Z archiwum National Geographic. Kosmiczna odyseja

Teraz, gdy już wiemy, że nie jest to problemem, dręczy nas nowe pytanie: co tam znajdziemy? Mnóstwo dziwnych różności, a wśród nich – co jest stuprocentowo pewne – piękne kolorowe zdjęcia wykonane przez fotografów National Geographic. No i może pewnego Chińczyka. Każde dziecko wie,  że pierwszym człowiekiem, który poleciał w kosmos, był Rosjanin Jurij Gagarin. Ja tam wolę jednak wersję chińską, bo jak już pisał Ignacy Krasicki: Chińczyki mają rozum, choć daleko siedzą, i bajki wiedzą. Tym pierwszym kosmonautą miał być więc niejaki Wan Hu, cesarski urzędnik, który około roku 1500 zapragnął wykorzystać napęd rakietowy do kosmicznej podróży. Jak wiadomo, Chińczycy już znacznie wcześniej wynaleźli proch, a potem rakiety, więc bez większego problemu ów Wan przymocował do drewnianego fotela dwa wielkie latawce, do których z kolei przytwierdził 47 rakiet-fajerwerków. Był to pierwszy na świecie pojazd kosmiczny. Ubrawszy się w uroczyste szaty, Wan zasiadł w fotelu i kazał sługom zapalić jednocześnie lonty do rakiet. Huknęło, błysnęło, aż ziemia zadrżała, a gdy chmura dymu opadła, po kosmonaucie i jego pojeździe nie było śladu. Złośliwi twierdzili wprawdzie, że pewnie biedaka rozerwało na strzępy, ale kto to wie – może krąży gdzieś po galaktykach? Na wszelki wypadek jego imieniem (w wersji Wan-Hoo) oficjalnie nazwano jeden z księżycowych kraterów.
Ci, którzy po raz pierwszy dowiedzieli się tu o Wan Hu i w ogóle lubią dowiadywać się o czymś nowym, mogą wyobrazić sobie satysfakcję czytelników magazynu National Geographic, który od początku kosmicznego wyścigu szczegółowo relacjonował każdą jego rundę. Oczywiście, Towarzystwo National Geographic już wcześniej zaangażowało się w eksplorację kosmosu i w 1949 r. zaczęło finansować bezprecedensowy projekt (Sky Survey) fotografowania wszystkich gwiazd widocznych na półkuli północnej aparatem podłączonym do teleskopu w obserwatorium Palomar. Tak powstał pierwszy fotograficzny atlas nieba, który wykorzystywano przez kolejne cztery dekady, aż do pojawienia się fotografii cyfrowej. Dzięki temu projektowi zlokalizowano obiekty odległe nawet do miliarda lat świetlnych i odkryto miliony galaktyk, fundamentalnie zmieniając nasze dotychczasowe pojęcie o wszechświecie. Zaś dla podkreślenia wkładu Towarzystwa w to epokowe przedsięwzięcie jedną z odkrytych dzięki zdjęciom planetoid nazwano Geographos.