Lasy wśród fal

Namorzyny są formacją roślinną budowaną przez mniej więcej 70 gatunków roślin należących do kilkunastu rodzin, przede wszystkim rodziny korzeniarowatych. Spotykamy tu jednak również palmy, ketmie (hibiskusy), ostrokrzewy, a także przedstawiciele rodzin ołownicowatych, akantowatych, motylkowatych (bobowatych) i mirtowatych. Rosną tu i płożące się krzewinki i 60-metrowe, wysokopienne drzewa. Namorzyny najpowszechniejsze są w Azji Południowo-Wschodniej (prawdopodobnie tu właśnie wyewoluowały), ale spotkać je można w strefie tropikalnej w różnych miejscach świata. Większość z nich występuje w pasie przyrównikowym, nie przekraczającym na północ i południe 30 stopni szerokości geograficznej, jednak pewne wyjątkowo odporne gatunki typowe dla roślinności namorzynowej przystosowały się do klimatu umiarkowanego, a jeden z nich znajdziemy aż na Nowej Zelandii. Niezależnie od tego, gdzie występują, rośliny namorzynów mają jedną wspólną cechę: są doskonale przystosowane do tego skrajnego środowiska. Każda roślina ma system ultrafiltracji niedopuszczający soli do  wnętrza organizmu oraz skomplikowany system korzeniowy umożliwiający życie w strefie pływów. Część z nich ma specjalne korzenie oddechowe, zwane pneumatoforami, które sterczą nad podłoże i zaopatrują roślinę w tlen; inne wykształciły silne rozwinięte korzenie podporowe, podobne do szczudeł czy przypór (skarp), które utwierdzają je w grząskim podłożu.

Te rośliny – dosłownie – budują ląd. Aborygeni z bagien północnej Australii mówią, że pewien gatunek z lasów mangrowych przypomina ich praojca, Giyaparę, który krocząc przez grzęzawi-sko, pobudził drzewa do życia. Plątanina korzeni zatrzymuje niesiony przez rzeki materiał i powoduje jego osadzanie; pnie i gałęzie chronią przed erozyjnym działaniem fal morskich.