Made in China

Światową gospodarkę w IX w. napędzały dwie potężne siły. Jedną z nich były Chiny dynastii Tang, imperium rozciągające się od Morza Południowochińskiego do granic Persji. W ich milionowej stolicy Chang’an, obecnie Xi’an, mieszkało obok siebie wiele grup etnicznych (Londyn jako pierwsze miasto Zachodu milionowym stał się dopiero na początku XIX w.). Drugą ówczesną siłą gospodarczą był Bagdad, od 762 r. stolica potężnej dynastii Abbasydów. Rządziła ona muzułmańskim światem, który w roku 750 rozciągał się od rzeki Indus na wschodzie aż po Hiszpanię na zachodzie. Łącznikiem między tymi potęgami był Jedwabny Szlak i jego wodny odpowiednik. Chiny dynastii Tang pragnęły delikatnych tkanin, pereł, koralu i aromatycznego drewna z Persji, Afryki i Indii. W zamian dostarczały papier, atrament, a przede wszystkim jedwab. Ta lekka tkanina zwinięta w bele mogła być przewożona lądem. Jednak w IX w. równie popularna była już krucha chińska ceramika, a do jej transportu wielbłądy niezbyt się nadawały. W związku z tym coraz więcej zastaw na stoły kupców z Zatoki Perskiej przybywało drogą morską na arabskich, perskich i indyjskich statkach.

Była to długa i ryzykowna podróż. Ogromne niebezpieczeństwo groziło jednostkom np.   w cieśninie Gaspar. Kształtem przypominała ona lejek pomiędzy indonezyjskimi wyspami Bangka i Belitung, gdzie turkusowe wody skrywają podwodne skały i rafy. Ponad 10 lat temu nurkowie zbierający strzykwy na głębokości 16 m dostrzegli koralowce, w które „wbudowane były” naczynia ceramiczne. Z dużego dzbana wyciągnęli kilka misek. Tak doszło do najważniejszego morskiego odkrycia archeologicznego w Azji Południowo-Wschodniej: pochodzącego z IX w. dau, arabskiego żaglowca wyładowanego ponad 60 tys. sztuk ceramiki, wyrobów ze złota i srebra.