Altanniki - jak uwieść Marysię

Gdyby samica wybrała Donalda, odbyliby gody na omszałym tarasie, ale po 10 minutach Marysia staje na skraju mchu i odlatuje. Najwyraźniej nie dała samcowi sygnału, by leciał za nią, bo Donald zostaje przy swojej wieży, krzycząc raz po raz, coraz cieniej i cieniej. Co zrobił nie tak? – Może nic – mówi Benz po moim powrocie do obozu. – Przypuszczam, że to nie była jej pierwsza wizyta u Donalda. I założę się, że ta Marysia jeszcze tu wróci. Być może Donald też tak sądzi. Albo ma nadzieję, że zjawi się inna Marysia. W każdym razie nie rozpacza. Chowa galowy grzebień i rusza wokół podstawy wieży, wynosząc kawałki wyrwanego mchu i nadłamane gałązki. Przekłada orzechy, wyrównuje stos żuków, poprawia girlandy z odchodów gąsienic. Robi krok do tyłu i spogląda na swe dzieło. Chyba uznał, że jest gotowe do kolejnej wizyty, bo z powrotem wskakuje na grzędę. Rat-a-tat-tat! – woła. Rat-a-tat-tat!