Znam uczucie, kiedy po ciężkim wypadku człowiek siada na wózku inwalidzkim. I zastanawia się, jak długo będzie trwał w takim stanie. Czy TO jest odwracalne? Panika, żal, rozgoryczenie, bunt... Dlaczego właśnie mnie coś takiego spotkało? Potem – rezygnacja, pogodzenie się z losem, a w końcu – żmudna walka o powrót do „normalności”. W moim przypadku ten powrót był możliwy. A co
jeśli sytuacja jest jednak NIEODWRACALNA? Następuje amputacja nogi lub ręki? Jak poradzić sobie z niepełnosprawnością, szczególnie że człowiek pozbawiony kończyny wciąż odczuwa ból (nazywany fantomowym), zupełnie jakby jego mózg nie był w stanie zaakceptować braku? Dla ludzi po amputacjach najważniejsze jest odzyskanie samodzielności. Nadzieję na lepsze jutro przywraca im postęp w dziedzinie bioniki. Dzięki inżynierii utrata kończyny staje się w jakimś stopniu „odwracalna”. Głuchonieme dziecko po wszczepieniu implantu zaczyna słyszeć głos matki. Kobieta, która straciła rękę, z inteligentną protezą może pracować i sprostać codziennym wyzwaniom. Tekst na ten temat autorstwa Josha Fischmana zafascynował mnie. Ale co najważniejsze – daje nadzieję, że kiedyś wszyscy będziemy mieli równe szanse. Taki świat bez barier...