Pozdrowienia z Mauritiusa

Na Mauritius zostałam zaproszona z okazji ślubu. Uroczystość odbyła się kilka miesięcy wcześniej w Londynie, który stał się później punktem przesiadkowym dla wszystkich gości weselnych podążających na wyspę. Dla pana młodego, Maurytyjczyka, była to pierwsza wizyta w rodzinnym domu po sześciu latach studencko-zarobkowej emigracji. Dla panny młodej, Polki, i jej rodziców – rzadka sposobność zintegrowania się z nową częścią rodziny. Dla mnie – niepowtarzalna okazja poznania wyspy od podszewki dzięki zwiedzaniu jej w towarzystwie miejscowych. I szansa na egzotyczne wakacje marzeń rodem z folderu w cenie przystępnej dla początkującego pracownika biurowego spłacającego kredyt hipoteczny! Na Heathrow w kolejce pasażerów czekających na wejście na pokład samolotu linii Air Mauritius odnoszę wrażenie, że jestem z wizytą w przedszkolu. Wprawdzie dziatwa jest urocza, niemniej niezwykle hałaśliwa. Podziwiam opanowanie stewardes o oliwkowej skórze, tęczowych apaszkach i papuzim makijażu. Jakimś cudem zasypiam z myślą o egzotycznych kwiatach.

Więcej zdjęć autorki znajdziesz tutaj

Lądujemy. Z okien samolotu widać buzującą zieleń, pas intensywnie niebieskiego Oceanu Indyjskiego oraz fantazyjne skaliste stożki wyrastające spośród kłębiącej się roślinności. W moim paszporcie w formie pieczątki pojawia się dodo, legendarny ptak nielot znany z czasów kolonialnych. Jego nazwa pochodzi od holenderskiego określenia „okrągły tyłek”. Dodo przetrwał tylko w relacjach dawnych podróżników oraz na rycinach z epoki, nie licząc kilku niekompletnych szkieletów po wypchanych okazach. Ptak wyginął w XVII w. z powodu niszczycielskiej działalności człowieka oraz sprowadzonych przez niego na wyspę świń i szczurów. Jednak pamięć o dodo wciąż żyje i napędza maurytyjski eksport. Nie mogę się doczekać widoku słynnych plaż. Najpierw jednak ruszamy nieco zdezelowanym vanem w głąb lądu. Początek jest prawdziwie poetycki: wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi. W ciepłej mżawce wspina się w kierunku płaskowyżu, sunąc po parującym asfalcie. Przystajemy nad Trou aux Cerfs, kraterem dawnego wulkanu o średnicy 300 m. Nawet on nie stawił oporu przetaczającej się przez wyspę fali mięsistej roślinności. Łypie na nas granatowym okiem jeziora rozlanego na dnie krateru. Okiełznany i rozbrojony. Tak kończy każdy przybyły na Mauritius!

KURORT W TRZCINIE CUKROWEJ

W radiu słyszę francuskiego lektora. To pamiątka z okresu, gdy Mauritius był kolonią francuską (lata 1710–1810). Z kolei po kolonializmie brytyjskim (1810–1968) pozostał ruch lewostronny. Miejscowa ludność, głównie Hindusi, Pakistańczycy i Kreole, pochodzący od niewolników i wolnych robotni   przybyłych z Afryki i Azji, słynie z gościnności. Podczas pobytu nie spotkałam się z wrogością, zaczepkami, namawianiem do kupna pamiątek czy nawet nadmierną ciekawością ze strony mieszkańców. Były za to uśmiechy: niewymuszone, naturalne i olśniewająco białe! W połączeniu z mleczno-czekoladową skorą i kolorowymi jak tropikalne ptaki strojami stanowiły prawdziwy balsam dla duszy uciekinierki z rozgorączkowanego open space’u.
Zatrzymujemy się w wiosce Flicen Flac na zachodnim brzegu wyspy. Z bezpośrednim sąsiedztwem Plaży. Bo to Plaża właśnie, a nie zwykła plaża. Szeroki pas białego piasku łagodnie przechodzi w turkusowe wody oceanu. Bezkres wybrzeża oswajają malownicze wzgórza i palmowe zagajniki, w których można schronić się z kapeluszem i sokiem. Spokoju tej sielankowej scenerii nie  burzy myśl o czyhających w wodzie niebezpieczeństwach. Wyspa otoczona jest ciasnym pierścieniem rafy koralowej, który – z wyjątkiem portowego Port Louis i południowego Gris Gris – szczelnie chroni przybrzeżne wody przed morskimi drapieżnikami. Flic en Flac posiada coś w rodzaju promenady z barami i sklepikami z pamiątkami, chociaż daleko jej do nadmorskiego kurortu w stylu europejskim. W części południowej znajduje się skupisko niewielkich, ale komfortowych hoteli, w północnej zaś powstały mieszanej urody betonowe kompleksy mieszkalne zbudowane na ziemi w kolorze ochry. Dawniej porastały ją plantacje trzciny cukrowej.

EROTYCZNE RYTMY

Wakacje na Mauritiusie zwykle są oprawione w pięć gwiazdek, dlatego tanie podróżowanie jest tu trudniejsze, choć możliwe. Po świeże owoce, ryby i skorupiaki, bananowe chipsy, wodę kokosową czy chrupki obficie posypane curry chadzamy nie do hotelowych restauracji, lecz do sklepów i na stragany. Nocą niebo nad oceanem jest rozgwieżdżone. Droga Mleczna pyszni się w pełnej krasie na tle czarnej otchłani nieba stopionego z wodą. Wybrzeże tętni życiem, rozmowami i rytmiczną muzyką. W kilku restauracjach przy dziurawym bulwarze można trafi ć na pokaz segi, tradycyjnego tańca niewolników pochodzącego XVIII w. Jest rytmiczny i bardzo zmysłowy, a słowa piosenek towarzyszących muzyce nie pozostawiają złudzeń, co taniec ma obrazować. Prawdziwie żywa muzyka dobiega jednak z oddali, spod namiotów rozstawionych przez miejscowych. Bębny i klaskanie są tu donośniejsze, a śpiew przypomina raczej gorące okrzyki, uwodzicielskie chrypienie i godowe pohukiwania. W ciemnościach żarzą się węgle, tlą kadzidełka i lśnią białka oczu osadzone w ciemnych twarzach.