Dookoła świata - Angola

Kiedy tam pojechałam po raz pierwszy, trwała wojna domowa, czyli w zasadzie – afrykański standard. Dlaczego wybuchła? Najpierw toczono walki o niepodległość przeciw Portugalczykom. Potem przerodziły się one w cha- os zbrojnych wewnętrznych waśni, w których poszczególne frakcje wspierane były z powodów ideologicznych przez zimnowojenne mocarstwa – ZSRR i USA. Cóż, trudno podzielić się władzą w kraju tak bogatym, tak pięknym i z tak wieloma możliwościami jak Angola.

Pracuję tu dla międzynarodowych organizacji pomocowych, bo długie lata wojny przyniosły ogromne straty we wszystkich dziedzinach. Dziś jest to jedno z najbiedniejszych państw świata, a każda jego prowincja ma ogromne potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej i społecznej.

Najwięcej wiedzy o tym kraju dostarczają mi niedzielne spacery przez wioski do najbliższego kościoła. Mijam dzieci wołające za mną chindele (w lokalnym języku „biały człowiek”), kobiety sprzedające wzdłuż drogi gotowane na twardo jajka z sosem z ostrej papryki piri-piri. Kontempluję ospały spokój niedzieli. Za to po dotarciu do kościoła rozpoczyna się widowisko: śpiewy, tańce, bębny, składane na ołtarzu kury, banany, kosze ze słodkimi ziemniakami i niesamowita atmosfera wiary w lepsze jutro zmieszana z zapachem kadzidła rozsiewanego przez argentyńskiego księdza. Trudno opowiedzieć o Angoli w krótkim tekście, z konieczności będzie to zatem ciąg obrazów, które utkwiły mi w pamięci.

Caxito, prowincja Bengo
Wczoraj znowu strasznie lało. Tropikalna ulewa jest jak powódź – wiadro wypełnia się wodą w kilka sekund. Dach szybko przestał spełniać swoją funkcję – zaczął przeciekać i w dużym pokoju zrobiła się kałuża. Przyszło mi do głowy, żeby pobiegać po tym deszczu. Zawołałam więc moich podopiecznych z internatu i zaczęliśmy grać w piłkę nożną w wodzie i błocie po kolana. Chłopcy to uwielbiają. Nie mogli się nadziwić, gdy po półgodzinie pomarszczyły mi się palce u rąk od wody. Im się to nie zdarza.