„Jak pani łączy bycie matką i pracę zawodową?” – to pytanie dziennikarze zadają mi podczas niemal każdego wywiadu, niezależnie od tego, czy dotyczy on konkursu fotograficznego National Geographic, moich publikacji książkowych czy degradacji środowiska. Nie słyszałam jednak, aby podobne pytanie ktoś zadawał jakiemukolwiek mężczyźnie, np. premierowi, naczelnemu tygodnika opinii czy wybitnemu himalaiście… Tak, wiem, że w tradycyjnym podziale ról to na nas, kobietach, w większym stopniu spoczywa odpowiedzialność za potomstwo. I pewnie dlatego współczynnik dzietności (liczba dzieci przypadających na jedną kobietę w wieku rozrodczym) spada, i to niemal na całym świecie. Na tyle szybko, że zajęli się tym naukowcy, o czym piszemy na str. 52. Przyjmuje się, że aby zapewnić zastępowalność pokoleń, współczynnik ten powinien być  na poziomie 2,1–2,2. Tymczasem w Polsce wynosi on zaledwie 1,4! Kobiety są coraz lepiej wykształcone, rosną ich ambicje, a także przekonanie, że dziś można dobrze zatroszczyć się 
tylko o jedno czy dwoje dzieci. Jak zatem zadbać o nasze emerytury? Nie wiem, nie czuję się kompetentna, żeby odpowiedzieć na to pytanie. Wiem natomiast, że ważne jest, by mężczyźni w równym stopniu ponosili odpowiedzialność za swoje dzieci. W każdym razie od tego warto zacząć. Może wtedy kobiety rzadziej będą mówić: 
„Zakład zamknięty, jedno dziecko mi wystarczy”.