Zobaczyć ewolucję w działaniu

I co się w ciągu tych 25 mln lat działo?

Bardzo niewiele. Ewolucja przebiegała niesłychanie wolno. Dotyczy to zresztą nie tylko konodontów, ale też mamutów czy innych ssaków. Dlatego te przemiany dostępne są wyłącznie paleontologii. Biologia nie potrafi ich dostrzec.

Czy zatem w zapisie kopalnym da się opisać formy przejściowe między różnymi grupami organizmów? Przeciwnicy ewolucji twierdzą, że ich nie ma.

Mylą się. Kopalne formy pośrednie są coraz częstsze. Sam badam obecnie skamieniałość, która łączy w sobie cechy dwóch typów zwierząt: pratchawców i stawonogów. Moje badania pozwoliły też zasypać lukę między stawonogami a robakami obłymi. A są przecież tak odmienne, że zoolodzy nigdy ich ze sobą nie wiązali. Dlatego form pośrednich może być więcej, niż się spodziewamy. Tylko nie wszystkie jesteśmy gotowi zaakceptować.

A skąd zainteresowanie dinozaurami, które zresztą przyniosły Panu sławę?

Przypadek. Na początku lat 90. na Górnym Śląsku natrafiłem na szczątki kręgowców. Nie miał kto tego opracować. Padło na mnie i to jest jedyny powód.

Czyżby skamieliny dinozaurów, gadów ssakokształtnych i pierwotnych płazów gorzej odtwarzały przebieg ewolucji?

Szczątki kręgowców mają fundamentalną wadę: to zwykle pojedyncze znaleziska. Ale z punktu widzenia badaczy tej grupy zwierząt materiał ze Śląska był fenomenalny. Mieliśmy tam przecież serię kilkunastu wczesnych dinozaurów, a płazów znaleźliśmy tyle, że mój doktorant, Tomasz Sulej, mógł prowadzić badania populacyjne. To jest wprost nie do wyobrażenia!

Czy gdyby Cuvier i Owen żyli dzisiaj, daliby się przekonać, że można zobaczyć przebieg ewolucji w zapisie kopalnym?

Richard Owen, z tego co wiem, raczej nie. Ale Georges Cuvier był chyba człowiekiem z otwartym umysłem. Myślę, że dałby się przekonać. Trzeba bardzo mocnej ideologicznej motywacji, żeby pozostać ślepym na paleontologiczne dowody ewolucji życia.