrofotografii, bardziej cenna jest w fotografii portretowej. Co do ujęcia - przyjemnie się patrzy, ale szkoda skrzydełka.

tę miękkość "zrobił" heliosik ,więc może warto nim się pobawić ?

wtedy nie ma takiej miękkości tła, wszystko się staje technicznie surowe i burzy to wrażenie, że pszczoła delektuje się "po sam uszy"