Etiopia – w głąb czarnego lądu

Z grupą takich jak ja wielbicieli niezapomnianych przygód wynajęliśmy przez Internet – w dzisiejszych czasach globalne źródło komunikacji – trzy samochody terenowe, a także przewodnika, kucharza oraz kilku pomocników.

Już na lotnisku w Addis Abebie, stolicy Etiopii, dociera do nas, że przez najbliższy miesiąc będziemy tu stanowić mniejszość – jak okiem sięgnąć otaczają nas czarnoskórzy mieszkańcy tego kraju. Wśród nich jest nasz przewodnik, liczący prawie dwa metry wzrostu, dobrze zbudowany, inteligentny i dowcipny młody człowiek o imieniu Mogaba. Nie chcąc marnować naszego cennego czasu, sprawnie kieruje załadunkiem samochodów czekających na nas przed lotniskiem. Po godzinie ruszamy ku południowym krańcom Etiopii, gdzie poznamy busz, dzikie plemiona i złośliwe małpy.

O wygodzie asfaltowej drogi zapominamy już po kilkunastu kilometrach, nasz samochód co jakiś czas grzęźnie w rdzawej glinie. Głównym „traktem” podążają kobiety z dzbanami na głowach i wiązkami chrustu na plecach. Mężczyźni pracują na polu przy orce – trzy drągi połączone ze sobą za pomocą metalowego haka i dwa woły to cały ich sprzęt. Wszędzie pełno jest dzieci i much. Zarówno jedne, jak i drugie atakują całymi chmarami. Uśmiechnięte bezzębne buzie o ogromnych brązowych oczach oblegają nas na każdym postoju. Najbardziej nieśmiałe są młode dziewczęta, które spoglądają ukradkiem spod długich czarnych rzęs. Boją się podejść bliżej.

Po kilku kolejnych kilometrach utykamy w korku. Przed nami stoi ciężarówka wyładowana po brzegi ludźmi. Z jej boków zwisają żywe kury, które uwiązane za nogi, drą się wniebogłosy. Stadko krów i kóz, ludzie z tobołkami na plecach. Wszyscy grzecznie stoją i czekają na swoją kolej przejazdu lub przejścia. Przyczyną całego zamieszania są „roboty drogowe” – grupka mężczyzn w bardzo zniszczonych ubraniach pieczołowicie zatyka dużymi płaskimi kamieniami dziury powstałe w glinianej nawierzchni. Trzech pracuje, a ośmiu siedzi przy ognisku i w najlepsze delektuje się plackami, popijając kawę z jednego blaszanego kubka.

Docieramy do ostatniego dużego miasta na naszej trasie. Dalej jest już tylko „prawdziwy busz”. Mogaba zarządza godzinny postój. Miasto to, jak na mój gust, za dużo powiedziane. Określenie „większa wieś” zdecydowanie lepiej pasuje do tych kilku piaszczystych uliczek i malutkiego placu, na którym odbywa się właśnie targ. Na ziemi w workach i na płachtach rozłożone są towary: pomidory, zielona fasolka, proso, sorgo, teff (rosnąca tylko w Etiopii i Erytrei trawa abisyńska, z której nasion robi się mąkę), ozdobne tykwy na wodę, mleko lub krew, koraliki, stołeczko-podgłówki, kóre służą zarówno do siedzenia, jak i do spania, oraz żywy inwentarz. Zatrzymuję się przy „stoisku” z przyprawami. W kilkunastu szmacianych woreczkach pyszni się: mielona papryka, imbir, gałka muszkatołowa i sporych rozmiarów bryłki soli. Handluje nimi młoda dziewczyna z małym chłopcem na rękach, który łapczywie pije mleko z jej piersi. Główkę dziecka pokrywają brzydkie blizny, a w oczach matki widzę tak ogromny smutek i pustkę, że długo nie mogę o tym zapomnieć.