Życie na wulkanie

To właśnie wyspę Stromboli zauważam pierwszą z pokładu promu, który kursuje tutaj w sezonie co godzinę ze stałego lądu. W miarę jak się przybliżamy, szaro-zielona góra wynurza się majestatycznie z intensywnie szafirowego morza i potężnieje w oczach. Po chwili wydaje mi się gigantyczna. Nie bez przyczyny, bo wznosi się 940 m n.p.m. Nad jej kraterem unosi się aureolka dymu. Na zboczach dostrzegam drogę wyżłobioną przez lawę spływającą bezustannie do morza zwaną La Sciarra. Stromboli jest praktycznie w stanie ciągłej erupcji co najmniej od 2 000 lat. Z trzech znajdujących się na szczycie kraterów nieprzerwanie wydostają się gazy wulkaniczne, a co 10 do 12 minut następują eksplozje, wyrzucające rozżarzone odłamki lawy na wysokość 50–100 m. Od tych wybuchów drżą szyby i drzwi w domach. Zastanawiam się, jak znoszą to mieszkańcy wyspy.

– Oczywiście je słyszymy, ale to dla nas chleb powszedni. Nie boimy się wulkanu. Moja rodzina żyje tu od pokoleń. Choć wciąż jest aktywny, erupcje nigdy nie stanowiły zagrożenia dla ludności wyspy – mówi Francesco Scibilia prowadzący pensjonat na Stromboli, witając mnie w porcie Scari. Pobliska plaża jest pełna wulkanicznego pyłu, (a więc szaro-czarna) i nie zachęca do kąpieli słonecznych. Wybieramy się spacerem w stronę krateru. Zbliża się południe i z nieba leje się niemiłosierny żar.

Po stokach góry wspinają się odważnie białe domki okolone wysokimi murami, nad którymi kołyszą się dorodne pióropusze palm. Przez artystycznie kute żelazne bramy zaglądam do tonących w kwiatach i zieleni ogrodów.

Docieramy na placyk przed kościołem św. Wincentego (Chiesa di S. Vincenzo). To tutaj właśnie odnaleziono ślady pierwszego osadnictwa z XVI w. p.n.e.  Kolejne generacje żyły zawsze z i dzięki morzu. Na Stromboli cumowały statki przemierzające Morze Tyrreńskie. W XVIII w. obrotni wyspiarze dorobili się aż 65 żaglowców, które kursowały między Sycylią a Neapolem! Okres prosperity przerwało pojawienie się parowców, a potem podwodne trzęsienie ziemi. Wywołane przez nie, wielometrowe fale przegnały z wyspy większość mieszkańców. Stromboli podupadała. I wtedy stał się cud – w 1949 r. włoski reżyser Roberto Rosellini nakręcił na stokach wulkanu film Stromboli, ziemia boga z Ingrid Bergman w roli głównej i wyspa stała się turystycznym hitem. Przy ul. Wiktora Emanuela znajduje się oznaczony tabliczką dom, w którym wtedy oboje mieszkali jako kochankowie. Obok widnieje tajemnicza strzałka...

– To droga ewakuacyjna, gdyby jednak wulkan dał się nam za bardzo we znaki – wyjaśnia Francesco. – Nad naszym bezpieczeństwem czuwa 24 godziny na dobę zespół wulkanologów z Neapolu, a na miejscu oddział Gwardii Cywilnej. Na jej sygnał z lądu w kilkadziesiąt minut przylecą helikoptery, a w porcie mamy łodzie...