modrooka

Ciepłolubnej i migrującej ważki jeszcze Wam nie przedstawiałam. To „biały kruk” w mojej „szablakowej rodzince”. By je spotkać nie wybrałam się jednak do Kenii czy Tanzanii, gdzie licznie występuje (nasz kolega jackdab zapewne ma ją w swoim ogródku:-), a tym bardziej na Bliski Wschód. W ciepłe lata wędrują na północ, także do Polski. Konia z rzędem temu, kto spotka je u nas. To rzadkość nad rzadkościami:-) Mi udało się przyłapać je w Grecji u podnóża wzgórz Olimpu. Choć samczyk jest niezwykle barwny i urodziwy, najpierw poznajcie samiczkę, znacznie mniej ekstrawagancką. Wyjątkowe są jej oczy: pastelowobrązowe z wierzchu i szaroniebieskie od spodu, a ich kształt odsłania żółte skronie. Jak to zwykło bywać w świecie lejdis, na pierwsze zapoznanie zbyt wiele nie należy odsłaniać. O tym, dlaczego skrzydełka modrookiej też są wyjątkowe pokażę i opowiem następnym razem. Pozdrawiam:-)))