Śmiercionośne kontakty

Przenieśmy się teraz do środkowej Afryki. W górnym biegu rzeki Ivindo w Gabonie leży wioska Mayibout II. W lutym 1996 r. nagle zachorowało tam 18 osób, które brały udział w oprawianiu znalezionego w puszczy martwego szympansa i jadły jego mięso. Objawami były: gorączka, ból głowy, wymioty, krwawienie z oczu, dziąseł, czkawka oraz krwawa biegunka. Całą osiemnastkę ewakuowano w dół rzeki, do szpitala, gdzie cztery osoby wkrótce zmarły. Ich zwłoki przewieziono z powrotem do Mayibout II i tam pogrzebano bez zachowywania szczególnych środków ostrożności; piąty chory uciekł ze szpitala i wrócił do wioski, gdzie zmarł. Wkrótce pojawiły się wtórne przypadki gorączki krwotocznej wśród krewnych i znajomych ofiar choroby, a także wśród osób, które zajmowały się pochówkiem. W sumie zachorowało 31 osób, z których zmarło 21 – co daje wskaźnik umieralności 68 proc. Kolejny przykład pochodzi z Azji, gdzie w 1998 r. na Półwyspie Malajskim zaczęły cho-rować świnie, ale też stykający się z nimi ludzie. Objawy? Wysoka gorączka, utrata przytomności, potem śmierć. Przyczyny – nieznane. Dopiero po kilku miesiącach ustalono, że i świnie, i ludzie byli zakażeni tym samym wirusem, zupełnie nowym. 105 osób zmarło, wybito 1,1 mln zwierząt.

Jak doszło do tych przypadków? Co wiąże je z ptasią grypą? Dlaczego „wspólnym mianownikiem” są tu owocożerne nietoperze? Nieznane przeraża. „National Geographic” pozwala zrozumieć i oswoić lęk.