Świat się bawi - festiwale

FESTIWAL EL COLACHO
Castrillo de Murcia, Burgos, Hiszpania
Jeśli jesteś niemowlakiem, możesz wziąć udział w tym rytuale powtarzanym rokrocznie od 1620 r. Wysiłek z twojej strony jest niewielki  – po prostu leżysz sobie na miękkich poduchach pośrodku placu lub jednej z ulic miasta w towarzystwie gromady rówieśników, a nad tobą przeskakuje dorosły w żółto-
-czerwonym kostiumie symbolizującym diabła (el colacho). Czasem twarz skrywa pod maską, zaś w ręku trzyma bicz, którym smaga widzów. Zgodnie z tradycją skok wyzwala twoją duszę od grzechu pierworodnego i złych mocy. Hiszpanie, którzy są narodem przesądnym, przywiązują dużą wagę do tego obrzędu. Odbywa się w niedzielę poprzedzającą Boże Ciało.

FESTIWAL TAŃCZĄCYCH KWIATÓW
Longga, prowincja Kuejczou, Chiny
Nieśmiertelny biały klon wydał na świat Mamę Motyla, która poślubiła kroplę wody i zniosła 12 jaj. Wtedy korona drzewa przemieniła się w ptaka, który strzegł bezpieczeństwa wylęgu przez 12 miesięcy. Wykluły się z nich: bóg piorunów, tygrys, byk, smok, słoń, wąż, stonoga, chłopiec i dziewczynka. Tak wygląda stworzenie świata według mitologii Miao, 10-milionowej grupy etnicznej w Chinach.

Żyje ona głównie w południowo-wschodniej, górzystej części kraju i dzieli się na wiele plemion. Jedno z nich, Changjiao Miao, zamieszkuje wioskę Longga i 11 sąsiednich. Changjiao oznacza „długie rogi”, bowiem właśnie wole rogi noszą na głowie od święta kobiety plemienia. Przytwierdzają je do włosów, obwiązują włóczką, sztucznymi włosami i szarfami. Konstrukcja waży 2 kg. Przed wiekami Changjiao Miao byli stale napadani przez wrogie plemię. Dopóki wodza Miao chroniła moc magicznej miotły – wygrywali, jednak gdy mu ją ukradziono, zginął w bitwie, a plemię zdziesiątkowano. Aby wyprosić pokój, Changjiao zaczęli wplatać we włosy łuki. Z czasem zastąpiły je rogi, a obyczaj z całego plemienia przeszedł na panie. Panny noszą charakterystyczne fryzury oraz kolorowe stroje z batiku własnej produkcji podczas Festiwalu Tańczących Kwiatów, na którym szukają sobie mężów. Wirując w zalotnym tańcu przed grupą potencjalnych partnerów, przypominają kielichy kwiatów (stąd nazwa). Gdy między młodymi „zaiskrzy”, dochodzi do wymiany podarków. Następnie rodzina narzeczonego próbuje przekonać bliskich narzeczonej, że młodzieniec będzie w stanie utrzymać wybrankę. Oferty kolejnych prezentów są odrzucane, do momentu gdy rodzina narzeczonej dostanie to, czego chce. Potem młodzi mogą się pobrać. Gdy małżeństwo się sobą znudzi, powiadamia o tym seniorów plemienia – uwolnieni przez nich od zobowiązań, znów biorą udział w festiwalu.