Tajemne moce wodun

Słońce dopiero co zawisło nad linią horyzontu, a upał już daje się we znaki. Wszędobylskie kury, kozy i psy chowają się w cieniu. Tymczasem mieszkańcy wioski zbierają się wokół świątyni. Wszyscy są boso, nieliczni mają na sobie odświętne ubrania. Pełnym szacunku wzrokiem śledzą każdy ruch przygotowujących się do ceremonii kapłanów, którzy wkładają rytualne szaty. W powietrzu wisi coś szczególnego. Jak zawsze, gdy ktoś szykuje się, aby zadać duchom pytanie.

Aklampa to benińska osada odcięta od świata wysuszoną ziemią. Dwadzieścia tysięcy osób żyje tu bez prądu, urządzeń sanitarnych i dostatku jedzenia. Targane rankami do domów wiadra z wodą są tu jedyną nadzieją na przeżycie. Ogólnodostępną studnię podarowała mieszkańcom wioski pewna rodzina z Polski.

Ale Aklampa ma też oblicze niedostępne dla obcych. Przypomina o nim dziwnie powiązana sterta patyków, pokryty plamami kamień albo tajemnicza figura, do której dostawiono grube drągi. Przybierające różne formy fetysze są według mieszkańców ucieleśnieniem wodun. A wodun jest wszędzie. W każdym liściu, w ziemi, w kropli wody. Ludzie mówią, że to część ich krwiobiegu, że człowiek się z tym rodzi, tak samo jak z liniami na dłoniach.