Saint Helens - metamorfoza zranionej góry

Saint Helens - metamorfoza zranionej góry

Niegdyś dno jeziora Spirit pokrywały puszki

po piwie. Mark Smith pamięta je dokładnie – stare, marki Olympia, z płaskimi wieczkami i świetnie zachowanymi złotymi napisami. Nie zapomniał także pstrągów tęczowych hodowanych dla turystów czy zatopionej łodzi wiosłowej, pozostałości po obozie stowarzyszenia YMCA. Właśnie tu rozpoczynał naukę nurkowania z akwalungiem.

18 maja 1980 r. wybuch wulkanu St. Helens, u którego stóp leży jezioro Spirit, zmiótł do zbiornika 400 m wysokości swego wierzchołka, czyli 3 mld m3 mieszanki błota, popiołu i topniejącego śniegu. Jezioro przed erupcją było o połowę mniejsze, za to dwa razy głębsze. Później zamieniło się w śmierdzący beztlenowy zbiornik osobliwej brei, pokrytej pływającą matą z pni drzew zerwanych z sąsiadujących terenów. Niemal wszystkie dowody istnienia zwierząt czy ludzi – domki kempingowe, drogi, obozowiska czy puszki po piwie Olimpia – zniknęły. Jednak Smith najlepiej pamięta coś, co nazwał skamieniałym lasem: upiorne skupisko zatopionych, pozbawionych gałęzi jodeł, pogrzebanych pionowo dziesiątki metrów pod powierzchnią wody. Dno zbiornika pozostawało dla niego niewiadomą. Eksplozja wyjaśniła tę tajemnicę. Drzewa były świadectwem poprzednich erupcji. Dowodem, iż jezioru Spirit zawsze groził „atak”.