Kryzys morskich łowisk

Tuńczyk ma jeszcze jedną niezwykłą cechę, która jest głównym źródłem jego kłopotów – smakowite, pełne tłuszczu mięso z okolic brzucha ryby uważane jest za najlepsze na sushi. W ciągu ostatnich 10 lat dysponująca najnowszą techniką armada, prowadzona przez samoloty zwiadowcze, ściga tuńczyka od krańca do krańca Morza Śródziemnego, łowiąc dziesiątki tysięcy ton ryb rocznie. Tuńczyka tuczy się w podwodnych klatkach, zabija i przerabia na sushi i steki wysyłane na rynki Japonii, Ameryki i Europy. Z Morza Śródziemnego odłowiono ostatnio tak wielką liczbę tuńczyków, że tutej-sza populacja znalazła się na skraju załamania. Tymczasem władze krajów leżących na obu brzegach morza w zasadzie nie robią nic, żeby powstrzymać rzeź. – Bardzo się boję, że może już być za późno – mówi Sergi Tudela, hiszpański biolog pracujący dla Światowego Funduszu na rzecz Dzikiej Przyrody (WWF), kierujący walką o kontrolę odłowów tuńczyka. – W głowie mam wyrazisty obraz. To wizja migracji niezliczonych stad bizonów przez amerykański Dziki Zachód na początku XIX w. Tak samo było z tuńczykiem w basenie Morza Śródziemnego, które przemierzały gigantyczne ławice ryb. A teraz obserwujemy, jak ten sam los, który spotkał bizony, dotyka tuńczyka. To dzieje się na naszych oczach.

Masakra dokonywana na tuńczyku jest symptomatyczna dla całego zła dotykającego dziś rybołówstwo: mordercza skuteczność nowych technik połowu, nieprzejrzysta sieć międzynarodowych koncernów zabiegających o jak najwyższe zyski, niedbałe i nieskuteczne zarówno zarządzanie, jak i kontrola przestrzegania prawa, w końcu obojętność konsumentów na los ryb kupowanych w restauracjach. Światowe oceany są dziś cieniem tego, czym niegdyś były. Poza kilkoma godnymi uwagi wyjątkami, takimi jak dobrze zarządzane łowiska Alaski, Islandii i Nowej Zelandii, liczba pływających w morzu ryb stanowi ułamek wielkości sprzed stu lat. Biolodzy morza różnią się w ocenie stopnia zapaści. Niektórzy utrzymują, że liczebność ławic wielu dużych ryb oceanicznych zmniejszyła się o 80–90 proc. Inni twierdzą, że spadek jest mniej drastyczny. Jednak wszyscy są zgodni co do tego, że zbyt wiele statków ugania się za rybami.