Z życia naczelnej - Etiopia

witajcie w naszej bajce

Miejsce akcji: Federalna Demokratyczna Republika Etiopii Bohaterowie: Ja i Władza (w roli drugoplanowej ekipa telewizyjna)

– Dlaczego nie wolno? – pytam.
– Nie wolno i już – rzuca oschle.
– Jaki wy tu właściwie macie teraz ustrój polityczny?
– pytam naszego kierowcy, uroczego starszego pana.
– Demokrację.
– Ale macie tę demokrację, czujecie ją? – drążę dalej.
– Właściwie zaczynamy…

WŁADZA
Addis Abeba wciąga nas coraz bardziej. Coraz śmielej też czujemy się na jej ulicach. Jeździmy więc zygzakiem po tej ubogiej dzielnicy. Wszędzie gdzie przystajemy i zaczynamy filmować, towarzyszy nam ogromne zainteresowanie. W ciągu kilku minut pojawia się mnóstwo ludzi – wyłażą zewsząd, przyglądają się, szarpią za ubranie, a każdy – i duży, i mały – z wyczekiwaniem wyciąga rękę po pieniądze: łan dolar, łan dolar ferendżi. Cały ten początkowy lotniskowy niesmak gdzieś ulatuje. Upał jednak gęstnieje, godziny parują, aż wyrasta przed nami Pan Władza.

Podchodzi do nas i już po samym sposobie jego chodzenia można poznać, że IDĄ KŁOPOTY. Bo, owszem, mamy pozwolenie rządowe, mamy pozwolenie ambasady, mamy pozwolenie ministerstwa, mamy wszelkie inne pozwolenia na filmowanie... A jednak to za mało. To wszystko nie ma znaczenia. Nie mamy bowiem ICH pozwolenia. Trzeba było jeszcze przyjść do nich i poprosić o pozwolenie. Mimo że nie ma zakazu filmowania na ulicy – powinniśmy jednak przyjść i poprosić o zgodę… Trochę nas to irytuje. Ale tylko trochę. Aklimatyzujemy się chyba powolutku...

Zatrzymujemy się pod najlepszym hotelem w mieście, Rafał i Witek filmują panoramę, budynki, ludzi idących przez skrzyżowanie. Jak zwykle zgarnia nas policja (jak zwykle, bo zdarza się to już któryś tam raz od przyjazdu do Etiopii). Policja upiera się, że tu nie wolno filmować, bo tu znajdują się obiekty strategiczne.