Recepta na zmartwychwstanie

Niektórzy badacze podejmują mniej onieśmielające wyzwanie: klonowanie zwierząt wymarłych niedawno albo zagrożonych. Ogród zoologiczny w San Diego i Ośrodek Badania Zagrożonych Gatunków Audubona w Nowym Orleanie utrzymują „mrożone zoo”, w którym w zbiornikach z ciekłym azotem, w temperaturze minus 196°C, przechowuje się DNA coraz większej liczby zwierząt bliskich wyginięcia. W 2003 r. naukowcy z firmy Advanced Cell Technology użyli komórek przechowywanych w San Diego do udanego klonowania międzygatunkowego. Stworzyli dwa okazy bantenga, zagrożonego gatunku bydła z południowo-wschodniej Azji, umieszczając jego materiał genetyczny w komórce jajowej domowej krowy i wszczepiając tak powstałe zarodki krowom pełniącym rolę zastępczych matek. Mówi się o wykorzystaniu podobnych metod do klonowania pand, antylop bongo i tygrysów sumatrzańskich. Naukowcy mają nadzieję, że uda im się odtworzyć wymarłe gatunki, takie jak koziorożec pirenejski czy wilk workowaty z Tasmanii.

Dziś najbardziej drażliwe kwestie związane z klonowaniem wymarłych gatunków mają nie tyle charakter techniczny, ile etyczny. – Mamuty, tak jak słonie, były inteligentnymi zwierzętami o rozbudowanej strukturze społecznej – mówi Adrian Lister z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. – Tymczasem owocem klonowania byłby najpewniej pojedynczy okaz, skazany na samotne życie w parku, zoo lub laboratorium. To tworzenie kuriozum.

Tom Gilbert, ekspert w dziedzinie kopalnego DNA z Uniwersytetu Kopenhaskiego, który wraz z Schusterem i Webbem zapoczątkował pobieranie mamuciego DNA z sierści, kwestionuje zarówno przydatność, jak i sens klonowania wymarłych gatunków. – Jeśli potrafisz zrobić mamuta, to potrafisz stworzyć wszystko inne, co umarło, łącznie ze swoją babcią. Ale czy naprawdę chcesz ożywić twoją zmarłą babcię?